Sevgili 20’likler ve 20’lik kalanlar,

Nasılsınız? Son birkaç bültendir sadece ben ve bu sözleri okuyan sizlerleyiz. Bunu biraz özlemişim… Yani sizlerle direkt konuşurcasına yazmayı. 20’liğe yazan harika insanlar da bir nefes alsın istedim doğrusu. Benim inanılmaz yoğun ( bu kelimeyi kendime yasaklamıştım!!) olduğum bir dönemde 20’liğin tüm editoryal yükünü taşımaktan yorulduklarını düşündüm. Ama merak etmeyin şu iki hafta beraberiz, sonra yazarlarımızın birbirinden farklı yazıları geri geliyor — onlar da isterse tabii hfghusfhdsfh. Dün bir arkadaşımla Kadıköy’de Atlas Mühürdar’a gittik, zeytinyağlıları hapur hupur yerken ve iki haftalık antibiyotik tüketimimin bitişini kutlamak için içkilerimizi yudumlarken sezgisel olmaktan bahsettik.

Bize göre kadınların sezgileriyle çok ayrı bir bağı var. Bunu Psychology Today’de de okumuştum. Bazı araştırmalar, beynin sol ve sağ yarım kürelerini birbirine bağlayan “corpus callosum” denilen beyaz maddenin kadınlarda daha kalın olduğunu gösteriyor. Bu da beynin iki küresi arasındaki iletişimi güçlendiriyormuş. Yani, “kadınların karar verirken hem duygusal hem mantıksal bilgiyi daha eş zamanlı bir şekilde kullanabilmesinde,” bir etkisi olduğu düşünülüyor. Kadınların sezgi-mantık harmanını yapmasının daha kolay olabileceğini söylüyor kısaca. Tabii kültür, eğitim, deneyim gibi konular da bu sezgi-mantık bağını etkiliyor.

Bunu daha tarihsel bir yerden yorumladığımda ise aslında tıpkı dedikodu gibi, sezgilerini dinlemek kadınlar için bir hayatta kalma becerisi haline gelmiş olabilir. Çoğu zaman kapı dışarı edildikleri, ‘önemli’ konuşmaların parçası olmak için çok gayret göstermeleri gereken ve durmadan onları bilinmezlikle bırakmaya çabalayan bir patriyarkal düzende, sezgileri ve duyumları onları hayatta tutuyor olabilir. Siz ne düşünüyorsunuz? Yorumlarda söyleyin, tartışalım.

Ben sezgilerime güvenirim — hep dinlemem ama dinlediğimde çoğu şey daha iyi işler. Tıpkı yemek yerken doyduğunu hissettiğin için yavaşlamak gibi, sezgilerimi dinleyerek karar mekanizmalarımı geliştirebileceğime inanıyorum. En azından şu an kendimle öyle güçlü bir bağım olduğunu düşünüyorum. Hep olmaz, bu ara var.

Bu hafta nelerimiz var?

👫Bu hafta medya sponsorluğunu ikinci kere üstlendiğimiz Bozcaada Caz Festivali’nin yeni teması “bedenlenme/embodiment” üzerine düşünüyorum… 

🏄‍♀️Festival’de Bizi Neler Bekliyor: Eylül’ü heyecanla beklerken, sizi de bu festivalle ilgili biraz heyecanlandırayım dedim. 

🛍️ Alıp Başını Gidenimiz ve 20’lik yazarımız Ayşe Burçak Tuğrul’un ilk kitabı çıkıyor!!!!!!! 

O zaman sezgilerimizin bizi kötü yola sokmadığı, güzel günlere diyelim mi? Kendini dinleyip karar verebilmek çok özgürleştirici bir his, bunu yaşayabilmeye.

Şerefe!

Share

Bozcaada Caz Festivali ve Bozcaada ile tanışmam iki sene önce oldu. Bir karavan, inanılmaz güzel kokan domatesler, yol kenarından alınan incirler, lokal şarap, seni kendine getiren buzzzz gibi bir deniz ve bolca müzikle geçti. Hala en sevdiğim deneyimlerden biridir. Festivali ayrı, Bozcaada’yı ayrı sevdim. Geçen sene festivalin medya sponsoru olduk, canımız da festival deneyimlerini bizlerle paylaştı. O bültenleri de okumadıysanız okuyun, bence festivalle ilgili çok güzel bilgiler veriyor. Burada ve burada.

Bu sene ise ben ve birçok arkadaşım, Eylül’de Bozcaada’ya ayak basmak üzere planlarımızı yaptık. Bu yaz o yaz dediğimiz bu ayları taçlandıracağına inandığımız bir plan bu. Burnumuzda tütüyor resmen, öyle bir heyecan içindeyiz. Girişte sezgilerden bahsettim ya, aslında bazen insanın sezgilerini dinleyebilmesi ve kendisi ile o bağı kurabilmesi için uzaklaşabilmesi gerekiyor. Çok ses olunca her şey birbirine karışıyor, insanın dinleyesi gelmiyor. Ama rutininden, başını ağrıtan o seslerden uzaklaştığında ve diyelim… Geyikli’den vapurla ulaşabileceğin bir adaya gittiğinde, insanın kendini gözlemleme olanakları artıyor.

Bu sene festivalin teması Bedenlenme/Embodiment. Yani, “düşündüğümüz gibi hareket etmek, inandığımız gibi üretmek ve hissettiğimiz gibi yaşamak.” Bir fikir, fikirde kalmasa da gerçekleşse ne olur? Güzel bir soru. Son birkaç aydır çok düşündüğüm de bir konu. Yeni yaşımda ( haftaya geliyor) bazı şeylerin lafta ( ya da fikirde) kalmaması, içimde olanı dışarı daha iyi yansıtabilmek, hayata bakışıma/ etik değerlerime daha çok uyan adımlar atabilmek üzerine çalışma kararı aldım. Neysem oyum, hep böyle oldu ama bunu hayatımın her tarafına; işimden, üretimlerime, ilişkilerimden, karar mekanizmalarıma daha da entegre etmek istiyorum. Bakalım Eylül’e kadar neler olacak?

Subscribe now

Festival’de Neler Var?

Evvvet, biliyorsunuz 20’likte işbirliklerimizi dikkatli seçiyoruz. Kendimiz deneyimlemediysek, gitmiyorsak, sevmediysek önermiyoruz. Sert bir çizgimiz. Bunu deneyimledik, sevdik, şimdi de tavsiye ediyoruz. Peki bu sene festivalde bizi neler bekliyor?

5-6-7 Eylül’de Bozcaada’nın her yerine yayılan, konserleri, KEŞİF atölye ve panelleri ile ada ile bütün olan bir festival olacak. Ayazma Manastır’da akşamları Kokoroko, Kerem Görsev Quintet ve M Lisa ft. Tolga Bilgin gibi isimler olacak. Gündüzleri ise Habbele Beach’de Klawin, Lâl, Ezgi, KC Happy, Ezgi Hocaoğlu, Fulix ve Derdo Disco gibi isimler DJ performansları verecek. Bir de Salhane Sahnesi var. Seyirci katılımı ücretsiz olan bu mekânda müziğinde yeni yollar keşfeden müzisyenler ve gruplar için çıkılan Açık Çağrı dan isimler sahne alacak.

Biletler için Tıklayın

Alıp Başını Gidenimiz ve 20’lik yazarımız ’un ilk kitabı çıktı!

“Saplantılı âşıklar, hayaletlerinden kurtulamayanlar... terk edip gidenler, aptal ve yalnız hissedenler... hayatın son demlerindeki Cemil Beyler, yaşamı güzelleştiren kedi bireyler...

Ayşe Burçak, Aşklar ve Hayaletler’de, alışılmadık öykü karakterleri yaratıyor, onların iç dünyalarına sızıp iyi ve kötü arasındaki geçişkenlikleri, gri alanları keşfetmemizi sağlıyor. Örneğin, bir caninin dahi zihnine sızıp bakış açısını ortaya seriyor. Ya da “masum” görünenin bile ne denli acımasızlaşabileceğini gösteriyor... Hiçbir şeyin dışarıdan göründüğü gibi olmadığını usulca hatırlatıyor bizlere.”

Çok yakında satışta!

Detaylar için tıklayın!

✌️Bu hafta festival anılarını paylaştık ve sezgilerimizden bahsettik.

🎂 Haftaya temamız 27. Bence anladınız?

🌟20'liğin Instagram hesabını buradan takip edebilirsiniz. Artık TikTok’umuz da var, bekleriz.

Sevgiler!

Küçükken okuldan gelip sucuklu tost yerken Jetix’de izlediğim Wunschpunsch (Dilek İksiri) diye bir çizgi film vardı, jeneriğinde iksir kazanını karıştırırken ‘büyücüler, büyücüler’ derlerdi. Bu sahne arada aklıma gelir, bu haftanın konusu da Uçan Süpürge Film Festivali ve cadılarıyla ilgili olduğu için yine hatırladım.

Sonra da büyücü ve cadı arasındaki farkın tam olarak ne olduğunu hatırlamaya çalıştım, araştırdım. ‘Cadı’ kelimesi çoğu zaman kadınlarla bağdaştırılıyor, erkeklerin sihirleri güçleri varsa, onlara büyücü deniyormuş. Tamam, yani ikisi de büyü yapıyor. Tek farkları çoğu efsane, hikaye ve tarihi anlatıda cadıların kötü niyetli, yalancı ve tehlikeli olduğunun yazması. Hatta birçok kültür onların ‘tamamen’ insan olmadığını öne sürüyor… Büyücü tayfasında böyle bir problem yok, onlar genelde güçlü, iyi niyetli ve havalı kabul ediliyorlar.

Yine şaşırmadık…

Neyse biz en iyisi devam edelim. Bu hafta sizlerle 28. Uçan Süpürge Uluslararası Kadın Filmleri Festivali’nin resmi medya sponsorlarından biri olarak ve cadı şapkamızı takarak buluşuyoruz. 28 Mayıs - 4 Haziran tarihleri arasında Benzersiz Kadınlar, Benzersiz Hikayeler sloganıyla, Kült Kavaklıdere sinemalarında ve Etimesgut Belediyesi 100. Yıl Cumhuriyet Kültür Merkezi’nde düzenlenen festivalde Türkiye dahil 29 ülkeden, 26’sı uzun, beşi orta ve on üçü kısa metrajlı 44 film gösterildi.

Uçan Süpürge Onur Ödülü; Gülşen Bubikoğlu’na ve Hülya Darcan’a, Genç Cadı Ödülü; Mina Demirtaş’a, Bilge Olgaç Başarı Ödülü; Başak Emre’ye Bennu Yıldırımlar’a ve Harika Uygur’a takdim edildi.

20’liğin üç kişilik Ankara kadrosu da bu festivale katıldı, deneyimlerini bizlerle paylaştı.

Bu hafta nelerimiz var

🧙‍♀️Kardelen, festival deneyiminden “bir kuple” paylaştı. 

🍿Günseli, festival filmi Vermiglio’yla ilgili düşüncelerini yazdı.

Hadi başlayalım!

Büyücüler, büyücüler!!

🧹Cadılar, cadılar! Bir cadıdan diğerine sevgiyle,

Yasmin

Subscribe now

Uçan Süpürge Film Festivali Deneyimimden Bir Kuple

Yaşamın gayet kolay ve zahmetsiz olması gerekirken kadınların uğraşmak zorunda kaldığı düşünce kalıplarına ve eylemlere bir kez daha öfke doluyorum.

Yazı:

Adını 27 senedir duyuran, 28'inci senesinde daha yakından seyretme ve hissetme imkanı bulduğum Uçan Süpürge Uluslararası Kadın Filmleri Festivali ile bir hafta boyunca çeşitli filmler izleme şansı buldum. Üstelik bu sefer 20lik'in de destekleriyle festivalde yer almak, açılış ve kapanış gecelerinde sosyalleşmek, söyleşilere katılmak benim için çok daha anlamlıydı.

İki yılı geride bıraktığım Ankara yaşantımda, Ankara'da günlerce süren bir film festivaline katılmak galiba birkaç gün lafını yapabileceğim bir olaydı. Açılış gecesi öncesi Tunalı'da bir otelde mini davete katılıyorum. Orada oyuncuları ve yönetmenleri görerek, birbirleri arasındaki konuşmalara şahit olarak festivale ısınma yapıyorum. Ardından açılış gecesine geçiyoruz.

Büyük bir salonda gerçekleşen gece, farklı alanlarda kendini var etmiş kişilerden — ağırlıklı olarak kadınlardan — oluşuyor. Oyuncusu, yönetmeni, siyasetçisi, gazetecisi, şarkıcısı... Salonun arka sıralarına oturup, salonu gözlemleyerek gecemin keyfini çıkarıyorum. Şenay Gürler ve Yetkin Dikinciler’in birbiriyle uyumu, ödül töreninin yapılması ve sahneye çıkan sanatçıların kendi hayatlarından anekdotları paylaşmaları; hikayelere inanan insanların aynı duygular etrafında buluşmalarını gösteriyor. Açılış gecesi konserlerle eğlenceli bir şekilde bitiyor.

Ertesi gün hemen bir filme gidiyorum. Festivalin mottosunu "Benzersiz kadınlar, benzersiz hikayeler" söylemi oluşturmuş olsa da izlediğim filmlerde ve konuşmalarda kadınların benzerliğini, ortaklaştığı konuları, yakınlaştığı yaşanmışlıkları görüyorum. Bu söylem üzerine bir süre düşünüyorum, hikayelerimiz birbirinden ne kadar farklı olabilir ki? Çocukluktan itibaren sosyal çevreden duyduğumuz laflarda ve üzerimizdeki bakışlarda bile ortaklaşabiliyorken hikayelerimiz elbette ki örtüşecekti. Bu fikirle izlediğim ilk film Farahnaz Sharifi'nin yönettiği My Stolen Planet adlı belgesel oluyor. İran'daki kadın mücadelesini anlatan, yakın tarihli otobiyografik bu filmde mücadelenin coğrafyasını görmek beni bir hayli etkiliyor. Gittiğim son film ise Emine Yıldırım'ın yönettiğin Gündüz Apollon Gece Athena filmi oluyor. Kült Kavaklıdere'nin alternatif salonunda iki saati aşkın süre boyunca filmi izliyoruz. Gerçek dışılığı kapsadığı için bu filmi de seviyorum, üstelik FIPRESCI ödülünü de alıyor.

Geliyorum kapanış gecesine... İşten çıkıp koştur koştur Tunalı'nın yokuşlarından tırmanıyorum, Kült Kavaklıdere'ye varıyorum. Ödül alanlar tek tek okunurken 20lik'in adını duymayı heyecanla bekliyorum. O an geliyor ve 20lik için plaketimizi alıyoruz! Topluluk içinde utanıp sıkılan biri olarak bu sefer çok rahat hissediyorum. Ödül töreni bittikten sonra Kült'ün alt katlarında birkaç yudum bir şeyler içiyoruz, sonra da bu bir haftalık süreci bitiyoruz.

Kadın olarak dünyanın farklı yerlerinde, farklı biçimlerde yaşanılan zorlukları düşünüyorum. Yaşamın gayet kolay ve zahmetsiz olması gerekirken uğraşmak zorunda kaldığımız düşünce kalıplarına ve eylemlere bir kez daha öfke doluyorum. Bu "rağmen"lere yönelik üretilen sanatsal, mizahi yönü kuvvetli ve çok zekice eylemleri ise çok seviyorum! Artık mağdur edilmelerin değil, güzelliklerin ön planda olmasını bir kez daha diliyorum...

Share

Vermiglio - Biz Birbirimizi Biliriz

“Vermiglio bir ruh manzarasıdır.”

