Ben arkadaşlarımın ne yaptığını bilmiyorum. Bilmiyorum ama öğrenmekten çok ama çok zevk alıyorum. Onların sıkıcı ve gündelik bulduğu şeyleri beraber yapmayı çok seviyor, ‘iş’ hayatlarındaki insanlarla iletişimlerini gözlemlemeyi çok komik buluyorum.

Bu ANYB bültenini hazırlamadan önceki gece rüyamda Dilan’ı gördüm. Ben, o ve Bartu Küçükçağlayan oturuyorduk. Bartu, Dilan’a ‘sakuraları görmeye gidiyor muyuz?’ diye soruyor, Dilan da ‘yeaaah’ diye cevap veriyordu. ‘Ben de gelirim,’ diyerek lafa atlıyor, bir de üzerine o soruyu soruyordum: ‘Büyükdere’deki mi yoksa Japonya’daki sakuralar mı?’

Bartu, ‘Büyükdere,’ diyordu. Biz de topluca ‘yeaaah’ diyorduk.

Rüya yorumlarını alalım. Bu bayram Instagramım Japonya’ya gidenlerin hikayeleri ile dolu, oradan mı etkilendim? Kim bilir.

Evet bu hafta Dilan’layız.

Dilan yakın zamanda arkadaşım olan ve arkadaşım olduğuna çok ama çok mutlu olduğum bir insan. Yetenek bombası, duygusal ve komik biri. Yumuşacık bir sesi, bana yumruk atan bir kedisi var. Dolu Kadehi Ters Tut gibi birçok gruba ve Can Ozan gibi müzisyene trompet ve geri vokalde eşlik eden, Kuyu (2021) ve Tavşan Uykusu ( 2025) albümleri ile söz yazarlığını gözler önüne sermiş biri.

Arada ona farklı isimlerle hitap eden mesajlar almasıyla dalga geçtiğimiz ( Dilay Barkan), her buluşmamızdan sonra ‘bu sayılmaz,’ demeye başladığımız Dilan ile arkadaşlığımız çevrim içi ( yani birbirimize Instagram üzerinden laf atarak) başladı. Onu ilk Bova’da, sonra Bozcaada Caz Festivali’nde Berke Köymen & the Timebenders’ın parçası olarak izledim. Bu bölümü çektiğimiz gün ise Blind’da kendi konseri vardı. İlk defa solo performansını izleme şansını yakalamış oldum. Ve video’da görürsünüz ama gerçekten çok ama çok iyiydi.

O zaman lafı çok uzatmadan Dilan’ın bir konser günü nasıl geçiyormuş bakalım mı? Bakalım.

Yeaaaaaaah

Dilan’la eczanede buluşuyoruz, biraz hasta ama konsere kadar halledeceğinden hepimiz eminiz. Onunla ilk defa yüz yüze tam olarak tanışıyorum, biraz komik ve tuhafız ama o duvarı hızlıca yıkıyoruz — bence.

Dilan’ın evi müzik, kablolar, postlerler, tavşanlar ve bazı ‘fandom’ itemleri ile dolu. Harry Potter’ı seviyor, JK Rowling’i sevmiyor. Hepimiz gibi. Kendine zencefilli güzel bir çay hazırlıyor ve çıkarken alması gereken şeyleri unutmadığına emin oluyor.

Bu sırada aktif olarak onu almaya gelecek arabanın nerede olduğunu takip ediyor. Dilan’ın bir konser günü her şeyi kontrol etmeye çalışması ve ekibinin ona ‘geç sen otur,’ demesiyle geçiyormuş. Çok rahat durabilen biri olmuyormuş Dilan konser günlerinde. Gergin kelimesi birkaç kere ortaya atılıyor.

Böyle günlerinin özeti de şu: uyanıyor, duş alıyor, bir önceki geceden eşyaları hazırlamış oluyor ama bir kere daha kontrol ediyor, çok yemek yememeye çalışıyor, alana gidiliyor, sound check alınıyor, sahne alacağı arkadaşları ile takılıyor, sahneden önce küçük bir viski içiyor, sahnede içmiyor. Sonra konser, rahatlama ve after…

Dolu Kadehi Ters Tut’la çıktığı konserlerin akışı tabii daha farklı oluyor çünkü orada orkestranın bir parçası. Burada her şey onun için ve onun kontrolünde. Daha çok sorumluluk var.

Dilan’la arabanının gelmesini bekliyoruz. Bu bekleme anının normalliği bana çok komik geliyor. Sonuçta akşam Blind’da onu izlemeye gelen yüzlerce insanın olduğu sold-out bir konseri var. Anormal bir şey yani.

Konser gününün en sevdiğin kısmı ne peki?

Konser.

Biraz anksiyetik oluyorsun ama?

Konserin kendisini çok seviyorum. Oraya kadar hiç iyi değil. Gereksiz gerginlik ve geçmeyen zaman... Konserin kendisi süper bir şey.

Sonrası?

Konserin sonrası da güzel. İyi geçtiyse, konser sonrası da çok tatlı oluyor. Bugün ekstra sosyal bir konser sonrası olacak ( editörün notu: herkes beraber Tutta’ya gitti. Arkadaşları set çaldı). Tabii ben ne halde olurum bilmiyorum ama ( yine editörün notu: gayet iyi bir haldeydi ve PARTİLEDİ).

Tutta’da olacak after, hiç gittin mi?

Yok. Ben gitmem ya. Eğlenmek için kalkıp karşıya geçmek… I’m too old for this sh*t.

Sen karşının taksisisin.

Evet.

Ama tabii konser oralarda olunca… Blind’da. Gidilir.

Aynen öyle.

Peki konser sonrası hep bir şey yapılır mı? Yaşlandığını söyledin ama…

Evet, hep. O taraflardaysa ( Beyoğlu) Corner’a falan gideriz. Kadıköy’e dönüp Punch’ta mançta takılırız. Hep bir şey olur. Bir böyle vibe’layasımız oluyor.

Bugün takılma skalasında neredesin?

Öff bugün çok takılmak istiyorum. İçeyim, eğleneyim. Ama (burnunu çekiyor) hayatın başka planları varmış demek…

Belki açılırsın?

Belki açılırım.

Bu konser neden takılma skalasını artırıyor?

Bayadır konser yapmadım. En son aralıkta yapmıştım. Konuklar beni çok heyecanlandırıyor. İnanamıyorum Bartu’nun sahneye çıkacağını. Çok fazla arkadaşım gelecek bugün, onun da bir ‘şeyi’ var. Bir de bugüne dair iyi bir enerji vardı üzerimde hasta olana kadar. Bugün bir şey olacak gibi hissediyordum. Böyle şeyler. Bakalım.

Bugün bir de konser çekilecek.

Aaa?

O çok kötü abi, hastayım, çeksek ne olur çekmesek ne olur… ( Editörün notu: Dilan çok iyi duyuluyordu).

Daha 20 dakika var gelmelerine, geç kalacağız her şeye ve her şey sarkacak demek oluyor bu…

Ters trafiğe giriyoruz, 16.00’ya yetişiriz.

O ne demek?

Yani karşıya geçerken çok trafik olmaz.

He tamam - ama off ya.

Altyapı kullanıyoruz, hayalim bir sürü şey olsun, her şey canlı, ensemble hisli olsun. Ama tabii öyle bir şey mümkün değil.

Neden?

Hem bir sürü insanın sahneye çıkabileceği bir set-up kurabilecek mekan çok az. Hem de ekonomik olarak yapılabilir bir şey değil şu anki sistemin içinde. Öyle değil mi? (Kedi’ye soruyor).

Kedi: Miyavv [agresif]

Sakın bak! Ben biliyorum o göz kırpmayı, gel.

Anladım. Canlı müzik. Keyif.

Evet böyle her şeyin cayır cayır olduğu. Umarım ya.

Konser gününün ne kadarı ekip arkadaşlarınla mesajlaşarak geçiyor?

Bir ‘günaydııın konser günü,’ mesajı oluyor. Sonra da konser alanında çay, kahve, goy goy. Ekstrem bir durum yoksa birlikte takılıyoruz. Şanslıysak after’larda da birlikte oluyoruz.

Teknik olarak ekibin senin ‘iş arkadaşların’ ya. Her şeyini bilirler mi?