Yazı:

Hayatta her şey planladığımız gibi olmuyor. Uçan Süpürge Film Festivali bilgisini ilk aldığımda gruptan heyecanla “ben de destek olmayı çok isterim,” yazıp o gün geldiğinde orada olacağıma çok inanmıştım. Fakat süreçte gelişen birtakım ani durumlar sonucu festivalin sadece son gününe yetişebildim. Hatta şöyle söyleyeyim festivalin son günü, “en azından bir film izleyebileyim,” diyerek saat 18:55’i gösterirken kendimi Kült Kavaklıdere’nin kapısından içeri attım. Kapıdan içeri girmemle “Keşke festivali dolu dolu yaşayabilseydim” demem bir oldu. Ortamda oldukça pozitif bir enerji vardı. Kimseyi tanımıyor olmama rağmen sanki herkesle hemencecik sohbet edebilecekmişim gibi hissettim. Film boyunca salonun atmosferi de oldukça güzeldi, sahnelere verilen ortak tepkiler, gülüşmeler, şaşırmalar bana çok iyi geldi. Günün tüm yorgunluğunu üzerimden aldı götürdü.

Festival havasından bahsettiğime göre ufaktan “Vermiglio”dan bahsetmeye başlıyorum. Vermiglio, İtalyan Alpleri’nin tepelerinde yer alan bir dağ köyü. Film bu köyde yaşayan insanların hayatına odaklanıyor. Filmin çekildiği yer o kadar güzel ki, zaman zaman sahneleri takip etmeyi bırakıp sadece o dağın eteklerinde bir kahve içebilmenin hayalini kurarken buldum kendimi. Yemyeşil yüksek tepeler, bembeyaz karlar… Zaten filmin yönetmeni Maura Delpero da babasının çocukluğunun geçtiği Vermiglio’dan esinlenmiş. Verdiği bir röportajda söylediği “Vermiglio bir ruh manzarasıdır” sözü beni çok etkilemişti. Filmi izlerken bu cümlede ne demek istediğini daha iyi anladım. Eğer her şey üzerinize geliyorsa ve siz söyleyecek söz bulamıyorsanız bazen bir ağacın hışırtısı sesiniz oluveriyor. Bu filmde de böyle sahnelere çokça yer verilmiş.

Konuyu kısaca özetlemem gerekirse

Yıl 1944, ikinci Dünya Savaşı’nın sonları, savaşın doğrudan içinde olmasa da savaştaki gelişmelerden haberdar olan ve etkilenen Vermiglio köyüne Sicilyali kaçak asker Pietro geliyor ve köy öğretmenin büyük kızı Lucia ile önce sevgili oluyor, sonra da evleniyorlar. Lucia’nın 9 tane daha kardeşi var. Filmde bu 10 çocuklu ailenin her bir ferdinin farklı bir hikayesi, farklı bir yaralayıcı yönü var. Film genel olarak Lucia ve Sicilyalı askerimiz arasında geçiyor gibi görünse de diğer karakterlerin yansımaları da oldukça vurucu. Yoksulluk, kadın olmak, çocuk olmak, anne olmak… Çok fazla spoiler vermek istemediğimden beni en çok etkileyen birkaç cümleden bahsederek konuyu detaylandırmaya çalışacağım.

Ailenin ortanca kızlarından Anna okumak istiyor. Köyün tek öğretmeni olan babası kızına karnesini verirken “artık eğitim hayatın burada bitiyor,” diyerek aslında okuyamayacağını belirterek, son noktayı koyuyor. Anna bu konudan bahsederken “ben eh işte’yim,” diyor. Çünkü babasının söyledikleri ona kendisini tam da öyle hissettiriyor. Yine başka bir sahnede “Ben rahip olmak istiyorum çünkü o zaman herkes senin sözünü ciddiye alıyor, seni dinliyor,” diyen karakterimizin içten içe nasıl incindiğini görüyoruz.

Kadının evlenmek ve çocuk yapmak görevinin olduğu, kocası olmayan bir kadının çok zor durumda kalacağı, hayatının biteceği düşüncesinin hakimiyeti karabulut gibi karakterlerin üzerinde dolaşıyor. Aynı zamanda erkeklerin hatalarının sorumluluğunu üstlenmek zorunda kalan kadınların yaşam mücadelesi de göze çarpıyor. Genel anlamda her karakter müthiş bir alt yapıyla işlenmiş, hepsine çok güzel bir alt metin yazılmış diyemem ancak ama konu kadınların birçok açıdan yaşadığı zorluklara odaklandığı için belki de bu yüzeysellik, önemsenmeyişe, değersizleştirilmeye yapılan bir vurgudur. Filmin sonunu izlediğinizde İtalya Alpleri, Toros Dağları, İzmir Koyu, Bali Adaları… ya da işte siz nereden bahsetmek isterseniz fark etmeksizin kadınların isteyerek ve istemeyerek üstlendiği rollerde maruz kaldığı ayrımcılığın, hoşgörüden uzak tutumların bir kez daha farkına varıyorsunuz.

Yani bu filmi Türkiye’nin x köyünde çeksek hiçbirimiz yadırgamayız. Ya da bu film İspanya’nın bir köyünde çekilse muhtemelen orada da kimse bu filmi yadırgamaz. Yer, yenilen yemek, giyilen kıyafet, konuşulan dil değişse de kadınlar olarak uğradığımız temel haksızlıklar o kadar ortak ki biz kolayca tanırız birbirimizi. Film bitip ışıklar açıldığında etrafıma şöyle bir baktım. Sahiden de herkesi tanıyor gibiydim. Bu saatte nasıl döneceğini düşünen kadınlar, çocuğuna geliyorum diye haber vermek için arayan kadınlar, iş stresini unutmak için oraya gelen kadınlar ve daha nicesi… Aynılıklarımızı unutmadığımız ve farklılıklarımıza saygı duyduğumuz, hoşgörünün hakim olduğu nice festivallere ve günlere.

Share 20'lik

20’lik Dükkanı Ziyaret Ettiniz mi?

Evet küçük bir reklam molası… 20’lik Dergi no.1 satışlarından belki de aşina olduğunuz 20’lik Dükkan’da yeni ürünler var! Adını ‘Halden Anlayan Şapkalar’ koyduğumuz şapkalarımız mesela…

Satışlarınızdan kazandığımız para yazar teliflerine ve 20’lik Dergi no.2'ye gidecek <3 Dergi no.2 demişken, hala no.1’i almadıysanız, onu da dükkandan alabilirsiniz!

Hepsine buradan ulaşabilirsiniz 👇

20'lik Dükkan

🧹 Bu hafta biraz cadılık yaptık, 28. Uçan Süpürge Uluslararası Kadın Filmleri Festivali deneyimlerimizi paylaştık. Tekrardan bizi de bu harika festivale dahil ettikleri için teşekkür ediyoruz <3

🌞 Haftaya? Bu yaz o yaz diyoruz. Ama o ne demek? Cevaplar bir sonraki sayıda.

💌 Çevrimiçi rakı soframız olan 20'liğin Instagram hesabını buradan takip edebilirsiniz.

💬 Bu sayımızla ilgili yorumlarınızı, düşüncelerinizi bekliyoruz! Aşağıda buluşalım.

✨ O zaman haftaya aynı saatte görüşmek üzere diyelim mi? ✨

Şerefe!

Nabersiniz? Umarım keyfiniz yerindedir. Bu cümleleri yazarken, MUBI Fest İstanbul 2024’ün festival programında yer alan ve açılış filmi olarak gösterilecek olan QUEER’in gösteriminin yasaklandığını öğrendik. MUBI verilen bu karar karşısında bir duruş sergilemek için tüm festivali iptal etme kararı aldı. 

Sanatı, üretimi, yaratıcılığı ve çeşitliliği sınırlayan, özgür ifadeye karşı gelen bu kararlar ülkemizde arttıkça, ‘küçük’ ve ‘büyük’ balıkların mücadelesi daha da anlam kazanıyor. Keşke bunun gibi konular ile uğraşmamız gerekmese. Keşke güzel bir filmi, düşünmeden izlemeye gidebilsek. 

Bizim canımızı sıkmayın demek istiyorum. Bunu birçok konuda, sıkça söylüyorum. 20’lik sayesinde tanıştığım, tutku ile kendi yollarında yürüyen, belli duruş sergileyen insanlar sayesinde umudumu kaybetmiyorum. Umudumuzu kaybetmiyoruz. Sonuçta buradayız, beraberiz olabildiğince. Hallederiz. Yani… Umarım. 

Bu hafta nelerimiz var?

Evvvvvveeeet gençler, Kreşendo’nun Bu Festival Bizim medya sponsorluğunun ikinci sayısına hoş geldiniz. Geçen hafta ekiple, KARDELEN ile, Şenceylik ile, festival programı ile haşır neşir olduk. ‘Selamlar,’ dedik. ‘Memnun olduk,’ tanıştık. Bu hafta ise bu inanılmaz festivale katılan 20’likler deneyimlerini paylaşıyor. Uzatmıyorum — bunu her dediğimde ne kadar uzattığımı fark ediyor musunuz? — ve sizi bültene alıyorum. 

• Kronolojik başlıyoruz, Kardelen Cemal Reşit Rey Konser Salonu’nda gerçekleşen “Şarkılar Bizim,” konserinden bildiriyor. 

• Gözde, Selüt, Nova Norda ve Marina Satti konserinde Balkan, Arap, Yunan ve Türk sentezi bu harika şölende deneyimlerini kaleme alıyor. 

• Melda, gününü Salon İKSV’de geçirerek bir dans atölyesine ardından da harika bir konsere katılıyor.

• Şeyma, ritim atölyesinden sonra dayanışmanın ve birlikte hareket etmenin gücünün konuşulduğu bir panele katılıyor. İkisini de güzelce bizlerle paylaşıyor. Sanki oradaymışız gibi.

• Ayşe, Simge Pınar’ın Yaratma Cesareti ve Şarkı Yazma Atölyesi’ne katılıyor.  

Küçük bir not düşmek istiyorum. Bu sene ikinci kere beraber üretme ve çalışma imkanını elde ettiğimiz Kreşendo ekibini buradan sımsıkı kucaklıyoruz. 20’liği bu güzel projenin bir parçası yaptığınız için çok teşekkürler.

Müzikle kalın <3 

Yasmin 

Subscribe now

 İsyanla ve Biraz da Keyifle Çıkma Temennisi: Kreşendo Konseri

Cemal Reşit Rey Konser Salonu’nda gerçekleşen “Şarkılar Bizim,” konserinden bildiriyoruz.

Yazı:

Serin bir havada akşama doğru Beşiktaş’tan Şişli Cemal Reşit Rey Konser Salonu’na doğru gidiyorum. Otobüs kullanarak başladığım yolculuğum Kedili Park diye bilinen Nişantaşı Parkı’nda yürümemle keyifli bir hal alıyor. Şehrin kaosundan ve yoğun bir günden sıyrılıp Kedili Park’tan geçmek ve sonrasında konsere gitmek beni oldukça mutlu ediyor. Konser salonuna yaklaştığımda kalabalığı görüyorum.  

Yerel yönetimlerin İstanbul’un kültür sanat alanındaki çeşitliliği ve bolluğu değerlendirmesi gerektiğini düşünüyorum. Bir müddet süre sonra yerime geçiyorum, salon oldukça kalabalık. İçerisi, konseri oturarak dinlemeye müsait. O an başlıyor: Kreşendo’nun kurucusu Beril Sarıaltun sahneyi açıyor. Siyah kıyafetleri tercih etmiş ve sadece kadınlardan oluşan orkestra, tek tek sahneye geliyor. Sonrasında eğlence gayet dozunda akıyor! Kreşendo ekibindeki kadınlar ara ara sahne alırken Şenceylik, Simge Pınar ve Yasemin Mori günün konukları oluyor. Konuklar kendi şarkılarının yanı sıra Sezen Aksu, Özlem Tekin, Şebnem Ferah gibi söyledikleri bir sözle yeri inleten şarkıcıların, akıllarda en çok yer etmiş şarkılarını da seslendiriyor. 90’lara ait şarkıları duymak çok iyi hissettiriyor. Genel olarak ortamdaki enerji o kadar yükseliyor ki dinleyiciler ara ara alkışlarla ve danslarla şarkıcılara eşlik ediyor. Sahne feminen enerjiyle dolup taşıyor. Hatta Yasemin Mori şarkılarına geçmeden önce şu sözleri söylüyor: “Allah bol feminen enerjili ortam versin, amin.”

Konser bittikten sonra evimin yoluna koyuluyorum. Maçka’dan Beşiktaş Vapur İskelesi’ne doğru yürürken Yasemin Mori’nin sözünü düşünüyorum, bu arada sahne performansının muhteşemliğini de düşünüyorum. Feminen enerjinin ne kadar iyi hissettirdiği, güven vermesi, kız kardeşliğin huzurlu olması ve ortak üretmenin değeri üzerine düşünüyorum. Geçmişten günümüze kadınların kimliklerini ilmek ilmek inşa etme süreçlerini ve görünür olmak için verdiğimiz çabaları tartıyorum. Amaçlarımıza ulaşmak için düşe kalka çabalarken belki bazen vazgeçme noktasına gelsek de vazgeçmediğimizde ne kadar güzel şeyler yapabildiğimizi düşünüyorum, üstelik az önce bizzat görüp dinlemiştim de. Bu sefer kendi hayatıma bakmıyorum, etrafımdaki somut örnekleri analiz ediyorum, hepsiyle de gurur duyuyorum.

Harika bir konser yaşatmanın yanında kız kardeşliği hissettirdikleri için de Kreşendo ekibine ve konuklarına teşekkür ediyorum.

Share

Bu Festival Bizim: Üç Farklı Sanatçı, Bir Arena

Selût, Nova Norda ve Marina Satti

Yazı:

Kreşendo organizasyonunda ve yazarken bile bizi gururlandıran 20’lik medya sponsorluğunda 1 Kasım’da VV Arena’da gerçekleşen ‘Bu Festival Bizim’ kapsamında Selût, Nova Norda ve Marina Satti sahne aldı. Eşsiz sahne şovları, büyüleyici müzikleri ve enerjileriyle uzun zamandır ihtiyacım olduğunu hissettiğim motivasyonu o gece kendimde buldum. Herkesin bildiği dilde bağırarak eşlik ettiği, kendi hüznü ve sevincini bulduğu şarkı sözleri; bilmediğinde ise ritmine, dansına eşlik edebildiği muhteşem bir geceye şahit olduk. 

Arena’da üç farklı kadın sanatçının yarattığı atmosfer ve kendi müziklerini anlatış biçimleriyle konserden çok daha fazlasını hissettim o gece. Bana daha çok kalbi bir zamanlar kırılmış tüm kadınların bir arada şarkı söylediği, aynı sözlere farklı duygularda seslendiği bir gece gibi geldi. Feminist Gece Yürüyüşü enerjisinde geçen, duygularımızla dans ettiğimiz eşsiz bir konser deneyimiydi. Tam da bu sebeple popüler kültürde son zamanlarda pek fazla meme olarak rastladığımız ‘kız neşesi’ demek isterim bu konserin atmosferine. Kırıldığında iyileşme zamanının geleceğini şarkılarla duyuran, eğlendiğinde bedeniyle ve ruhuyla dansını melodilerde anlatan kadın sanatçılar sahnede devleşti, biz de onların hayallerine ve duygularına kendi hikayelerimizde bulduklarımızla eşlik ettik. Kendi hikayelerini binlerce kadın için yazan, kırgınlıklarını umut dolu melodilerde besteleyen tüm sanatçılar iyi ki varlar! Bu konsere dair deneyimlerime üç farklı sanatçının bende ve kalabalıklarda aydınlattığı umut ışıklarına göre bu yazıda yer vereceğim. 

Selût

Konsere pembe kurdelelerle hazırlanmış Selût grubu ile başladık, daha slow şarkılarla başlayan konserde önce kendi bedenimize, kalbimize sarılıp güç bulduk şarkılarla. Hep bir ağızdan istemem gelmesinler dedik her birimiz başka duyguları veya insanları istemeyerek. Selût grubu sahnede duygularımızı canlandırırken arka ekranda hep anlık yapay zeka simülasyonu ile şarkıyı dudaklarından okuyabildiğimiz bir Selût daha vardı. Beni çok heyecanlandıran bu görüntü sahnede grubun performans şovuna inanılmaz eşlik etti.