Bu insanlar benim arkadaşlarım gerçekten. Yani çaldık, gittik diye bir şey yok. Her biriyle ayrı iletişimim var ve zaten birlikte çalmaya başlamadan önce de vardı. Öbür türlüsü tuhaf olur gibi geliyor. Çok vakit geçiriyorsun birlikte, iyi anlaşıyor olmak her şeyi kolaylaştırır.

Şimdi bana kalırsa aşırı havalı bir mesleğin var. Düşünsene şu an arabanın gelmesini bekliyoruz ve senin akşam konserin var. Sen de havalı hissediyor musun?

İşimin bu olması çok hoşuma gidiyor. Çok sevdiğim bir şeyi yapıyorum. Bir müzisyen olarak geçinebiliyorum, süper bir olay bu. Sevdiğim insanlarla, sevdiğim müziği, istediğim gibi yapıyorum. Ve bu bir iş yani, insanlar geliyor, bir şeyler paylaşıyoruz. Çok şanslı hissediyorum böyle düşündüğümde — Aaa 3-4 dakikaya geliyoruz diyor. ‘İşler değişti,’ diye mesaj geldi.

Vakit, o vakit!

Ay çok heyecanlıyımmm! Perşembe akşamı saat 22.00’de konser başlangıcı biraz garip.

O niye öyle?

Ya bilmiyorum, gerçekten bilmiyorum.

Perşembe cool insanların cumasıdır.

Öyle mi. Bu iyi bir haber. Anahtarım nerede? Cebimdeymiş.

Konsere kadar olan sürede Dilan iki kıyafet arasında herkesin oyunu alarak bir seçim yapıyor. Diğer kıyafeti Ankara konserinde giymeye karar veriyor. Kulis’te pizza yeniyor, goygoy yapılıyor, o gün sahnede konuk olarak şarkı söyleyecek Bartu Küçükçağlayan ve Kutay Soyocak ile hasbihal ediliyor. Dilan poposundan bir iğne yiyor. Ama tabii bunları videoda görürsünüz.

Ben konseri arkadaşlarımla, seyircinin arasında izledim. Tüm gün bu an içindi. Ve bu an, gerçekten çok güzeldi.

Share

⁠Bu ara en çok dinlediğin şarkı?

Security - Amy and The Sniffers

Kahveni nasıl alırsın?

Düz.

“Ofis” prova / stüdyo üniforman?

Kot pantolon + hoodie.

Şarkı yazarken hyper-fixation snack?

Snack huyum yok hiç.

Keşke ben yazsaydım dediğin şarkı?

Can Güngör - Genetik

Seni iyi bir turne arkadaşı yapan özelliğin?

Kendi işime bakmam.

Seni kötü bir turne arkadaşı yapan özelliğin?

Tur arabasında kulaklıkla bi şeyler izlerken sık sık sesli tepkiler vermem.

Hangover cure’ın nedir?

Eskiden maalesef triple cheeseburgerdi ama şimdilerde muz + soda + c vitamini + çok su.

Bir dinleyiciden aldığın en tatlı hediye?

Tavşan Uykusu konserlerinde çeşit çeşit muazzam tavşanlar aldım, keçeden, seramikten falandan. Hepsi salonumda.

Share 20'lik

🎺 Evet! Dilan’ın en azından bir konser gününün nasıl geçtiğini daha iyi anlıyorum. Yani biri sorsa bence anlatabilirim. Arkadaşlarımın Ne Yaptığını Bilmiyorum’un ikinci bölümünün sonuna geldik, buraya kadar okuduysanız, ne mutlu!

Dilan’ın bölümünü izlemediyseniz buradan izleyebilirsiniz! Emre yine harikalar yarattı, onu da buradan öpüyoruz. Beğenirseniz, yorum atarsanız çok seviniriz! 🥹

Sizin ne yaptığını bilmediğiniz arkadaşınız var mı? Bizimle email adresimiz üzerinden paylaşabilirsiniz ( 20likbulten@gmail.com) kim bilir belki onlarla da bir gün geçiririz!