‘Ben keyfim ve kahyası’ ile bu konserde binlerce hikayeye ses olan tek bir kalp kırıklığından doğan besteleri dinledik keyifle. Konserlerde canlı performansların içinde o coşkuya kapılırken şarkıların sözlerinde kaybolmayı da çok seviyorum. Selût ile sesimiz çıktığı kadar ‘Ama kırdım ben o kafesin tellerini, yıktım otoritelerinizi siz görmeden’ diyebildik. Kendi dünyalarımızdaki kafesleri hatırladık ve hep birlikte derin bir nefes aldık. Karşısında dimdik durabildiğimiz engellere karşı o gece hepimiz tek bir seste yüzlerce kalpte Selût sayesinde buluşabildik. 

Nova Norda

Bir süper kahraman gibi kırmızılar içinde sahnede yerini aldı Nova Norda! Aslında tam da bir süper kahraman benim için kendisi. Ne zaman düştüğümü hissetsem kalbimin duymaya ihtiyacı olan her sözü ve melodiyi onun şarkılarında bulabiliyorum. O yüzden bu kraliçeyi canlı performansıyla sahnede devleşirken izlemek benim için ayrı bir keyifti.

Sahneye çıktığı andan itibaren şarkılarında vücut bulmasının yanı sıra bize şarkılarının ardındaki hikayeleri de anlattı sevgili Norda. O şarkıları hangi kalp kırıklıklarında neden yazdığını söyledi, kendi hikayelerimizi bulduğumuz sözlerde onun kırgınlığının da nasıl güçlendiğini görmek hepimize ayrı teselli oldu. Hep birlikte tüm renklerimizle, tüm bu kaos dolu günlerin içinde ‘Varım!’ dedik önce. Renklerimizle, seslerimizle ve üzüntülerimizle varlığımızı görebilmek, kabullenebilmek ve kapsayıcı olabilmek beni çok umutlandırdı o sahnede.

Kalbimizi kıran herkese, zorbalara nasıl direndiğimize ve yendiğimiz güçlendiğimiz günler umuduna söyledik sonra hep bir ağızdan şarkılarımızı. Bir anlık tüm konserde tek başıma hissettim ve kalbime sarılan binlerce kadını dinledim: ‘Ben elbet iyileşeceğim, bu şarkıyı şerefine söyleyeceğim’. İstese de sevemeyen, sevdiğine iyi gelemeyenlere selam gönderdik! 

Birlikte tüm acılarımızı seslendirdiğimizi hissetmek ve sözlerde güçlenmek bence böyle konserlerin en etkili noktası. Sadece müziğe eşlik edip eğlenmek değil, duygularımızı keşfetmek, cesaretsizliğimizden yeniden doğmak ve tüm bu kolektif gücü hissetmek çok kıymetli geliyor. O yüzden konserin en önemli anlarından biri Nova Norda’nın ‘Dinazorlar’ şarkısından önce anlattıkları ve sonra tüm gücüyle o şarkıyı seslendirmesi oldu benim için. Geçmişte bir dinazorun ona şarkıcı olamayacağını söylemesi ve aslında bunu yapamayacağını düşündüğü için değil aynı cesaretsizliği kendi duyduğu için bunu söylediğini anlattı. Kimi dinazorların sadece içimizde yaşadığını da paylaşırken güldü ve ‘İşte ben de şarkıcı oldum sonra’ dedi. İyi ki de oldun sevgili Nova Norda, şarkılarında hikayelerimizi bulabilmek beraber güçlenebilmek ne kadar kıymetli :) Tüm dinazor ve zorbalara sesleniyoruz: ‘Şimdi kudur yerinde benim keyfim yerinde!’

20’lik Arena’da!

Konserler arasında tam dinlediğimiz melodilerle güçlenmiş enerjimizi bulmuşken bir anda ekranda 20’lik logosunu gördük. Yasmin’in gözbebeği bizim kıymetlimiz 20’lik logosunu burada görmek, birlikte büyümek bir kez daha duygulandırdı beni. İçinde yer aldığım en kıymetli işlerden biri olduğunu bir kez daha paylaşmak ve birlikte nice harika işlerde buluşmaya devam etmek istediğimi paylaşmak isterim :) 

Marina Satti

Gecenin son sanatçısı Marina Satti’nin de sahnede yerini almasıyla şelale olmuş duygularımız aktı ve hep birlikte dans etmeye başladık. Türkçe, Yunanca ve Bulgarca müziklerde Arap, Balkan ve Anadolu müziklerini modern unsurlar ve ritimlerle harmanlandığı harika şarkılar dinledik. Müthiş enerjisi ve dans ekibiyle sahnede harikalar yaratan Satti’ye biz de danslarımızla eşlik ettik. Hepimizi yerinden kaldıran şarkılarda ve kulağımıza hiç yabancı gelmeyen melodilerde bir kez daha bütünleşebilmeye, ayrışmadan eğlenebilmeye şahit olduk.

Satti, ‘Sallasana Mendilini’ şarkısını hem Yunanca hem Türkçe seslendirerek danslarıyla muhteşem bir performans gerçekleştirirken Türkiye’de verdiği ilk konserde ona böyle eşlik edilmesine çok mutlu olduğunu da dile getirdi.

Farklı melodilerde, farklı hikayelerde ve hatta farklı coğrafyalarda aynı duygularla buluşabilmek; kalp kırıklıklarımızdan sarılabilmek ve birlikte güçlenebilmek çok değerli. Birlikteliğe her zamandan daha fazla ihtiyaç duyduğumuz bugünde bizim duygularımıza sahnede kendi kırgınlıklarını anlatarak eşlik eden güçlü kadınlara, muhteşem sanatçılara ve bizi ‘Bu Festival Bizim!’ diyerek buluşturan Kreşendo ekibine çok teşekkürler! Eğer bu yazıyı okuyan genç yetenek 20’likler varsa yazımın sonunda size seslenmeyi çok isterim: umudumuz ve hayallerimiz kırıldığında şarkılarınıza sarılıyoruz. Sahnede binlerce insanın hikayesine seslenmek istiyorsanız asla vazgeçmeyin. Hikayelerinizin dönüştüğü sözlerde güç bulmayı bekleyen binlerce insan için size şarkıcı olamazsın diyen dinazorlara sadece yeni şarkılar yazarak seslenin!

Share

Dans ve Müzik Dolu Bir Pazarın Ardından: Kreşendo Workshop ve Konseri

Biraz müzik, biraz dans, bolca konser

Yazı: Melda Merilov

Çok yoğun geçen bir haftanın yorgunluğunu üstümden atamamış şekilde pazar gününe başlıyorum. Sosyal bataryam eksilerde ama beni bekleyen bir workshop ve konser var. ‘’Dobarlan, bırakma kendini!’’ diyerek kendimi motive ettikten sonra etkinliğe davet ettiğim arkadaşıma ‘’buluşuyoruz di mi, geliyosun di mi’’ mesajları atarak kendimi sosyalleşmeye hazırlıyorum. Buluşma saatimize yakın evden çıkıp toplu taşımaya geçiş yapıyorum.

Bir takım badireler atlattıktan sonra arkadaşımla buluşmayı başarıyoruz. Arkadaşım her an kitap kulübüne katılacakmış gibi giyindiği için ‘’böyle nasıl hip hop yapıcam ben abi’’ diyor. Oysa ki gideceğimiz etkinlikten haberi vardı ama kendisi challange seven bir deli :)

Her neyse kitap kulübü kombinli canım arkadaşımla Salon İksv’ye vardığımızda sahnesi olan orta büyüklükte bir odaya geçiyoruz. Odanın sonundaki merdivenlere çöküp bir süre muhabbet ediyoruz. Ardından workshop’ımız başlıyor. İlkokuldaki folklör deneyimimden sonra ilk defa bir toplulukla dans ediyorum. Aslında pek de edemiyorum. Red Bull Dance Your Style şampiyonları Aydan Uysal ve Volkan Arıcı bize bir koreografi öğretiyor. Müzik açılana kadar her şey çok okeyken müzik açıldıktan sonra benim dans tam bir curcunaya dönüşüyor. Bu kısa deneyim sayesinde dans etmek için yaratılmadığımı bir kez daha anlıyorum. Volkan Arıcı’nın espritüel öğretmenliğini çok sevdiğimi de söylemem gerekiyor. Eğer bu kadar eğlenceli biriyle bu çalışmayı yapmasaydık sadece hoplayıp zıpladığımla kaldım diyebilirdim. Ama bu haliyle bana müthiş keyifli bir deneyim yaşatıyor bu workshop.

Workshop’ı biraz gecikmeli bitirerek birbirinden yetenekli genç kadın sanatçıların sahne alacağı konsere bağlanıyoruz. Sahneye çıkan ilk kadın müzisyen duru güzelliği ve ipek gibi sesiyle Dilay Dal oluyor. Sanırım üçüncü şarkısında Serdar Ortaç’ın ‘’Karabiberimini’’ akustik olarak söylemeye başlıyor. Ben melodiyi o kadar çıkaramıyorum ki anca şarkının nakarat kısmını duyunca karabiberi coverladığını anlıyorum. Uzun bir süre böyle bir şok ve aydınlanma yaşayacağımı düşünmüyorum, teşekkürler Dilay Dal 🙂

Ardından sahneye Sera Savaş, Maya Perest ve Melisa Karakurt geliyor. Melisa Karakurt helenistik dönemden fırlamış gibi duran bembeyaz elbisesiyle sahnede parıl parıl parlıyor. Ay ne zarif kadın diyorum kendisini görünce. 

Saat on buçuk gibi gecenin son sahnesine yani Kardelen’e bağlanıyoruz. Kardelen’e ayrı bir parantez açmak istiyorum çünkü yok böyle bir aura! Sahneye çıktığı anda enerjisiyle herkesi sarıp sarmalıyor. Sahne için tercih ettiği elbise o kadar güzel ki iyi giyinme aşığı biri olarak gözlerimi alamıyorum. Çok genç ama sahne ışığı çok yüksek bir kadın var karşımda. Ayrıca eğlenceli de. Her şarkı arasında seyirciyle diyaloğa geçmesi, sanki bir arkadaşımız şarkı söylüyor ve biz de onu dinliyormuşuz gibi hissettirmesi ben dahil tüm salonun çok hoşuna gidiyor. Ayrıca birçok sanatçının sahnede elini ayağına karıştıracak bir piyano krizini de içten tutumuyla çok güzel idare ediyor. F*ck up’a dönüşebilecek bir aksaklığı bizi kahkahalara boğduğu dakikalara çeviriyor. Ve bize kendi şarkıları + kült şarkılardan oluşan bir playlistle unutulmaz bir kapanış yaşatıyor.

Ha bu arada sahneye gelen tüm kadın sanatçılar kendisinden sonra gelecek kadın sanatçılarla ilgili çok güzel şeyler söylüyor, birbirlerine tam bir kız kardeşlik dayanışmasıyla yaklaşıyor. Bu da geceye dair ekstra hoşuma gidenlerden oluyor.

Taksiye binerken iyi ki üşenmemişim de gelmişim diyorum. Muhteşem bir pazar gününü cebime koyup evime doğru yol alıyorum. Son olarak şunu söylemek istiyorum:

Sen muhteşem bir detaysın Kreşendo, hey!

Share

Bir Atölye ve Bir Panel

Birliktelik ve ritim üzerine işler…

Yazı:

Bu festival bizim diyerek Kreşendo festivalinin tadını doya doya çıkarıyoruz. Hangi konserine, atölyesine gideceğim konusunda kararsız kalıp zor da olsa seçim yapabildim ve önce biraz bedenimi sonra da ruhumu doyuracak iki etkinliğe katıldım. 

Haydi biraz gürültü yapalım.

İlki 2 Kasım Cumartesi günü Hope Alkazar’da düzenlenen “Leyan Senay ile Ritim Atölyesi” oldu. 

Koşa koşa gittiğim bu atölyede ritmin gücüne kendimi kaptırıp eğlenmeye ve bedenimdeki stresi atmaya odaklandım. Leyan Senay’ın yürütücülüğünü üstlendiği ve birçok müzik severin katıldığı atölye beni orta okuldaki müzik derslerime götürdü. Hani şu hep beraber flüt çalıp, hep birlikte gürültü yaptığımız o derse…

Atölye interaktif olmakla birlikte “ritim nedir?” sorusu ile başlaması bende bambaşka bir kapı açılmasını sağladı. Kalp atışı, nefes, anda kalmak gibi kendimizden yansımalar ile cevaplar verdik. Ardından evrendeki ilk enstrüman olan insan sesi ile bazı diğer enstrümanlarla hep beraber ritim tutmaya çalıştık. En güzeli de tüm bunlara başlarken “haydi beraber biraz gürültü yapalım” diyerek başlamamızdı. Bunu söyledikten sonra hep birlikte kendimizi akışa bıraktık ve bir baktık ki zaten ek bir yönlendirmeye gerek kalmaksızın bir uyum, ahenk içinde anın tadını çıkarıyoruz. Böylece tüm haftanın stresini müziğin dansı ile evrene yolladım. 

Ardından yine Hope Alkazar’da gerçekleşen diğer etkinliğe geçip biraz da “birlikte güçlüyüz çünkü” cevaplarını ve iyi topluluk örneklerini dinledim. 

Mutluluğu Paylaşmak: Birlikte İyi, Birlikte Güçlü

Bihter Ayyıldız moderatörlüğünde Kaya Demiral, Yağmur Çoban ve Emre Güzel’in konuşmacıları olduğu panel; “birlikte güçlüyüz çünkü” ile başlayan cümleler ile başladı. Bu cümleler arasında ortak cevabın aslında birlikte kalmak zorunda olmamız olduğunu ve hatta bu birlikteliğe ihtiyacımız olduğunu belirtmek topluluk olma, bir toplulukta var olma ihtiyacını bana bir kez daha hatırlattı. Zira biz de 20’lik olarak bir topluluğuz. Oldukça güzel bir topluluk hem de.

Panelde iyi topluluk örnekleri de verildi. Örneklerin benim için ilham vermesinin sebebi gençlerin sorunlarını yine gençlerin aksiyon alarak ve gençler tarafından eleştirilen konularda gençlerin harekete geçerek ürettiği çözümlere ilişkin olması. Bu örneklerden ilham aldığım iki tanesini sizinle de paylaşmak istiyorum.

İlki Emre Güzel’in anlattığı CPH Village örneği. CPH Village; Danimarka’da büyük bir barına sorunu yaşanması sebebiyle gençlerin örgütlenerek bir araya gelmesi ve doğal kaynakları minimum düzeyde kullanarak uygun fiyatlı barınma alanlarının arzını artırmaya yönelik bir girişim. Ayrıca halihazırda yeni üye alımlarında doğrudan alım yerine “Bu topluluğa ne katacaksın, bu topluluktan ne almayı hedefliyorsun?” sorusunun sorulduğu, ihtiyaca yönelik seçimlerin yapıldığı bir akışa da sahipler. Anlayacağınız her türlü ihtiyaçtan fazlasına “dur!” demeyi başarmışlar. Misyonlarını okurken kendimi kaybettim açıkçası. Sizi de mahrum bırakmayalım. Buradan ulaşabilirsiniz.

İkincisi ise Kaya Demiral’ın anlattığı Youth for Good ile Roots & Shoots Türkiye’nin ortaklaşa hazırlamış oldukları Kapsayıcı, Onarıcı ve Sürdürülebilir Etkinlik (KOSE) Rehberi. KOSE, yine gençlerin bizzat yaşadığı problemler sebebiyle aradıkları çözümün bir çıktısı. Benim için en can alıcı noktası da bu. Yani bazı etkinliklere katılıyorsunuz, sonra etkinliğin aslında temel bazı kriterlere sahip olmasını gerektiğini düşünüyorsunuz ama olmadığını görüyorsunuz ve kalkıp uzman görüşmeleri, anketler, incelemeler yapıp bir etkinliğin nasıl kapsayıcı, onarıcı ve sürdürülebilir olması gerektiğine dair bir rehber hazırlıyorsunuz. Hatta rehberden herkesin ilham alması için herkesin erişebileceği bir şekilde paylaşıyorsunuz. Yazarken bile coşkulandım. Evet, cümlenin devamı hizmette sınır yok yazmaya doğru gidiyor…  

Gençlerin eline sağlık. 

Share

Yaratacak Kadar Cesur Musun, Sevgili 20’lik?

Simge Pınar ile yaratma cesareti üzerine bir atölye

Yazı:

5 Kasım’da Kreşendo Festivali kapsamında Simge Pınar ile Yaratma Cesareti ve Şarkı Yazma Atölyesine katıldım! Bir dakika, ne? Şarkı yazmak mı, ben mi? Şarkı yazmaya yönelik bir girişimim daha önce hiç olmamıştı ama herhangi bir şeyin nasıl yazıldığına ilişkin üretim süreçlerini öğrenmek hep ilgimi çekmiştir. İstiklal Caddesi’ne karanlık çökerken Hope Alkazar’ın üçüncü katında yuvarlak puflarda yerimizi aldık. Bir elimizde kalem bir elimizde defter ve Simge güzel kâkülleriyle karşımızdaydı. (Simge’nin şarkılarını daha önce dinlemiş miydiniz? Eğer dinlemediyseniz, bu yazıyı okurken buradan dinleyebilirsiniz.)

Şarkı yazmak, yani anlamlı sözleri bir melodiyle uyumlu şekilde bir araya getirmek müzik kulağı pek olmayan benim gibi biri için mucize gibi bir şey. Peki bu insanlar bunu nasıl başarıyor? Bir saatlik sürede bunu anlatmak pek mümkün değil elbette, o yüzden Simge işin “yaratma cesareti” kısmından tatlı bir giriş yaptı. 

Atölyenin amacı içsel engelleri aşmak ve duyguları özgürce ifade edebilmek için ilham vermekti. Simge, ilk olarak not defterlerimize yaratıcılığından etkilendiğimiz birkaç ismi yazmamızı istedi. (Ben Ottessa Moshfegh, Andrew Scott ve Virginia Woolf’u yazdım.) Ve sonra bu kişilerin ortak özelliğinin ne olduğunu sordu. Cevap çok uzakta değil: Elbette yaratma ve kendi sanatlarını gösterme cüreti göstermiş olmaları. 

“Yaratma ve kendi sanatını gösterme cüreti” ne kadar güçlü bir ifade, değil mi? Şarkı, şiir, roman... Ne üretirsen üret, bu üretim süreci gerçekten de birkaç aşamadan oluşuyor. Önce tüm belirsizliğe rağmen içindeki çocuğa şefkatle yaklaşacak ve bir şeyler yaratma cesaretini göstereceksin. Sonra yetmezmiş gibi, ürettiklerini gün ışığına çıkaracaksın! İnsanlara, “Bakın ben bunu yaptım, bu şarkıyı besteledim, bu öyküyü yazdım, lütfen görün,” diyeceksin. Kendinden şüphe etmene rağmen ısrarla devam edecek gücü kendinde bulacaksın. Genç bir sanatçı için bazen ne kadar zor, ne kadar ürkütücü. 

Yaratmak için Toplamak Gerek 

Simge, yaratıcılık sürecinin yalnızca üretim değil, aynı zamanda beslenme ve sandıklarımızı doldurma süreci olduğunu söyledi. Bunu duymak bana ne kadar iyi geldi, anlatamam. İnsanın sürekli çalışmaya ve üretmeye yönlendirildiği günümüzde kendine ve sana iyi gelen şeylere zaman ayırmak sıklıkla göz ardı edilmiyor mu sizce de? Kendimizi hep aktif olmak, hep üretmek için zorluyoruz. Peki toplamaya yeterince vakit ayırıyor muyuz? Kendi adıma konuşacak olursam, bazen “şu kitabı okumak veya bu filmi izlemek yerine yazılarım üstünde biraz çalışayım”, diyerek geçiştiriyorum.  Yani aslında yaratıcılık adına bana en çok ilham veren, beni en çok besleyen iki aktiviteye bile zaman ayıramayacak kadar üretim odaklı oluyorum bazen. Oysa yeni fikirler, yeni ilhamlar, yeni tecrübeler olmadan nasıl yaratıcı olabilirim ki? Olamıyorum elbette. Ekrana boş boş, doğru düzgün bir cümle bile yazamadan ne kadar uzun süre baktığımı bir ben bilirim. Atölyeye dair beni en çok etkileyen fikirlerden biri buydu: Bana ilham veren şeyleri yaparken vicdan azabı çekmemek. 

Sabah Sayfaları ve Hatırlama Egzersizi 

Simge atölyede yaratıcılığı tetikleyecek bazı yöntemler de önerdi. Hepsini paylaşmayacağım ama beni en çok etkileyen iki tanesinden size bahsetmek istiyorum. Bunlardan ilki, sabah sayfaları.  Peki nedir bu sabah sayfaları? Şöyle ki; uyanıyorsunuz ve uyanır uyanmaz, taptaze bir zihinle üç A4 sayfası boyunca aklınıza ne gelirse yazıyorsunuz. Bu her şey olabilir: O gün yapmanız gereken sıkıcı işler, dün gece gördüğünüz rüya, kedinizin sizi nasıl uyandırdığı... Sayfaları doldurmak için yazmaya devam ediyorsunuz ve siz yazdıkça bir süre sonra zihniniz gündelik sıradan olaylarla ilgili bilinç düzeyinden daha derinlere, yani bilinç altına iniyor. Ve işte orada ne ile karşılaşacağınızı asla bilemiyorsunuz! Bunu mümkünse her sabah, eğer mümkün değilse haftada birkaç kez yapıyorsunuz. Bu yöntem son zamanlarda yaratıcı işler yapan arkadaşlarımdan sıkça duyduğum bir yöntemdi, ben de bir alışkanlık haline getirmek için sabırsızlanıyorum. 

İkincisi ise; hatırlama egzersizi. Adından da anlaşılacağı üzere egzersiz çok basit – sadece HATIRLIYORSUNUZ. Ve hatırladığınız şeyi yazıyorsunuz. Bu on dakika önce yaşadığınız basit bir olay da olabilir, çocukken başınızdan geçen enteresan bir hikâye de. Önemli de olabilir, önemsiz de. Ayırt etmeden yazıyorsunuz. Ve sonunda zihniniz size sizin bile unuttuğunuz başka anılar getiriyor. Ne kadar heyecan verici değil mi?

Atölyede yeni öğrendiğim veya yeniden hatırladığım her şeyin yaratıcılık konusunda bloke olmuş hissettiğim anlarda çok işime yarayacağını düşünüyorum, benim için kesinlikle çok faydalı ve keyifli bir deneyim oldu! Bizim bir saatlik minnoş atölyemiz bu başlıklara değindi ama “Ya ben şarkı yazmakla ilgili daha kapsamlı bir atölyeye katılmayı çok isterim!” diyorsanız, Simge şarkı yazmak ve yaratma cesareti üzerine dört hafta süren atölyeler düzenlediğini de söyledi. Atölyelerden haberdar olmak için onu takip edebilirsiniz!  

Yaratma ve paylaşma cesareti bulabildiğimiz günlere! <3 

Share

🎺 Amanın. Bir sayının daha sonuna geldik. Uzuncaydı değil mi? Dolu dolu, müzikli, dayanışmalı, feminen enerjisi yüksek bir bültendi. Umarım bizim kadar siz de eğlenmiş, gelişmiş ve umut dolmuşsunuzdur.

💕Haftaya, ne var? Kim bilir… Şaka, biz biliriz. Klasik bir 20’lik ile sizleyiz. Bol düşünce, bol goygoy. Hadi o zaman görüşürüz.

💌Çevrimiçi rakı soframız olan 20'liğin Instagram hesabını buradan takip edebilirsiniz. Artık TikTok’umuz da var, bekleriz. 

💬Bu sayımızla ilgili yorumlarınızı, düşüncelerinizi bekliyoruz! Aşağıda buluşalım. 

✨ O zaman haftaya görüşmek üzere diyelim mi? ✨

Şerefe!

💕 Yasmin 💕

Selam gençler! 

Nasılsınız? Haftanız nasıl geçti? Bu hafta çok sevdiğimiz insanlar tarafından organize edilen çok güzel bir festivalin başlangıcını kutluyoruz. Gizemli cümleleri bırakıyorum ve hemen açıklıyorum: Kreşendo’nun bu yıl üçüncü kez düzenlediği İstanbul müzik buluşması Bu Festival Bizim 1-8 Kasım tarihleri arasında gerçekleşiyor. 

Teması “Mutluluğun Ritmi” olan festival müzisyen kadınları merkezine alıyor. Konserlerle, konuşmalarla ve atölyelerle dolu programı inceleme şansınız oldu mu? Size linki şuraya bırakalım:

Festival Programı

EMİNİM hatırlarsınız ( tehditkar) geçen sene de Bu Festival Bizim’in medya sponsorlarından biri olmuştuk. Bu 20’lik için çok heyecan vericiydi çünkü; 

1. İlk defa bir festivale medya sponsorluğu yapıyorduk. 

2. Harika bir ekip ile tanışıp, birlikte üretme şansı elde etmiştik. 

3. İstanbul’un her yerine gerçekleşen bu festivalin organizasyonu karşısında ağzımız açık kalmıştı. 

Kreşendo ekibi bu sene de aynı efor, özen ve özveri ile bu festivali düzenlediler. Karşılarına ne çıktıysa, 2024 Olimpiyatlarında altın madalya kazanan Winfred Yavi gibi (spor metaforu da yaptık hayırlı olsun), engellerin üzerinden zarafetle sıçradılar ve ilerlemeye devam ettiler. Geçen sene hazırladığımız bülteni okumadıysanız lk sizi oraya alalım. Sonra da başlayalım, ne dersiniz? 

Bu hafta nelerimiz var?

📍Bizi neler bekler? Kısa bir program özeti

👯 Bir festivalin anatomisi: Tanıştıralım, Kreşendo Ekibi. 

🎤 Uzun bir aradan sonra Alıp Başını Gidenler: KARDELEN

💃 Bir güzelleme: Şenceylik 

Müzikle kalın <3 

Yasmin 

Share

25 Eylül akşamı Hope Alkazar’da Kreşendo ekibi ve tüm paydaşlar ile biraraya geldik. Böyle oluşumların lansmanlarda bulunmayı çok seviyorum. Bu iş gönül işi. Çok fazla kan, ter, gözyaşı ile dolu. Küçük balık olmak ya da belli bir duruştan sapmadan sağlam durmak ülkede çok zor. Gerçekten çok zor. Bu bireysel ve bağımsız yayıncılık için de böyle, festival organize etmek için de. O nedenle benim için kolektifliği besleyen, topluluk hissini büyüten bir buluşmaydı. 

Tamam şimdi asıl konuya gelelim. Lansmanda festival direktörü Beril Sarıaltun Bu Festival Bizim programını bizlerle paylaştı. Bizi neler bekler? 

Festivali 1 Kasım’da Volkswagen Arena’da gerçekleşecek Selût, Nova Norda ve Marina Satti konseri ile açıyoruz. Bu güçlü başlangıçtan gelen enerji 8 Kasım’a kadar Dilay Dal, Sera Savaş, Maya Perest, Melisa Karakurt, Kardelen ve Selin Baycan konserleri ile devam ediyor. 

Müzikle beraber konuşmalar ve atölyeler var. Bunlara yerler dolmadan yazılmanızı öneriyorum. 

Atölyelerde: 

Şükrü Kibar ile Dans ve Hareket: Boybye Class, Simge Pınar ile Yaratma Cesareti & Şarkı Yazma Atölyesi, Çağıl Kaya ile Vokal Atölyesi: Temel Teknikler ve Leyan Senay ile Ritim Atölyesi, Red Bull Dance Your Style Türkiye şampiyonları Aydan Uysal ve Volkan Arıcı ile her seviye için dans atölyesi var. 

Konuşmalarda ise: 

“Mutluluğun Ritmi” teması kapsamında beraber düşünmenin, eğlenmenin gücünü keşfetmeye teşvik eden konuşmalar bulunmakta. 

• “Müzisyenlerin (Akıl) Sağlığı: Müzik Sektöründe Mutluluğun Resmini Çizebilir Miyiz?” 

  • Moderatör: Deniz Koloğlu, Konuşmacılar: İdil Meşe ve Özge Ç. Denizci

• “Mutluluğu Paylaşmak: Birlikte İyi, Birlikte Güçlü”

  • Moderatör: Bihter Ayyıldız, Konuşmacılar: Kaya Demiral, Yağmur Çoban ve Emre Güzel

• “Karanlık Zamanlarda Umudu ve Mutluluğu Konuşmak”

  • Konuşmacılar: Olcay Akyıldız, Zeynep Uysal ve Hande Ortaç 

• Kreşendo'yla Sokaklar Bizim: Beyoğlu

  • Bu hafıza turunun rehberleri: Asena Günal ve Asena Hayal 

Detaylar, bilet ve kayıt için

Bir festivalin anatomisi: Tanıştıralım, Kreşendo Ekibi. 

Konserlerle, atölyelerle, konuşmalarla dolu inanılmaz kapsamlı festivalin arkasında kimler var? 

Ezgi Karadayı, Operasyon 

Kendinizi tanıtır mısınız? Kreşendo ile yolunuz nasıl kesişti?

Boğaziçi'nde Sosyoloji okudum, sonra Bahçeşehir'de Caz Performans yüksek lisansı yaptım, müzisyenim. Beril'le üniversiteden beri arkadaşız. Kreşendo'yu kurduğu günden bugüne bir şekilde ben de bir parçasıyım.

Kreşendo ve festivalde göreviniz nedir? Sorumluluklarınız nedir?

Kreşendo'da ve Bu Festival Bizim'de operasyondan ben sorumluyum. Özellikle sahada her şeyin yolunda gittiğinden, tüm planlamalarımızın işlediğinden emin olmakla yükümlüyüm yani :)

Festival ile ilgili sizi en çok heyecanlandıran şey nedir?

Üçüncü kez öyle ya da böyle bir şekilde gerçekleştirebilmek, daha fazla insana ulaşabilmek ve kadınlara mutlu oldukları, güvende ve tatmin olmuş hissettikleri bir alan açmak umudu.

Biraz da 20’lere dönelim: 20’li yaşlar sizin için ne ifade ediyor? 

Bitmek üzere olmasının hafif hüznü, biraz da 'benden geçti kardeş' hissi. 20'lerin hakkını veren bir çılgınlığım olmadı hiçbir dönemde gerçi, belki de 20'lik olmamışımdır hiç be Yasmin. Yine de yolun başında olmak, yolunu çizerken tökezlemeye hakkın olduğunu bilmek güzeldi, iki sene daha hakkım var tökezlemeye, o yüzden hâlâ güzel. 

Okurlarımıza festivalde kesinlikle kaçırmamaları gereken bir atölye / konser / aktivite önerebilir misiniz? 

Hiçbir konseri kaçırmasınlar :) ama ben özellikle 5 Kasım'daki atölyeler için çok heyecanlıyım desem... Bir de 8 Kasım'da gerçekleşecek "Karanlık Zamanlarda Umudu ve Mutluluğu Konuşmak" isimli sohbeti sabırsızlıkla bekliyorum. Başlığa baksanıza, hepimizin buna ihtiyacı yok mu sizce de?

Beril Sarıaltun, Festival Direktörü

Kendinizi tanıtır mısınız? Kreşendo ile yolunuz nasıl kesişti? 

Beril, Kreşendo'yu kurdum. Müzisyenim. Boğaziçi'nde Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler ardından Berklee College of Music'te Elektronik Müzik Prodüksiyonu & Ses Tasarım yüksek lisans yaptım. 

Kreşendo ve festivalde göreviniz nedir? 

Festival direktörüyüm. Festivalin programlamasından uygulamasına ekipleri kurma, iletişim ve ilişki yönetimi, bütçe, kaynak & strateji geliştirme gibi işler benim sorumluluğumda :) 

Festival ile ilgili sizi en çok heyecanlandıran şey nedir? 