Bir sonraki ANYB konuğumuz sizce kim? Birkaç ipucu: 💉🎨✨ Kaçırmamak için hem Substackimize abone olmayı, hem de Instagram hesabımızı takip etmeyi unutmayın!

O zaman, haftaya normal 20’lik programımızla devam ediyoruz. Görüşürüüz!

Öptm <3

⋆˚꩜｡Yasmin⋆˚꩜｡

Selam 20’likler ve 20’lik kalanlar!

Ben arkadaşlarımın ne yaptığını bilmiyorum. Yani evet iş tanımı ya da ‘title’ olarak bir fikrim var tabii ki ama haftada en az 5 gün, günde en az 8 saat günlerini nasıl geçirdiklerini bilmiyorum. Düşünün!!! En derin sırlarımı, en saçma anılarımı, iyimi kötümü bilen bu insanların hayatlarının çok büyük bir kısmı hakkında hiçbir fikrim yok.

Bu konuda yalnız olmadığımı da biliyorum.

O yüzden bir yola koyuldum. Arkadaşlarımın Ne Yaptığını Bilmiyorum başlığı altında her bölümde başka bir arkadaşımla bir iş günü geçiriyorum. Onlar bana günlerini anlatıyorlar, ben onları takip ediyorum. Ve çok şanslıyım çünkü arkadaşlarımın çok farklı meslekleri var. Bu seride müzisyeninden dişçisine, bilgisayar mühendisinden dövmecisine birçok kişi ile günler geçireceğiz.

Bu seri aslında bir video serisi. Beni fazlası ile güldüren ve eğlendiren kurgusunun arkasında da anda.mısın videolarından bildiğiniz Emre Arslan var. İstediğimi benden daha iyi bilen biri. Bu seri kendisinin elinde şekillendi.

Bültende ise iki dakikaya sığmayan detayları sizinle paylaşıyor ve arkadaşlarımı tanıtıyor olacağım. Ya çok eğlenceli olacak. Ben heyecanlıyım çünkü bir süredir bunun üzerine çalışıyor, bir edit dili geliştirmeye çalışıyorduk, sonunda paylaşabildiğim için çok mutluyum.

Peki size soru

Ben arkadaşlarımın ne yaptığını bilmiyorum da, siz biliyor musunuz? Yoksa biliyor sanıyor ama aslında çok da bilmiyor musunuz? Cevaplarınızı bekliyorum. Bu arada tam anlamadığınız meslekleri yazın, arkadaş bulup bir gün geçirelim.

Bu hafta Öykü’yleyiz.

Öykü Uralgil bir grafik tasarımcı ve sanat yönetmeni. Onunla buluştuğumuzda tam zamanlı olarak Levent’te bir ajansta çalışıyor aynı zamanda bolca freelance proje üstleniyordu.

Kendisi ile yollarımız yıllar önce kesişti — ne için asla hatırlamıyorum. Ama iyi ki kesişti çünkü sonrasında beraber çok fazla eğlenceli iş için bir araya geldik. 20’liğin yeni sticker pack’i, Kreşendo’ya hazırladığımız fanzin, ortak arkadaşımız Ceren’in Öykü’ye Issız Adam bağımlılığım nedeni ile yaptırdığı özel poster… Say say bitmez. Bu yeni projenin kimliğini de tabii ki Öykü’nün tasarlamasını ve serinin de onunla başlamasını istedim.

Onunla Kadıköy’de, bir başka tasarım geniusu olan Bertuğ Bilgin’le beraber yaşadığı evinde buluştuk. Young Lions Türkiye 2026 Design kategorisi birincileri olarak haziranda Cannes’da yarışacak ikiliyi seyahatlerinden önce yakaladım ( iyi haber: vizelerini alabildiler).

Vaktimizin yarısı kedileri Nane ve köpekleri Bubu’yu sevmek ve evin her köşesinde bulunan posterleri resimleri, stickerları, plakları inceleyerek geçti. Diğer yarısında da oturdum ve izledim. Öykü’nün bir günü gerçekten nasıl geçiyor…

Öykü’nün bir evden çalışma, bir ofisten çalışma günü var. Videoda izlediğimiz aslında onun daha çok ofiste geçirdiği zamanı gösteriyor.

Subscribe now

Yasmin: Bir brief geldi, moodboard geldi. Nasıl başlıyorsun?