Üçüncü yılında da gerçekleştirebilmek. Bir de uluslararası bir ismi, Marina Satti'yi ağırlayacak olmak. 

Biraz da 20’lere dönelim: 20’li yaşlar sizin için ne ifade ediyor? 

Kriz ve değişim. 

Okurlarımıza festivalde kesinlikle kaçırmamaları gereken bir atölye / konser / aktivite önerebilir misiniz? 

Beyoğlu Hafıza Turu doldu, o yüzden 8 Kasım'da "Karanlık Zamanlarda Umudu ve Mutluluğu Konuşmak" panelini önerebilirim. Atölye olarak 5 Kasım tamamen kombine bilet alıp geçsinler - Topuklularla Dans heyecanla beklediğim bir atölye. Konser 1 Kasım Volkswagen Arena :) 20'lik bültene özel 20'likleri bir güne koyduğumuz 3 Kasım Salon İKSV günümüz. 

Nihal Albayrak, Operasyon

Kendinizi tanıtır mısınız? Kreşendo ile yolunuz nasıl kesişti?

Kültür sanat alanında kadınlarla ve kuirlerle üretim alanları kurmaktan keyif alan ve kuir-feminist perspektifle işler üretmeyi önemseyen biriyim. Oyunculuk, proje ve etkinlik yönetimi, marka ve iletişim danışmanlığı çok yönlü profesyonel hayatımın temelini oluşturuyor.

37 yaşındayım. Lisans eğitimini Boğaziçi Üniversitesi Ekonomi bölümünde, yüksek lisans eğitimini Bilgi Üniversitesi Kültürel İncelemeler bölümünde aldım. Yaptığım işlerle alakasız gibi görünse de multidisipliner çalışma zihniyetim için bu akademik ortamların katkısı yüksek oldu muhakkak :)

Kreşendo oluşumu ile kurulduğu günden beri yolumuz kesişik aslında. Beril (Kreşendo’nun kurucusu) ile tiyatro projeleri, podcast yapımcılığı gibi alanlarda ortak üretimler yapıyorduk ve bu sosyal girişimi hayata geçirdiği günden beridir de dirsek temasımız hiç kopmadı.

Kreşendo ve festivalde göreviniz nedir? Sorumluluklarınız nedir?

Kreşendo’da sabit bir görevim yok. Kurulduğu günden beri kendi uzmanlık alanlarım çerçevesinden gönüllü ve profesyonel olarak destek verdim. Her sene festival dönemlerinde etkinlik organizasyonları ve operasyonların yürütülmesinde sorumluluk alıyorum. Bu sene de festivalin atölye, konuşma ve konser alanlarında benimle sık sık karşılaşabilirsiniz.

Festival ile ilgili sizi en çok heyecanlandıran şey nedir?

Erkek egemen kültür sanat ortamında alternatif bir duruş göstererek kadınlara alan açmayı öncelemesi ve kendine başka festivallerde yer bulamamış pek çok sanatçının sahne alıp kitlelerle buluşmasını sağlaması. Bir de tüm bu festivalin ağırlıklı olarak ücretsiz ya da uygun fiyatlarla organize edilerek insanlar için erişilebilir olmasını çok önemli buluyorum. 

Biraz da 20’lere dönelim: 20’li yaşlar sizin için ne ifade ediyor?

Arayış, heyecan, enerji, stres. İlgi alanlarımın hepsine dair bitmeyen bir enerji ile arayış içinde olmak, onları hayatıma nasıl yerleştireceğimi çözmeye çalışmanın verdiği stresli zamanlar ve inandığım değerler için aktivizm yaparak geçen enerji dolu günler.

Okurlarımıza festivalde kesinlikle kaçırmamaları gereken bir atölye / konser / aktivite önerebilir misiniz?

Konserler, konuşmalar ve atölyelerle dopdolu geçecek bir festivalde tek bir öneri yapmak zor. Ama Şükrü Kibar ile BOYBYE CLASS çok heyecanla beklediğim bir atölye, kaçırmayınız!

Begüm Şengül, Sosyal Medya

Kendinizi tanıtır mısınız? Kreşendo ile yolunuz nasıl kesişti?

Kadir Has’ta Psikoloji okudum ve Radyo, Sinema, Televizyon yandal programını tamamladım. Şimdilerde Klinik Psikoloji yüksek lisansıma devam ediyorum. Aynı zamanda Kreşendo’da çalışıyorum. Üniversite zamanında Boğaziçi kulüplerinden Beril ve Ezgi ile tanışıyordum. 2021 yılında lisanstan mezun olur olmaz kendimi Kreşendo’da buldum :) İyi ki de bir parçası olmuşum.

Kreşendo ve festivalde göreviniz nedir? Sorumluluklarınız nedir? 

Kreşendo’da ve festival sürecinde sosyal medya alanında çalışıyorum. Sosyal medya için içerik oluşturmak, görsellerini ve videolarını üretmek gibi sorumluluklarım var.

Festival ile ilgili sizi en çok heyecanlandıran şey nedir?

İlk festivalden beri içinde bulunmak ve gittikçe daha fazla müzisyen kadına ulaşacak olmasını görmek genel olarak çok heyecanlı geliyor. 

Biraz da 20’lere dönelim: 20’li yaşlar sizin için ne ifade ediyor? 

26 yaşında biri olarak hala 20’lerimdeyim demek hem heyecanlı hem de geleceğe dair kaygılı hissettiriyor… Hala deneyeceğim, keşfedeceğim, öğreneceğim çok şey var bunlar için heyecanlıyım. Umarım 20’lerimin başının acısını sonlarında çıkarırım :)

Okurlarımıza festivalde kesinlikle kaçırmamaları gereken bir atölye / konser / aktivite önerebilir misiniz? 

Öncelikle 1 Kasım’da ve 3 Kasım’da gerçekleşecek tüm konserler için çok heyecanlıyım. Ayrıca festivalde yer alacak iki dans atölyesi de kişisel olarak beni çok meraklandırıyor. Dansa ilgisi olanların kaçırmamasını diliyorum! 

Öykü Demiz, Kaynak Geliştirme

Kendinizi tanıtır mısınız? Kreşendo ile yolunuz nasıl kesişti?

Ben Öykü, 25 yaşındayım, ODTÜ’de İşletme okuyorum, umarım bu yıl mezun olacağım. Kreşendo’yla yollarımız ilk festivalde gönüllü olmamla kesişti. İkinci festivalde Benim Şehrim Benim Sesim proje katılımcısı olarak bulundum, bu senenin başından beri de ekibin bir parçasıyım.

Kreşendo ve festivalde göreviniz nedir? Sorumluluklarınız nedir? 

Kreşendo’da Kaynak Geliştirme Sorumlusu olarak çalışıyorum. Görevim yıl boyunca çeşitli kurumlarla sponsorluk ilişkilerini yürütmek, festival süresince de sponsor operasyonlarının sorunsuz işlemesi için çalışmak.

Festival ile ilgili sizi en çok heyecanlandıran şey nedir?

Sene boyunca uzaktan çalıştığım için, ekiple bir arada olacak olmak festivalin beni en heyecanlandıran taraflarından biri. Bu sene taşınacağımız yeni mekanlar ve Bu Festival Bizim'de ilk kez yer alacak müzisyenler konusunda da oldukça heyecanlıyım.

Biraz da 20’lere dönelim: 20’li yaşlar sizin için ne ifade ediyor?

Şu an tam ortasında olduğum 20’ler, şimdiye dek benim için belirsizliği ve bununla başa çıkmaya çalışmayı ifade etti. "Nereye gittiğini bilmiyorsan hangi yoldan gittiğinin bir önemi yok." diye bir replik vardı, Alice Harikalar Diyarında'daki kedi söylüyordu galiba. Şu ana kadar öyle bir akışı vardı benim için 20'li yaşların, genelde ne istediğimi bilmeyerek veya bildiğimi sanarak çıktığım yolların güzel yerlere vardığı veya varmadığı. İkinci yarı umarım daha tutarlı geçer.

Okurlarımıza festivalde kesinlikle kaçırmamaları gereken bir atölye / konser / aktivite önerebilir misiniz? 

Şükrü Kibar’ın Boy Bye Class’ını merakla bekliyorum. Festivalin ruhuyla konuşan, aşırı eğlenceli ve havalı bir atölye olacak bence, ilgisi olan kaçırmasın!

Elif Işık, Pazarlama ve İletişim

Kendinizi tanıtır mısınız? Kreşendo ile yolunuz nasıl kesişti? 

Koç Üniversitesi’nde Uluslararası İlişkiler okudum, ardından Galatasaray Üniversitesi’nde Pazarlama İletişimi Yönetimi yüksek lisans programını bitirdim. Geçen sene Bu Festival Bizim gönüllüsü olarak Kreşendo ile yolum kesişti, bu sene çekirdek ekibin bir parçası olmak beni çok mutlu hissettiriyor. 

Kreşendo ve festivalde göreviniz nedir? Sorumluluklarınız nedir? 

Ben iletişim ve pazarlamadan sorumluyum. Görevim Bu Festival Bizim’i sizlere tanıtmak, duyurmak, mesajımızı herkeslere yaymak diyebilirim. :)

Festival ile ilgili sizi en çok heyecanlandıran şey nedir? 

Festivale katılan insanların yüzlerinde oluşacak gülümseme beni en çok heyecanlandıran şey <3

Biraz da 20’lere dönelim: 20’li yaşlar sizin için ne ifade ediyor? 

20’lerin başları çok heyecanlıydı çünkü “sonunda büyüdüm” diye düşünüyordum, 20’lerin ortası korku doluydu her şeye geç kaldığımı hissetmeye başlamıştım, 20’lerin sonları ise hala daha çok genç olduğumu fark ettiğim ve 30’lar için aşırı heyecanlanmaya başladığım bir dönem olarak sürüyor. Bir taraftan da itiraf etmeliyim ki ruhen 3 yıldır 26 hissediyorum, bazen 29 olduğuma inanamıyorum.

Okurlarımıza festivalde kesinlikle kaçırmamaları gereken bir atölye / konser / aktivite önerebilir misiniz? 

1 Kasım ve 3 Kasım’daki konserler çok güzel olacak! Marina Satti konserinde mendil sallamak için sabırsızlanıyorum! 5 Kasım’daki atölyeler için ise kesinlikle kombine bilet almanızı öneririm, arkadaşlarınızla dopdolu ve eğlenceli bir gün geçirmek için harika bir fırsat!

Emre Güzel, Sosyal Tasarımcı 

Kendinizi tanıtır mısınız? Kreşendo ile yolunuz nasıl kesişti?

Kendimi disiplinler ötesi sosyal tasarımcı olarak tanımlıyorum ki akademik hayatım da bunun kanıtı diyebilirim. TED Üniversitesi Endüstri Mühendisliği ana dal, Dünya Vatandaşlığı ek dal programını tamamladıktan sonra Kentsel Tasarım yüksek lisansıma devam etmekteyim. Sosyal etki yaratabilmek için 2014’ten beri tasarımı araç olarak kullanıyorum. Toplumsal cinsiyet eşitliği ile başlayan sivil toplum çalışmalarım sonrasında farklı hak temelli çalışmalarla devam etti. 2019’dan beri de farklı kimliklerimizle, disiplinlerimizle bir arada yaşayabileceğimiz ortak yaşama alanları kurma hayali ile çalışan Roof Coliving’in kurucu direktörü olarak mekan ve insan kesişiminde çalışıyorum. Sosyal girişimcilik ekosisteminde yollarımız Kreşendo ile kesişse de Bu Festival Bizim kapsamında bu etkileşim somutlaştı ve partnerliğimiz katlanarak da devam ediyor diyebilirim.

Kreşendo ve festivalde göreviniz nedir? Sorumluluklarınız nedir? 

Roof Coliving olarak festival boyunca seyircinin mekânsal deneyimini tasarlıyoruz. Sadece tasarım çalışmalarının ötesinde festival aslında iki kurumu biraraya getirdi ve festivalin bir parçası olduk. Festivalin ruhundan ilham alarak festival mekanlarından görünürlüğü sağlamak ve o ruhu mekanlarda hissettirmek için çalışıyoruz.

Festival ile ilgili sizi en çok heyecanlandıran şey nedir?

Festivalin kentsel mekânda yansımasını görmek beni en çok heyecanlandıran şeylerden biri. Roof Coliving olarak, festival alanlarını mekânsal deneyimlerle zenginleştiriyoruz ve katılımcılara, festivale özgü bir atmosfer sunmayı hedefliyoruz. Ayrıca festivalin dayanışma ruhu, bana 20’li yaşlarımın başlarındaki heyecanı yeniden hissettiriyor. Bu yaşlarda daha cesur adımlar atmaya, yeni deneyimlere açık olmaya dair hatırlatmalar da benim için festivalin değerli ve ilham verici bir yanı.

Biraz da 20’lere dönelim: 20’li yaşlar sizin için ne ifade ediyor?

Dayanışmanın ruhuna gönülden inanan biri olarak Bu Festival Bizim ile 20’li yaşlarımın başlarındaki heyecanımı tekrar hissediyorum. Festivalin kentsel mekandaki yansımaları da bu heyecanımı daha da artırıyor ve 20’li yaşlarımdaki daha cesur olduğum zamanları tekrar tekrar hatırlatıyor. 

Okurlarımıza festivalde kesinlikle kaçırmamaları gereken bir atölye / konser / aktivite önerebilir misiniz? 

Festival’de konuşmacısı olduğum “Mutluluğu Paylaşmak: Birlikte İyi, Birlikte Güçlü” oturumu kaçırılmayacak oturumlardan biri, ancak kendi oturumumun reklamını kenara bırakırsam Beyoğlu’nu merak edenler için keyifli bir hafıza turu olabilecek “Kreşendo’yla Sokaklar Bizim: Beyoğlu” oturumunu önerebilirim.

Share

Alıp Başını Gidenler #52: Kardelen Köker

KARDELEN ile 14 soru, 14 cevap.

Kardelen, 23 yaşında, İstanbul doğumlu bir müzisyen. Opera bölümündeki eğitimine ara vererek tam zamanlı müzik kariyerine odaklanmış. Onunla belki güzel melodileri, belki 2024 albümü HABİBİ, belki de Mabel Matiz’le yaptığı düet sayesinde tanıştınız. Bu Festival Bizim kapsamında onu 3 Kasım, Pazar günü Salon IKSV’de dinleyebilirsiniz. Bugün de 20’likte onu misafir ediyoruz. Hoşgeldin Kardelen <3

Müzikle yolun erken yaşta kesişti, ilk anını hatırlıyor musun? Zihninde en eskiye dayanan şarkı nedir?

Ailemde herkes müzisyen olduğu için ilkler çok karışık bende. Ablam sayesinde 2000’ler R&B, pop müzikle tanışıyor, annem babamdan türküler ezberliyordum. Ortaya “Beyonce - yeşil ördek” gibi bir sonuç çıkıyor.

Bunu profesyonel bir şekilde yapmaya ne zaman, nasıl karar verdin? Yoksa karar değil daha çok akış mıydı?

Pandemiye üniversite eğitimimin ilk yılında yakalandım. Hayatımı önüme koyunca eğitime devam etmekle ilgili isteğim olmadığını gördüm. Konservatuvara beş yaşında girdiğim için her yeni öğretim yılında aynı bilgileri tekrar etmek yerine, kendimi hiç bilmediğim sularda yeni bir maceraya atmak istedim. Risk almaktan asla pişman değilim. Büyük bir tatmin yaşıyorum kararımdan dolayı, mutluyum.

Böyle bir sektörde iç dengeni nasıl sağlıyorsun? Bu kadar üretim ve tüketim çılgınlığı olan bir dünyada ( ve sektörde) nasıl ilham buluyorsun?

Kendimi bu ara sık sık yoldayken ve 23 yaşında olduğumu hatırlarken buluyorum. Kariyer kurmak, devam ettirmek, canını dişine taka taka çalışmak çok maliyetli ve şartlar çok zor. Ama hayal kurmak ve içini dökmek için bunları unutmak yeterli.

Şu ana kadar kariyerinde ‘dönüm noktam’ diyebileceğin o an neydi?

Ayıramam. Sanki hepsi bir bütün ve zincirleme bir durum olduğundan , kariyerime başlama kararım desem daha doğru olur.

İlk sahneye çıktığında neler hissettin?

İlk sahnem gerçekten bir çocukluk hayalimi gerçekleştirmekti. Tek eksiğim bir taraktı, onun yerine gerçek mikrofon gelmişti. Bütün gün şeker çikolata yemişim gibi bitmek bilmez bir enerjiyle sahnenin bir yanından diğer yanına zıplıyordum. Konser videolarını izlerken kahkaha atmıştım pür neşeyle ordaydım ve bunu içime sığdıramamıştım.

Konser öncesi totemlerin, rutinlerin var mı?

Sahne saatinden biraz önce giyinirim. Sahne saati dışında da “o” enerji içinde olmak, kendimi en iyi hissettiğim anın süresini uzatmak iyi geliyor.

Müziğin ile ilk defa tanışacak insanlara nereden başlamalarını önerirsin?

“NAZAR” ile başlamalarını isterim. Albüm introsu olması dışında bu şarkı sözsüz bile olsa beni en iyi anlatan şarkıdır. Tüm melodiler, ritimler benim organım gibi, düşüncem gibi hissettiriyor.

Şu an seni heyecanlandıran şeyler ne?

Çok düzenli ve sağlıklı bi rutine geçiş yapabildim. Bi yandan İtalyanca öğrenmeye başladım. Bunun devamını sağlamak heyecanlandırıyor beni.

Sana ilham veren sanatçılar, kendine mentor belirlediğin kişiler kim?

Aziza Mustafa Zadeh derim. Küçük yaşlarımdan beri bana ilham olur her anlamda. 

20’li yaşlar sana ne ifade ediyor?

Kendimi tanımak ve bununla savaşmamak çok eğlenceli. Zevklerimin, eğlence anlayışımın nasıl değiştiğine, “kariyerime odaklıyım” derken bunun ne kadar çok şeyi kapsadığını öğrendiğime bazen inanamıyorum. En önemlisi sayılarla aram aşırı kötü olmasına rağmen maalesef 20’ler en çok seni “sayılarla” sınıyor.

Bir 20’likten diğerine, bize verebileceğin bir öğüt, bir tavsiye var mıdır?

Biz her şeyi beraber yaşadık, beraber atlattık, başımıza ne gelirse de beraber atlatacağız yalnız değiliz.

Gelecek planlarında ne var?

Sevdiğim, fikirlerini beğendiğim insanlarla üretimler yapmaya devam edeceğim. Sahnelerde de kavuşuyor olacağız.

Bizimle seni iyi hissettiren, gaza getiren bir çalma listesi ya da şarkı paylaşmak ister misin?

“QARDY” isimli bir playlistim var. Oraya kendimi bir filmin başrolü gibi uzaklara baktıran, iyi hissettiren şarkıları koyuyorum.

Sana sormadığım ve söylemek istediğin bir şey var mı?

2024 senesi üretimimin bol olduğu bir seneydi. 1 albüm 2 single 1 feat ile toplamda 13 şarkıyla tamamlıyorum bu yılı. 2025 yılına da yanımda kocaman bir şarkı havuzuyla giriyor olacağım. Beraber söylediğimiz günleri dört gözle bekliyorum.

Share

4 Boyutlu Evimde Hep Dinlediğim O Kız: Şenceylik

“20’lere dair tüm fırtınaları bir kişinin müziğinde hissetmek ise paha biçilemez bir nimettir, Türkçe bilip sözlere eşlik edebildiğimize şükrettirir.”

Yazı:

Birkaç haftadır sürekli ve tekrarla dinlediğim bir sanatçı var, kendisi hem benim üniversite yıllarıma can katmış yakın bir dost hem de fevkalade bir müzisyen. Bu yazı bana 20’lik olmanın neşesini hatırlatan şarkılarına ve sevgili dostum Şenceylik’e bir güzellemedir. 

İnsan 20’lerinde içinde yaşadığı düzenle bir yetişkin olarak tanışıp isyan eder, çalışmak ve fatura ödemekle tanışır, bazen ilk kez aşık olur ya da ilk ayrılığını yaşar. Bana sorarsanız tüm bunlarla başa çıkarken müzik elimizden tutar, bazen dibe çeker bazen havaya atar. 20’lere dair tüm fırtınaları bir kişinin müziğinde hissetmek ise paha biçilemez bir nimettir, Türkçe bilip sözlere eşlik edebildiğimize şükrettirir. 

Benim 2013’te tanıdığım hevesli ve neşeli kız Şenceylik şimdi resmen bir müzisyen, o her geçen yıl repertuarına ve becerilerine yenilerini eklese de en eski şarkılarından biri benim playlistimden hiç çıkmıyor: Tek Seferde.

Bu şarkıyı yazdığında henüz okuldaydık, o zaman o İşletme bölümünde okuyan ve sürekli özel sektör tatavalarına maruz kalan zihnimize nasıl da hitap ediyordu. Şimdi dinlerken ise sözlerinin zamansızlığını fark edip gülümsüyorum.

İsrail’in Filistin’de çocukları ve diğer tüm sivilleri bombalamasının birinci yılını geride bıraktık. 

Bu yıl Imane Khelif’in Olimpiyat sürecinde yaşadıkları gerçek miydi? 

Türkiye’de artık mesai ücreti diye bir şey yok, kontratlarda açıkça yazılmakta ne kadar çalışsan da maaşın sabit. 

Narin’e ne oldu, biz hala Dünyada en çok gazetecinin hapiste olduğu ülke miyiz?

Şarkıda en sevdiğim yer ise Eda’nın adeta dua edercesine “tek seferde yok olsalar” deyişi! Kafam atınca, yolda hızla yürürken, haksızlıklardan bunaldığımda son ses dinlerim ve tekrarlarım “tek seferde yok olsalar.” 

İki gün önce ise bu yıl çıkardığı albümü Eteğimdeki Taşlar’da yer alan Kum Saati şarkısını dinliyordum, duramadım mesaj attım: “Sen galiba çok aşıksın…” Sonra konuştuk ve şarkının çok güzel hikayesini birinci ağızdan dinleme fırsatım oldu. Beni hala şaşırtan ise bir insanın bestesiyle, güftesiyle, sesiyle bu hisleri bana aktarabilmiş olması. Sanat tam da böyle bir şey olduğu için güzel, ama her sanat eseri her zaman bu kadar özel değil. 

Garip bir zamanda yaşıyoruz, bu kapitalist dünya müzisyenler için de kolay bir yolculuk sunmuyor. Deniz Tekin gibi bir yetenek müziği bırakmaya karar veriyor, tanıdığım diğer müzisyenler ise online platformlar, algoritmalar arasında sanatını öne çıkarmak, kazandığı üç kuruş parayı daha iyi eserler ortaya çıkarmak için harcama savaşında. Şarkı kaydederken stüdyoda iki enstrümandan fazlasını isteyen sanatçıya “Siz galiba biraz eski moda çalışıyorsunuz,” diyen yapım şirketleri çoktan unutmuş gibi eskiden stüdyolara 7-8 kişinin sıkışıp canlı kayıt yaptığını. Bilgisayarlardan ve ses sistemlerinden önce de müzik vardı ve aslında hep var olacak.

Kreşendo’nun Bu Festival Bizim warm-up konserinde Şenceylik, yine eski arkadaşım Beril Sarıaltun, ve bir avuç daha yetenekli müzisyenin sahnede buluştuğunu görmek öyle hoşuma gitti ki. Eskiden üniversite ve liselerin festivalleri de buna hizmet ederdi, beklenmedik bir yeni yetenek sahnede performansıyla herkesi büyüleyebilirdi. Böyle alanların artması şu sıralar en büyük duam - duam belli duyan belli (şüpheli). 

Ve tabi bir de platformlar ve sahneler ötesi Şenceylik’ten etrafa yayılan bir yetenek ve kırılganlık huzmesi var. Yaşadığı her şeyi bu kadar açıkça anlatabilmesi cesaret ister eminim, ama cesaretine katılmış inanılmaz bir şair ve müzisyen yeteneği de var onun. Kendisinin son üçlüsü Eteğimdeki Taşlar albümünde bazı parçaların akustik kaydı, bu yazıyı okuyanlar dinlesin - sponsorluk falan almadık vallahi!

Share

🎺 Bu hafta Kreşendo’nun festivali, Bu Festival Bizim medya sponsorluğu kapsamında dolu dolu bir bülten ile sizlerleydik. Kreşendo ekibi, KARDELEN, Şenceylik, festival etkinlikleri üzerine yazdık. Biletlerinizi almayı, kayıtlarınızı yaptırmayı unutmayın. Festivalde görüşürüz.

🎸 Haftaya ise festivalden bildiriyoruz. 20’likte festival deneyimlerimizi, düşüncelerimizi, neşemizi paylaşıyoruz. Kaçırmayın deriz <3

💌Çevrimiçi rakı soframız olan 20'liğin Instagram hesabını buradan takip edebilirsiniz. Artık TikTok’umuz da var, bekleriz. 

💬Bu sayımızla ilgili yorumlarınızı, düşüncelerinizi bekliyoruz! Aşağıda buluşalım. 

✨ O zaman haftaya görüşmek üzere diyelim mi? ✨

Şerefe!

💕 Yasmin 💕

Selam gençler! 

Nabersiniz gençler? Güzel perşembeler. Sonunda perşembe günü düzenimize geri döndük.

Baya dolu dolu bir ay oldu Eylül. Newslab ‘ev genci’ paketimizi tamamladık ( bu bülten proje kapsamında sonuncusu), Bozcaada Caz Festivali’nin medya sponsorluğunu yaptık, Şeyma bize alandan bildirdi. Burada pek bahsetmediğim bir yenilik ise şu; yeni bir işim var! 20’lik ve birkaç farklı yere yaptığım freelance işlerin yanı sıra yeniden gelen Cosmopolitan Türkiye’nin Dijital, Topluluk ve Üyelik bölüm başkanıyım. Adım künyede yazıyor! Hem de üstlerde! Bunu hiyerarşik bir yerden söylemediğimi bence artık biliyorsunuzdur ama dergi künyelerinin en kuytu, karışık köşelerinde ismimi aradığım senelerden sonra adımı şak diye bulabilmek çok heyecanlı. 

Çok sorumluluklu, çok renkli, çok yoğun bir iş. Bu sorumlulukla beraber ben de büyüyor, birçok farklı kasımı geliştiriyorum. Bu alışma döneminde, her şeye yetişmeye çalışırken mesaj atlamalar, maillere dönüş yapmamalar, dergileri kargolamayı geciktirmeler yaşandı. Özür diliyor ve anlayışınıza sığınıyorum.  Ama dergiler kargolandı. Dergiyi satın almak isteyenleri de buraya bekliyorum.

Bu arada! Hepinizi Cosmo’nun websitesini incelemeye, bültenlerine üye olmaya davet ediyorum! Lütfen düşüncelerinizi paylaşın. 20’lik okurları olarak çok zevklisiniz 💁‍♀️💅, geri bildirimlerinizi önemsiyorum. 

Bu hafta nelerimiz var? 

Ev Genci paketimizin son bölümüne hoş geldiniz. Nasıl barındığımız, sosyalleştiğimiz, çalıştığımız, flörtleştiğimiz üzerine birkaç haftadır düşünüyor ve yazılar paylaşıyoruz. Farklı 20’liklerin bakış açılarını duyma ve genel bir nabız tutma şansımız oldu. Bu tanımlara daha makro bir seviyeden baktıktan sonra, sizlerle birkaç farklı 20’likle yaptığımız video röportajları paylaşmak istedik. Biz kamerayı doğrulttuk, onlar anlattı. Dört farklı 20’lik, dört farklı bakış açısı, dört farklı vinyet. Bu konuştuğumuz insanlar aslında Türkiye’deki gençliğin minicik bir kısmını kaplıyor. O kadar farklı insanlar, yaşamlar ve içgörüler var ki… Tez bitirirken bir sonraki araştırmada neler yapılması gerektiği yazılır ya, bu konu ve 20’liğin genel odağında da amaç çemberi genişletmek; çok daha farklı hayatları olan 20’likleri dinlemek, onları bültende misafir etmek. Olacak, kararlıyım.

Hayatlarının bir kısmını bizlerle paylaşan Burak, Sude, Atalay ve Nil, çok teşekkür ederiz <3 Sizlerle konuşmak çok keyifliydi! 

O zaman başlayalım ne dersiniz? 

Burak Kebabcı, 26, Eyüpsultan 

İlk durağımız Eyüpsultan! Burak ve iki kedisi ile evinde buluştuk. Kendisi yeme-içme sektöründe çalışıyor, aynı zamanda astroloji ile ilgileniyor.

Burak ile konuşmamızdan aldığım aldığım en önemli ders: sabırlı ol, keyfine bak, her şeyin hemen olması gerekmiyor ve 500 TL’ye polyester ürün alınmamalı!

tetiklenme uyarısı: intihar

Sude Akkaya, 24, Beyoğlu

Yolumuz biraz yokuş yukarı ardından da biraz yokuş aşağı evrile evrile Sude’nin kapısına çıktı. Yeni taşındığı evinde onunla işe gitmek için her gün kaç saat harcadığını ve tek başına yaşama yolculuğunu konuştuk.

Sude ile konuşmamızdan aldığım en önemli ders: Bir hobi hayata çok fazla renk katabiliyor. Kendimize o zamanı ve hakkı tanımak, kendimiz için iş ve diğer sorumluluklarımızın ötesinde bir şey yapmak çok değerli.

Atalay Akpınar, Kartal, 25

Kurucu ortağı olduğu EKA sayesinde Atalay ile birkaç senedir tanışıyoruz. Kendisi 20’liği uzaktan yakından fazlası ile destekledi, hatta ilk 20’lik çalıştayının da kolaylaştırıcılığını yaptı. Asena, onunla Kartal’da, tek yaşadığı aile evinde buluşuyor. Kendisi büyük bir değişimin eşiğinde: taşınıyor! Hem de iki önemli farklılığı hayatına katarak; İstanbul’dan ayrılıyor ve annesinin yanına taşınıyor. Atalay ile mesleği, değişen İstanbul ve kişisel değişiminin öncülerinden biri olan (bedelli) askerlikten bahsettik.

Atalay ile konuşmamızdan aldığım aldığım en önemli ders: Herkes kendi kaderini kendisi çiziyor; yaptığımız her şey bizim gelecek versiyonumuzu besliyor. O nedenle olabildiğince fırsat kovalamak, olabildiğince şey denemek ve kendimizi farklı şekillerde beslemek çok önemli.

Nil Telci, 22, Beyoğlu

Nil ile uzun bir iş gününün ardından buluşuyor Gözde. Nil taşınma sürecinde olduğu için onunla röportajı çok vakit geçirdiği arkadaşının evinde yapıyor.

Nil ile konuşmamızdan aldığım aldığım en önemli ders: Arkadaşlar çok önemli. Çevremizde bizi destekleyecek, iyiliğimizi isteyecek, ışığımızı söndürmeye çalışmayacak insanlarla olmak en temeli.

____________________

Künye:

Video: Can Ekinci

Röportajlar: Asena Kılıç, Gözde Ataç, Yasmin Güleç

Video asistanı: Kaan Ekmekci

📺 Bu hafta Newslab desteği ile hazırladığımız ev genci paketinin sonuncusunu sizlerle paylaştık. 

🧿 Haftaya yeni sezonu açalım diyoruz, ne dersiniz? ‘Sezonu kapattınız mı ki açıyorsunuz ?’ diye sorabilirsiniz… Siz de haklısınız..  

💌Çevrimiçi rakı soframız olan 20'liğin Instagram hesabını buradan takip edebilirsiniz. Artık TikTok’umuz da var, bekleriz. 