Öykü: Çalışırken önce hiçbir şekilde ekranımı süslemiyorum, hiçbir renk vermiyorum, ekstra asset eklemiyorum. Yaptığım şeyin bir leke olarak ve form olarak iyi çalıştığına emin olduktan sonra o süsleme aşamasına geçiyorum.

Tasarıma başlarken en çok vaktini alan şey nedir ?

Ben çok tipografi ağırlıklı çalışıyorum o yüzden font seçmek. [O sırada ekranda Adobe Fonts açık, geziniyoruz, 13. sayfadayız]. Özellikle freelance işlerimde tam olarak bunu yaparak o kadar çok vakit geçiriyorum ki… Çünkü bütün karakterini o belirleyecek. Font oturduktan sonra geri kalanı uyarlama oluyor.

Peki ajanstaki işlerinde en çok vaktini alan nedir?

Laf anlatmak ve yapay zeka.

Off ofis dedikodusu, en sevdiğim!

Geçen gün şöyle bir şey oldu. Çalışırken yanlışlıkla 1,5 saat boyunca ekranımı kaydetmişim. Sonra geri dönüp izledim hızlandırarak ne yapıyorum diye. İşim yapıyorum ve sürekli birileri bana WhatsApp’tan yazıyor. ‘Bunu ne zaman verebiliriz? Şu anda bakıyor musun? Şu işte ne durumdayız?’ İki dakika işimi yapıyorum, mesajı açıyorum, ‘selamlar şu anda üzerine çalışıyorum, 1 saate teslim edeceğim,’ yazıp kapatıyorum. İki dakika daha çalışıyorum biri bir şey daha yazıyor. “Şu anda ona bakıyorum.” Başka biri yazıyor “şu anda elim dolu ona sonra -” ve şunu farkettim 1,5 saat çalışıyorum ya 30 dakikası çalışıyorum, kalan 1 saati insanlara bir şeyler anlatmaya çalışıyorum dolu olduğumla alakalı.

Vallahi çalışıyorum, gerçekten çalışıyorum izin verirseniz bitireceğim!!

İzlerken çok sinirlerim bozuldu. Full laf anlatıyorum, full…

Peki yapay zeka?

Yapay zeka ile çok fazla şey üretmem gerekiyor — markalardan briefleri böyle alıyoruz. Doğru görsel çıktıyı alabilmek için sürekli farklı farklı şeyler yazıyorum. Çok fazla enerji ve su harcayışıma yanıyorum… Gerçekten 8 saat çalışıyorsam 6 saatimi falan alıyor. Çok fena.

Evet maaşlı çalıştığın yerde, özellikle marka direkt yapay zeka istediğini belirtiyorsa, hayır demek zor. Kendi işlerinde yapay zekayla ilişkin nedir?

Ben kendi işlerimde tercih etmemeyi çok seviyorum tabii ki. Bir araç olarak kullanmayı seviyorum, bir fikri görselleştirmek için ilk mockup için kullanmayı seviyorum. AI üzerinden tasarım yaparken harcadığım doğal ve maddi kaynakları — çok pahalı — hiç sevmiyorum.

Yapay zekaya her şeyi yaptırabildiğin bir düzende senin gibi daha yaratıcı işler yapan biri için bir endişen var mı?

Benim endişem yok. Benim yaptığım şeyi yapabileceğini düşünmüyorum. Zanaatın yerini alabileceğini düşünmüyorum. İnsan emeği her zaman zaten kıymetli kalır. Belki daha az kreatif konuları ya da işin teknik kısmını biraz devralabilir. Yapmaktan keyif almayacağımız şeyleri alsın ve işin kreatif kısmını bize bıraksın. Bundan mutluluk duyarım.

Tam zamanlı çalışmanın üzerine kaç tane freelance proje alabiliyorsun normalde?

Yani değişiyor projelerin kapsamına göre. Benim aslında ayırabileceğim vakit genellikle aynı ama mental gücüm çok farklılaşıyor dönem dönem. Çok eş zamanlı çalışamıyorum, hepsini sırayla almam gerekiyor. Gelen projeleri takvimleyip sıralıyorum. ‘Şu an çok doluyum almayayım,’ dediğim çok nadir oluyor.