💬Bu sayımızla ilgili yorumlarınızı, düşüncelerinizi bekliyoruz! Aşağıda buluşalım. 

✨ O zaman haftaya görüşmek üzere diyelim mi? ✨

Şerefe!

💕 Yasmin 💕

Selam gençler,

Nasılsınız? Perşembe gününüz nasıl geçiyor? Umarım keyiflidir. Bildiğiniz gibi Bozcaada Caz Festivali’nin medya sponsorlarından biriydik bu sene, bizi temsilen 20’lik yazarımız Şeyma adanın keyfine vardı ve bizi güncelledi. Bozcaada Caz Festivali ekibine bu sene 20’liği de festivallerine dahil ettikleri için çok teşekkür ederiz! Lafı çok uzatmadan Şeyma’ya bırakıyorum ve hepinizi öpüyorum.

Kapak görseli: Passion Passport

Subscribe now

Merhaba! Bozcaada’nın güneşi, denizi, rüzgarı ve kokusu ile selamlıyorum sizi!

☀️☀️☀️

“Güneş, adada da şehirde de aynı.

 Sadece kurduğun bağ farklı.

Bir an dur; güneşin ışığını, serin rüzgârla yarışan sıcaklığını duy.

Festivale karış, güneşe cazla bağlan.”

- Paribu hediyelerinin kartında yazan o güzel alıntılardan.

Herkes nasıl? Bozcaadaya gelenler bence biraz özlem dolu. En azından ben öyleyim.

Geçen haftaki bültende Yasmin müjdeli haberi, Bozcaada festivalinin medya partneri olduğumuzu duyurmuştu. Merve’de bu senenin konusu olan “Miselyum” hakkında olukça tatlı bilgiler paylaşmıştı. Ben de bu bültende festivalde bizzat yer aldığım ve hem tadını çıkardığım hem de koşturup aktif katılım sağlamaya çalıştığım gözlemlerimi ve deneyimlerimi sizlere aktaracağım. 

Festivalin ilk gününe katılamasam da cumartesi sabahı erken saatte Bozcaada’ya sevgili arkadaşlarım Buse ve Cemre ile ayak bastık. Festival birçok etkinlik, konser ve atölyeden oluştuğu için takibini yapmak adına gitmeden Bozcaada Caz Festivali app’ini indirdim. Hem mekanlara ulaşım hem bilet hem de etkinlik detaylarını görmek için oldukça kullanışlıydı. Eş zamanlı birçok etkinlik, atölye olduğu için hangisine katılsam sorusu ile bir süre meşgul olduktan sonra kendime çıkardığım plan ile zor da olsa karar verdim. Tabi önce genel olarak festival mekanlarına bakmak, ortamı görmek istedim. İlk defa Bozcaada’ya gitmeme rağmen hızla adapte oldum ama beraberinde bu adaya aşık da oldum diyebilirim. Neyse, ben Bozcaada’ya olan hayranlığımı bu bültene sığdıramayacağım :) Hadi festivale dönelim.

🌊🌊🌊

“Hepimiz birbirimize denizle bağlıyız.

Bu yüzden ada dediğin bir yanılsama.

Bozcaada denizinin serinliğiyle, ilk kez tanıştığın o anı hatırla.

Festivale karış, denize cazla bağlan.”

- Paribu hediyelerinin kartında yazan o güzel alıntılardan.

Denize atladıktan sonra katıldığım ilk aktivite toplumsal cinsiyet eşitliğine oldukça ilgili biri olarak Bozcaada’nın muhteşem mekanlarından biri olan Pavli’de gerçekleşen Toplumsal Cinsiyet Eşitliğini Savunmak: Sanat ve Ötesi paneli oldu. 

UN Women işbirliği ile gerçekleşen panelin odak noktası sanat yolu ile toplumsal cinsiyet eşitliğini savunmanın önemiydi. Çağıl Özdemir’in moderatör, Ebru Ağduk, Funda Lena ve Meryem Tomak’ın panelist olduğu bu panelde birçok dalda olduğu gibi sanat dalında da cinsiyet eşitsizliğine dikkat çekildi. Panel’de UN Women Türkiye Program Yöneticisi Ebru Ağduk tarafından “Art and Creativity for Gender Equality” adında  bir rapor paylaşıldı. Rapor’u meraklıları için -hazır 11 Ekim Dünya Kız Çocukları Günü de yaklaşırken- buraya linkliyorum. Ayrıca Gökhan Tüfekçi’nin kadınlara atfedilen farklı rollere dikkat çektiği “Nüfusun Yarısı = Gücün Yarısı” eserinin basılı olduğu çanta hediyesi için de buradan teşekkür etmiş olayım. 

Bu anlamlı panelden çıkarken karnım zil çalmasına rağmen asla kaçırmak istemediğim “Güncel Meseleler, Yeni Olasılıklar: Mantarlardan Ne Öğrenebiliriz?” yürüyüş ve konuşma etkinliğine dahil oldum. HAU ekibinden Mehmet Çerkezoğlu ve Nurdan Alkan’ın yürüttüğü ve sevgili Emre Erbirer’in eşlik ettiği etkinlikte beni ciddi anlamda sarsan bazı bilgiler edindim. “Mantarlar neymiş öyle!” dedim kendi kendine. Tabi şu anda bu yazımı yazarken karşımda mantardan yapılan bir filin duruyor olması yaşadıklarım gerçekti dedirtiyor.

Pavli’nin şahane doğasında mantar arayışına çıkarken aslında mantarların yüzeyde görünen kısmının bir meyve olduğunu, ölümü parçaladığını, yani doğaya tekrar karışma işlemini sağlayarak doğa ile yeniden buluşmamızı sağladığını öğrendim. Tabi asıl can alıcı noktası bu sene Bozcaada’nın ana teması olan “Miselyum” ile bağlantısı.

Mantarların toprak altında beslenmek için oluşturduğu ince hif uzantılarının oluşturduğu büyük ağa miselyum deniliyor. Yani aslında mantarların gövde ve kök kısmı. Bu ağ o kadar güçlü ki yer altının nöral ağı diyebiliriz. Aynı zamanda bitkilerle işbirliği de kurabiliyor. Sizce de inanılmaz değil mi? 

Bunları öğrendikten sonra bu seneki festival temasının ne kadar anlamlı olduğunu bir kez daha anladım. Bir taraftan hiç tanımadığım insanlarla doğa yürüyüşünde mantar arayıp sohbet ederken, diğer taraftan doğayı birbirine bağlayan bu anlamlı bağdan bahsediyorduk. Tabi eş zamanlı biz de kendi içimizde kaynaşıp birbirimizle yeni bağlar oluşturduk.

Hazır mantarlardan bahsediyorken yine festivalde katıldığım Jotun x HAU: Miselyum Atölyesi’nden de bahsetmesek olmaz. Miselyumdan üretilmiş dekoratif ürünleri boyadığımız atölyeden geriye şahane eserler kaldı. Evet, aşağıdaki görseldeki madde mantar. Soldaki pek de şahane boyanmamış eser benim, sağdaki harikulade eser de sevgili arkadaşım Cemre’nin. (Aralarında duran ve üzerinde 20’lik yazan eserimi de gördüğünüzü varsayıyorum 🙂) 

E tabi, festivale gidip de dans etmeden dönmek olur mu hiç? Olmaz.

💃🏻💃🏻💃🏻

“Yok mu kendimle tekrar bağ kurmanın bir yolu?

Olmaz mı, gel dans edelim.

Kendinle kurduğun en güçlü bağları, en içten dansları düşün.

Festivale karış, dansa cazla bağlan.”

- Paribu hediyelerinin kartında yazan o güzel alıntılardan.

Öncesinde sevgili Nilipek konseri ve Bozcaada’nın serinleten rüzgarında anın tadını çıkarırken caz ile kendimizi bulduğumuz, festivali dibine kadar yaşadığımız o anların hiç bitmemesini isterdim. Ancak henüz zamanı durdurmayı keşfetmediğim için elimden bir şey gelmedi. 

Küçük bir ana kendimizi hapsedip

Or'da yaşayamaz mıyız?

Kimse bilmesin ve kimse duymasın

Tüm şartlar aynı kalsın

🎼 Nilipek-Küçük Bir An

Subscribe now

Sayısız etkinliğin, atölyenin, konserin gerçekleştiği bu anlamlı festivali geride bırakırken bir de başka katılımcılar nasıl anlar yaşamış, neler hissetmiş paylaşmak diye bir bakalım.

Sizin için festival deneyimi nasıldı?

— Tuğrul Ağırbaş:

“Bozcaada, 15 yıl önce bulduğum bir daha da peşini bırakmadığım bir yer oldu benim için. Festival ise 8 yıldır içinde olmaktan gurur duyduğum bir topluluk. Önce caz ve müzik diye yola çıkıp büyüdükçe ahtapot gibi kollarıyla adayı, adalıları ve müritlerini kendine daha çok çekmeye başladı. Küçücük adanın hem caz, hem ekolojik belgesel film festivali olmasında adalıların çok büyük katkısı var. O yüzden adada yapılan her festivalin adayı ve adalıları içine alan işler yapması ve onlarla birlikte büyümesi şart. 3 yıldır programa eklenen keşif bölümü benim için gittikçe daha keyifli bir hal alıyor. Geçen sene Oyun temasında konuşmacı iken, bu seneki Miselyum teması ile anasınıfına başlamış bir öğrenci gibiydim. Festivalde hem caza doymak hem yeni şeyler öğrenmek paha biçilemezdi. Festival alanında ve keşif buluşmalarında adalıları görmek çok önemli benim için. İlk oturum olan “Güncel Meseleler, Yeni Olasılıklar: Bir İhtimam Denemesi”ne Bozcaada Belediye Başkanı Yahya Göztepe ve eşi Anna’nın gelmesi çok değerli.

Festivallerin; ülkeleri, insanları, gençleri değiştirdiğine, geliştirdiğine ve birbirine bağladığına inananlardanım. Bu festivalde tanıdıkları görmek onlarla konuşmak yeni insanlar tanımak çok güzeldi. Her sene üstüne koyarak gitmeleri çok önemli, desteklenmeli ve devam etmeli. Her şehre, her adaya, her mahalleye bir caz festivali hayalim var.

Son olarak mantarlara, miselyumlara doğaya ve her türlü doğa olayına uyum sağlayarak direnerek bize örnek oldukları için teşekkür ederim. Ayrıca uzun süreli ve iyi işler için festivalin yanında duran ve beraber yürüyen paydaşların ve sponsorların varlığı çok önemli. Festivalin başından beri olan ve sonradan eklenen, festivalin akışına içerik ve destek sağlayan gerçek yol arkadaşları da bir alkışı hak ediyor.👏”

— Gizem Kendik Önduygu:

Bilmiyorum size de oldu mu ama o kadar çok şey var ki Festival'de yapılacak. Bazen "No sleep, bus, club, another club, another club" gibi hissettiğim anlar oldu. Ama başka yaşadığım şeylere benzemiyordu. Aşırı keyif aldım. Ayrıca festival sayesinde adalıların adaya, adadakilere, tavşana, tilkiye, mantara, toprağa, suya ihtimamından çok şey öğrendim.

— Beril Başer

Bulunduğun yerle bağ kurmanı sağlıyordu festival. Ada Mutfağında Hazırlık (Güncel Meseleler, Yeni Olasılıklar) yemekli sohbette adaya dair bir şeyler öğrenmek çok keyifliydi. Sadece bir festivalden ziyade bir deneyimin tasarlanmış olması çok güzeldi. Akşam sadece iyi müzik dinlemekten ibaret değildi. Dinlediğin müzik, içtiğin şarap, tattığın yemek, gündüz etkinlikleri geceyle birlikte bir bütündü. Bir de herkes eğlenmek için oradaydı, katılımcı kitlesi süperdi!

Eee sıradaki festivale kaç gün kaldı? 

Sevgiler,

Şeyma.

💃🕺 Bu hafta Bozcaada Caz Festivali’ni kapattık <3

📺Haftaya ev genci serimizin son bölümü bulunmakta!

💌Çevrimiçi rakı soframız olan 20'liğin Instagram hesabını buradan takip edebilirsiniz. Artık TikTok’umuz da var, bekleriz. 

💬Bu sayımızla ilgili yorumlarınızı, düşüncelerinizi bekliyoruz! Aşağıda buluşalım. 

✨ O zaman haftaya görüşmek üzere diyelim mi? ✨

Şerefe!

💕 Yasmin 💕

Nasılsınız? Bu hafta çok heyecanlı bir haberim var. Bir sene önce esintisinde huzur bulduğum, denizinde buz kesildiğim ve bolca dans ettiğim Bozcaada’da 20’lik gözünüze çarpabilir. Nasıl yani? Bu sene Bozcaada Caz Festivali’nin medya sponsorlarının arasında yer alıyoruz. 6-7-8 Eylül’de gerçekleşen festivalin ana mekanı Ayazma Manastırı, sahnede de Alfa Mist, Kraak & Smaak, Bozcaada Ensemble, Deniz Taşar, Aydın Esen Group ve Öner Karaçuha Quartet var. Anlayacağınız adada keyifleniyoruz, rahatlıyoruz ve bolca kafalarımızı sağ sola sallamalı dans ediyoruz.

Geçen sene aşık olarak bıraktığım bu adada, bu sefer 20’lik olarak varolmak beni çok çok çok mutlu ediyor. Bozcaada benim için büyülü bir deneyim olmuştu. Orada tanıştıklarım ve beraber güldüklerimin yanı sıra, inanılmaz tatlı mekanlar keşfetmiştik — ikonik parçalar çalınan bir piano barı dahil. Bu sene orada fiziksel olarak yer alamasam da, 20’lik ekibinden sevgili Şeyma ile festivalin zevkini uzaktan yaşıyor ve sizlere yaşatıyor olacağız. Yani anladığınız bu iki hafta boyunca Perşembeleri, bültende Bozcaada’dayız. 

O zaman ne dersiniz, başlayalım mı? 

Sevgiler,

Yasmin

Kapak fotoğrafı: Pinterest

Bozcaada Caz Festivali’nin Arkasındaki Yüzler ile Tanışalım!

Üç gün,birçok atölye ve büyülü güzel bir ada. Peki bu organizasyonun arkasında kimler var? 

Emre Erbirer, İstanbul, 36. 

Yolunuz festival ile nasıl kesişti?

Bozcaada Caz Festivali'ni düzenleyen ekip üniversiteden arkadaşlarım, 20'li yaşlarımızda İstanbul'daki festivallerde ve konserlerde birlikte çalıştığım, eğlendiğim ve festivalcilik kavramını tattığım kişiler. BCF'nin ilk yıllarından beri festivalde farklı rollerde bir şekilde yer alıyorum. Konuşmacı, moderatör, kolaylaştırıcı gibi pek çok rol üstlendikten sonra, son üç yıldır, BCF Keşif programı altında 'Güncel Meseleler, Yeni Olasılıklar' başlıklı bir alanın program kürasyonunu üstleniyorum.

Festival odağında en sevdiğiniz şarkı/grup nedir?

Festivalde her yıl büyük bir heyecanla beklediğim etkinlik 'Bozcaada Ensemble' oluyor. Bu yılki programda da Önder Focan, Anıl Şallıel, Barış Doğukan Yazıcı gibi isimlerin bir araya gelmesi beni çok mutlu etti. 

20’li yaşlarla ilgili bir düşüncenizi alabilir miyiz? Sizce nasıl yaşlar?

20'li yaşlar bence biraz geçiş dönemi gibi. İlk gençlik ile yetişkinlik arası bir geçiş, kaygı ile hesap arası bir geçiş, eğlenme ile durma arası bir geçiş. Maddi olarak imkânların kısıtlı olduğu, ama buna rağmen daha özgür olunan, kariyer için çok çaba sarf edilen, ama buna rağmen daha çok risk alınabilen, çok fazla ilişkilenme yaşanan, ama buna rağmen bazen çok yalnız da hissedilebilen yaşlar. Zor yaşlar. Yaşayanlara kolaylıklar ve sabır diliyorum. :)

Ece Devrim Küreksiz, Bursa, 26. 