Çoğu freelance projeni hafta sonu mu, akşamları mı yapıyorsun? Benim senin uyumadığınla ilgili çok büyük endişelerim var.

Çoğunlukla hafta içi akşamları yapıyorum. Yani işi kapattıktan sonra böyle bir-iki saat ara veriyorum, takılıyorum yemek yiyorum, TikTok izliyorum, tekrardan gücümü toplayıp, koltuğa uzanıp akşamları çalışıyorum çünkü hafta sonları da hayatımı yaşayabilmek istiyorum.

Mantıklı bu arada. Hafta içi zorlayayım, sonrası nefes alayım gibi.

Hafta sonu uyuyorum, dinleniyorum.

Freelance işler yaparken evden mi çalışmayı tercih ediyorsun, dışarıdan mı?

Bu salonda olmayı ve buradan çalışmayı çok seviyorum. Muhtemelen yaz geldiğinde tekrardan dışarı çıkacağım. Arkadaşlarımla Yoğurtçu Park çevresinde oturup çalışmayı çok sevdiğimiz yerler var.

Çalışırken birinin sana sürekli yiyecek içecek getirmesi çok iyi oluyor. Şu an ev de keyifli ve evde de birileri bana yiyecek içecek bir şeyler getiriyor [TEŞEKKÜRLER BERTUĞ].

Ve senin arkadaşların da benzer meslek - yani siz hepiniz aslında böyle bir komünsel şekilde –

Evet, çok ağırlıklı grafik tasarımcı ve art direktörüz.

Bu iyi geliyor mu sana?

Seviyorum, paylaşmayı seviyorum. Fikir alacak çok insan var. Halihazırda bir focus grubumuz var. Bir şey yaptığımızda direkt birbirimize atıyoruz sunumları, geri bildirim alıyoruz. Neyse ki böyle iyi anlaşan, birbirini kırmayan ve güzel feedback verebilen insanlarız. O yüzden bence çok faydalı oluyor ve oturup beraber çalışmak çok kafa açıyor.

Hem tam zamanlı ajansta çalışmayı hem de freelance proje almayı seçmenin nedeni finansal mı?

Eski işimde çalışırken daha çok finansaldı diyebilirim çünkü o ekstra gelire ihtiyacım vardı. Şu an [ nazar değmesin diye tahtaya vurduk ] programımı çok fazla freelance işle doldurmadığımda da geçimimi sağlayabiliyorum. Şimdi reklam sektöründe çalıştığımdan, bu sefer de severek grafik tasarımı yapabileceğim ve kreatif tarafta üretken olabileceğim bir alana ihtiyacım var. O yüzden ekstra iş almak istiyorum.

Mesela olmuyor. İlham gelmedi. Ne yapıyorsun? Nasıl kendini o moda sokuyorsun?

Dükkanı kapatıyorum gerçekten, kapatıp gidiyorum.

Kepenkler iniyor.

Çünkü çıkmayınca çıkmadığına inanıyorum. Beyin gücüyle alakalı bir iş olduğu için ve o an o kreatif juiceların flowlamıyorsa [Yasmin’in notu: bu söylem hoşuma gittiği için TDK’yı şok etse bile tutmak istedim] olmuyor. Başka bir şeye bakıyorum sonra temiz bir kafayla tekrardan dönüyorum. Fazla hobisi olan biri olduğum için örüyorum, dikiyorum, evdeki eşyaların yerini değiştiriyorum falan sonra geri gelip oturuyorum. Olmayınca olmuyor.

Grafik tasarım çok zevk meselesi ya.

Evet.

Sence zevki olmayan biri bu mesleği yapabilir mi, ya da öğrenilebilecek bir şey mi?

Grafik tasarımda gidebileceğin birçok farklı yol var. Alanda daha kurumsal ya da sosyal medya odaklı işlere de çok ihtiyaç var. Yani sadece aşırı kreatif işlere değil, istek doğrultusunda doğru yapılan işlere de çok ihtiyaç var. Bu alanda sahip olunması gereken en önemli şeylerden biri zevk. Neyden ilham alabileceğini bilmek ve kürasyonunu yapabilmek. Bireysel zevkim benim projelerimi başka projelerden ayırıyor, evet, ama aynı zamanda bu işte iyi olabilmek için yaptığın her işin kendi bireysel zevkinin birebir yansıtmıyor olması gerekiyor.

Sesin güzel değilse şarkı söyleyemezsin ya, onun gibi bir şeymiş gibi geliyor bazen.

Belki de biraz. Öyle olmasını istemiyorum. Sadece seçilmiş insanlar yapabilir bunu gibi bir şey yok.

Ya da gözünün olması gerekiyor, hayata farklı bakıyor olman gerekiyor.

Evet ama o da geliştirilebilir bir şey aslında. Sadece geliştirmek için o çabayı sarf etmek gerekiyor ve birden olmuyor. Bu işle çok fazla vakit geçirmen ve algının açık olması gerekiyor.

Tasarım yaparken ne içiyorsun genelde?

Kola.

Gerçekten mi?

Evet ben her an kola içebilirim, kola içmeyi çok seviyorum. Kola bağımlısıyım.

Kola light? Normal? Zero?

Normalde light ama şu sıralar aldığım tüm light kolaların tadı bir garip oluyor neden bilmiyorum. Light sanırım çok popüler olmadığı için biraz fazla mı beklemiş oluyor, tarihi mi geçiyor bilmiyorum o yüzden şimdi zero. Ve teneke. Teneke light hala güzel. Teneke kola içmeyi çok seviyorum.

Ben cam şişeciyim. Bu arada light kola seven ilk kreatif sektördeki arkadaşım değilsin. Bu bir şey olabilir mi?

Böyle bir ortak noktamız mı var kreatif işler yapan insanlar olarak?

Light kola sevdiğini duyduğum herkes ya sosyal medya editörü, grafik tasarımcı ya da böyle görsel insanlar. Başkasından asla duymadım light kola anlamıyorum niye…

[Öykü ‘bak bu da hoşuma gidiyor,’ diyerek bana bir tasarım gösteriyor ve benim gereksiz light kola teorimi duymamazlıktan geliyor.]

Share

Evden çalışırken dinlediğin playlist?

O güne nasıl uyandıysam ona göre bir daily mix. Şu sıralar en çok dinlediğim:

Kahveni nasıl alırsın?

Yulaf sütlü latte.

Ofis üniforman?

Baaya bol kesim bir kumaş pantolon, beyaz tişört ve pantolonla kontrast nötr renk crewneck sweatshirt….

Çalışırkenki hyper-fixation snack?

Çalışırken snackleme alışkanlığım hiç yok!!!

Seni iyi bir ofis arkadaşı yapan özelliğin?

Ofis arkadaşlarıma sordum ve açık iletişimli, hızlı ve çözüm odaklı olduğumu söylediler <3

Seni kötü bir ofis arkadaşı yapan özelliğin?

Bunu da ofis arkadaşlarıma sordum ve ‘yeterince ofise gelmemen,’ dediler…

Share 20'lik

💻 Evet! Artık Öykü’nün bir gününün nasıl geçtiğini biraz daha iyi anlıyorum. Yani biri sorsa bence anlatabilirim. Arkadaşlarımın Ne Yaptığını Bilmiyorum’un ilk bölümünün sonuna geldik, buraya kadar okuduysanız, ne mutlu!

Öykü’nün bölümünü izlemediyseniz buradan izleyebilirsiniz! Beğenirseniz, yorum atarsanız çok seviniriz! 🥹

Sizin ne yaptığını bilmediğiniz arkadaşınız var mı? Bizimle email adresimiz üzerinden paylaşabilirsiniz ( 20likbulten@gmail.com) kim bilir belki onlarla da bir gün geçiririz!

Bir sonraki ANYB konuğumuz bir müzisyen. Adı da Filan Kaykay gibi bir şey… Bölüm 26’sı, bülten ise 28’i çıkıyor. Kaçırmamak için hem Substackimize abone olmayı, hem de Instagram hesabımızı takip etmeyi unutmayın!

O zaman, haftaya normal 20’lik programımızla devam ediyoruz. Görüşürüüz!

Öptm <3

Yasmin