Yolunuz festival ile nasıl kesişti?

Bursa'da doğdum, 26 yaşındayım ve festivalin ilk yılından beri parçası olan şanslı kişilerden biriyim. Üniversitede sektör profesyoneli olmak üzere eğitim alıyordum ve Bozcaada Caz Festivali, çalıştığım ilk festival oldu. Bu festival, işime olan sevgimi, bağımı ve saygımı arttırdı ve kaçınılmaz son diyebileceğim Bozcaada'yı evim gibi hissettiğim bir yer haline getirdi. 2017'den beri adaya gitmediğim bir yaz olmadı ve henüz daha ait hissettiğim bir yer bulamadım diyebilirim. Festivalde yıllar içinde direkt sanatçılarla ilgilendiğim pek çok görevim oldu. Ancak bu yıl hep hayalini kurduğum programlama sürecine de dahil oldum ve müzik programında bir katkım olduğu için hem çok mutluyum hem de aylardır hayal ettiğimiz sanatçıları sahnede izleyeceğim için çok heyecanlıyım.

Festival odağında en sevdiğiniz şarkı/grup nedir?

Bu yıl favori seçmem çok zor ama 2023 yılı Kasım ayında festivalin ilk programlama aşamasına başladığımızda, programlama liderimiz Onur ile Kraak & Smaak bizim için vazgeçilmez bir seçimdi. Bu nedenle onları sahnede izlemek ve festival katılımcılarını enerji yüklü sahne performanslarıyla buluşturmak için çok heyecanlıyım. Bunun yanında, Alfa Mist, her fırsatını bulduğumda dinlemek için çaba gösterdiğim bir müzisyen ve ekibinin de büyük bir hayranıyım. Bu yıl benim kalbime en yakın sanatçımız ise Girls in Airports oldu. Program dinamiğini oluştururken hassas ayarlar yapmamız gerekiyordu ama Girls in Airports’un dahil olduğu bir program yapabilme fikri bile beni çok heyecanlandırdı ve şimdi sahnede izleyeceğim günü sabırsızlıkla bekliyorum.

20’li yaşlarla ilgili bir düşüncenizi alabilir miyiz? Sizce nasıl yaşlar?

20'li yaşlar benim için tutup bırakmak, yeniden tutup bırakmak ve tekrar tekrar bu döngüyü yaşamak gibi geçiyor. Sürekli kaybolup kendimi bulduğum, biraz daha kaybolup kendimi yeniden ama daha kapsamlı bulduğum bir süreç. Kendimi keşfettiğim, kendimi şaşırttığım, bazen kendi kendimi düşürüp sonra kaldırmayı öğrendiğim bir dönem ve hala birkaç yılım daha var. Biraz daha tökezlemek, daha çok öğrenmek ve daha çok kendime yaklaşmak için çok heyecanlıyım.

Pınar Sezgi Uğuryol,  Bursa, 47 

Yolunuz festival ile nasıl kesişti?

Festivale idari konularda destek veriyorum. -kod adı joker - Festival kurucu ortaklarından ikisi kardeşim ve kız arkadaşı. BCF hayalini kurmaya başladıklarından beri sürecin yakın takipçisi ve hayranıyım.

Festival odağında en sevdiğiniz şarkı/grup nedir?

Festivalde Alfamist’in Keep On isimli parçalarını canlı dinlemeyi heyecanla bekliyorum.

20’li yaşlarla ilgili bir düşüncenizi alabilir miyiz? Sizce nasıl yaşlar?

20’li yaşlar kendini yeni tanımaya başladığın, risk almaktan korkmadığın, Anı yaşamaktan büyük keyif aldığın ve fiziksel olarak en enerjik zamanların. Müthiş yaşlar. En çok özlenenler…

Simay Baran, 25

Yolunuz festival ile nasıl kesişti?

1 senedir festival ekibine mükemmeliyetçi yatkınlıklarla dahil oluyorum. Ayrıca ekibe Anadolu esintileri de getiriyor, arada ofise etliekmek sipariş ediyorum. Bi’ bu çeşitlilikten ötürü, bi’ de çok iyi Notion kullandığım için işe alındığımı düşünüyorum, aynı sebepten etkinlik organizasyonu yapıyorum. Keşif keşfedeni bir bakıma heheh.

Festival odağında en sevdiğiniz şarkı/grup nedir?

Leo Phal, Life in a Wind! (metaforik)

20’li yaşlarla ilgili bir düşüncenizi alabilir miyiz? Sizce nasıl yaşlar?

Kaotik, katartik ve kayıp. Bulmayı ve bulunmayı beklediğin ama aynı zamanda kayıp olmanın tedirgin sularında gezdiğin yaşlar. Sevdiklerinle buluştuğun, kendinle elele girdiğin yazlar. Bazen gözlerinde yaşlar, ama pek güzel yaşlar!

Ece Manav, İstanbul-Berlin, 26

Yolunuz festival ile nasıl kesişti?

Festival ekibinin büyük çoğunluğu Bilgi MAP (Sahne ve Gösteri Sanatları Yönetimi) çıkışlı, benim gibi, ordan ortaklık var ama biz kesin bu hayatta tanışırmışız. Okuldayken Türkiye’de çeşitli kültür sanat etkinliklerinde ve festivallerde iletişim, operasyon, backstage gibi görevler alıyordum. Bir gün bir stüdyo dersinde yerde yatıyordum, Onur (Çelikkol) bana doğru geliyor gözü parlayarak; “Bil bakalım” dedi, “Bozcaada Caz Festivali mi?” dedim, “Evet” dedi. Hemen ekiple tanıştım ertesi gün Salon IKSV’deki o yılın lansman partisinde. Sosyal Medya için dahil oldum o yıl, sonraki senelerde tüm festival iletişimini çatı olarak üstlendiğim iki sene geçirdik. Profesyonel hayatıma artık bireysel ve serbest devam ediyorum ama BCF ile bağlantım hep devam etti, bu yıl da festivalin iletişimcisi olarak ekipte beliriverdim.

Festival odağında en sevdiğiniz şarkı/grup nedir?

Alfa Mist’i bir kez daha dinlemek için heyecanlıyım, yoğun ve duygusal bir yolculuk oluyor. Kraak & Smaak’sa yeni heyecanım olabilir bekliyorum. :)

20’li yaşlarla ilgili bir düşüncenizi alabilir miyiz? Sizce nasıl yaşlar?

20’li yaşlar… Deli bir dans, müthiş de yazasım geliyor sonra siliyorum, ama her haliyle de öyle, çok canlı… Birçok şeyin “en”i diyebilir miyiz? En seksi, en heyecanlı, en çetrefilli. Riski bol, sorumluluğu az. Hayatımın ortasından tam bir potpuri. Tüm rocknroll’unun yanında da kendini birçok anlamda var etme yaşları, yoğurt yiyişin ufaktan oturuyor, tercihler netleşiyor, değiştiremeyeceğin taraflarını da görüyorsun bence, ya da onları seviyorsun artık. Bir süredir yürüdüğüm yolda yakın zamanda bir yağmur başladı gibi hissediyorum, bereketi de için de, tokatı da sağlam. Baya bir süre bitmeyeceğini görebildiğim ve köklerimden hissettiğim birkaç yıllık bir sağanağa benziyor. Çok normal ama değil mi?

Benim için 20’ler dağınık bir masa gibi, masadakiler birbiriyle o kadar hemhal, tüm renkler uyumlu, birbirine hizmet ediyor, yakışıyor, ancak inanılmaz dağınık bir masa.

2024’ten sesleniyoruz tabi. :)

Tuna Mert, Niksar, Tokat, 21

Yolunuz festival ile nasıl kesişti?

Ekibin en çıtır üyesiyim. Festivale 3 sene önce ilk defa gittikten sonra ekibin bir parçası olabilmek için amansızca çabaladım. Nihayet bu sene itibariyle festivalin Keşif kolunda direktör asistanı olarak kendimi ekibe attım. Festivalde sabah yogasından Un paneline oradan da dj setine "Her şey yolunda mı?" diye sorarken beni görebilirsiniz.

Festival odağında en sevdiğiniz şarkı/grup nedir?

Alfa Mist, Energy

20’li yaşlarla ilgili bir düşüncenizi alabilir miyiz? Sizce nasıl yaşlar?

20'li yaşlarda daha çok tazeyim. Bilmiyorum açıkçası 20'li yaşların ne ifade ettiğini ama bilmemekten de çok memnunum. 1 gün, 1 ay, 1 yıl sonrasının nasıl şekilleneceğini yolda keşfetmenin yolcusuyum.

Share

Ekosistemler, Şarkılar, 20li Yaşlar ve Bağlanmak Üzerine

Sadece kendimizi değil, ait olduğumuz toplulukları nasıl dönüştürebiliriz? Her birimiz, ürettiklerimizle, dahil olduğumuz takımlarla birlikte nasıl bir bütünün ve ağın parçasıyız?

Yazı:

Sekizinci kez caz severleri ağırlamaya hazırlanan Bozcaada Caz Festivalinin bu yılki teması miselyum. Yeraltının nöral ağı olarak da adlandırılan miselyumlar bastığımız her toprak parçasının altında kilometrelerce uzanıyor. Dayanıklı ancak esnek, kırılgan fakat dirençli bu ağlar şüphesiz ki insanların birbirleriyle ve diğer canlı cansızlarla kurduğu ilişkileri de andırıyor. 

Biyomimikri ile doğadan öğrenen insanlar kuş gagalarına bakıp uçak tasarladı, örümcek ağlarına bakarak hafif ve dayanıklı mimari eserler inşa etti. Miselyumlara bakarak sosyal ağlar ve birliktelikler tasarladığımızda ise herkes için daha besleyici, yaratıcı, ve durmadan gelişen bir ilişkiler bütünü kurgulayabiliyoruz. Merkezine belli bir otoriteyi almayan bu ademi merkeziyetçi ağlar bilgiyi, gücü, ve kaynakları bölüşmekten beis duymuyor, beraberce ilerlemeyi önceliyor. İnsanların yeni keşfetmeye başladığı bu örgütlenme türünü mantarlar asırlardır yapmakta, onların kurduğu ağlar sayesinde ekosistemde bilgi akışı çok daha anlamlı, biyoçeşitlilik devam ediyor, bitkiler birbirleriyle iletişim kurabiliyor. 

Temadan ilk kez haberdar olduğumda aklıma iki şey geliyor: 

1. Miselyumlar biraz da Bozcaada Caz Festivaline benziyor. Yıldan yıla devam eden festival yalnız caz severleri değil Çanakkale ve Adalar ekosistemindeki birçok kıymetli girişimi, uluslararası ortakları, medya partnerlerini ve daha nicesini Bozcaada ekosistemine bağlıyor. Türkiye’de kendine has bir caz hafızası oluşturuyor, müziğe dair hafızamızı yeniliyor.

2. Miselyumlar biraz da yirmili yaşlarıma benziyor. Arkadaş çevremin, hobilerimin, bilgilerimin kesilmeden hep arttığı, budanmadan dallandığı o yaşlar. İlginç biçimde elimizdeki maddi kaynaklar en azken belki de hayatımızda en çok bağlantıya adım attığımız yıllar. 

20lerimde kurduğum bağlar yüksek ihtimalle miselyumlar kadar bilge ve akıllı değildi, her şeyden önce ağın bir ucunun ötekinden haberi yoktu. Ancak o yıllar insanlarla kolayca bağ kurabildiğim, bağlandıkça birbirimizden öğrendiğimiz yıllardı diyebilirim. 20ler çoğaltmanın, 30lar azaltmanın yaşıymış gördükçe anlıyorum. Çevremdeki insanları, kullandığım araçları, hobilerimi günden güne budarken bundan beis duymuyorum. Ancak budamaya geçmiş biri olarak 20lerde miselyumcasına bağlanarak büyümenin bilgeliğini yeni anlıyorum.

Arkadaşlara, hobilere, topluma, değiştirmek istediklerimize, aynı bıraktıklarımıza, köklerimizle sağlamca bağlanmak; her bağlantımızın ihtiyacını karşılamaya koşmadan bilgece ve miselyumlar gibi birbirimize iyi gelecek pratikler geliştirmek tam 20liklerimin adetiymiş. İndirim yapılan her restoranda yemek yediğim, fırsat bulunca her festivale gittiğim, bedava konser bileti bulunca kaçırmadığım için ne kadar sevinsem az. 

Bu fotoğraf 25. yaş günümde tüm arkadaşlarım tanışsın diye organize ettiğim büyük kutlamanın sabahında çekildi. O kutlamada tanışan birçok kişi sonrasında dost olabildi, en büyük sebeplerinden biri ise ortak değerlere ve heveslere sahip olmalarıydı. Zaten network teorisi der ki akıllı ağların kurulup işleyebilmesi için merkeze bir kişiyi ya da kurumu değil bir değeri veya ortak amacı koymak gerek. O zaman zaten tüm aktörler birbirleriyle gerektiği kadar ve gerektiği zaman etkileşime girecektir. 

Bozcaada Caz Festivali bu akıllı bağlanmayı yıllardır yapıyor bence. Katılımcılar yalnızca caz sevgileri etrafında kenetlenmiyorlar, aynı zamanda doğa harikası bir adada var olmanın özel hissi ve o ekosistemi koruma içgüdüsüyle de birbirlerine bağlanıyorlar. 2024 festivali yarın başlıyor, bu yıl kimler nelerle nasıl bağlanmış, miselyumumuz nasıl da genişlemiş duymak için sabırsızlanıyorum. Gidebilenler harika zaman geçirsin, gidemeyenler medya partnerleri sayesinde festivalin nabzını tutsun! 

Çok yaşa Bozcaada :)

Bozcaada Caz Festivali

🎀 Bu hafta Bozcaada Caz Festivali’nin kurdelasını kestik.

🎷 Haftaya, Şeyma festival’den bildiriyor olacak!

💌Çevrimiçi rakı soframız olan 20'liğin Instagram hesabını buradan takip edebilirsiniz. Artık TikTok’umuz da var, bekleriz. 

💬Bu sayımızla ilgili yorumlarınızı, düşüncelerinizi bekliyoruz! Aşağıda buluşalım. 

✨ O zaman haftaya görüşmek üzere diyelim mi? ✨

Selam gençler! 

Nabersiniz? Ekrana bakmaktan, gözümün dengesini bozduğum bir günü daha geride bırakıyorum. Sizde durumlar nasıl? 

20’lerinde inanılmaz yoğun bir tempoda çalışmak, aynı zamanda ev taşımak, aynı zamanda aileye vakit ayırmak, aynı zamanda sosyalleşmek, aynı zamanda kendini zinde tutmak, spor yapmak, kendine bakmak imkansıza yakınmış. En azından öyle geliyormuş. Bunu öğrendim… Yani biliyordum da… Bir kere daha öğrendim. 

Bu yoğun dönemde, ailemin ve arkadaşlarımın beni ne kadar sağlam tuttuğunu ve beni ne kadar desteklediğini bir kere daha anladım. İç dengemin çok sarsılmamasını; kim olduğumu, neyi nasıl yaptığımı hatırlamamı sağladılar. Bu çok önemli. Çünkü insan beyni birazcık nankör olabiliyor. Ya da nankör demeyelim de… inatçı? Bazen bir şeye inanıyoruz ve onun dışında hiçbir opsiyon gerçek olabilirmiş gibi gelmiyor. ‘Ben bunu yapamıyorum,’ dediğimizde, onu yapabileceğimiz düşüncesi gerçekten imkansız geliyor. Ama öyle mi? Pek de değil sanki. 

20’li yaşlarım bence bu git gelleri tüm çıplaklığı ile yaşamaya başladığım dönem oldu. İş, aşk, dostluk dengelerinde inandığımı değil, gözlemlediğimi içselleştirmeye çalıştım. Başkasından geleni, kendiminki ile harmanlayarak bir sonuca ulaşmaya çalıştım. Daha doğrusu çalışıyorum. Ama zor. Özellikle kendine hata payı vermeyen ama çevresindeki herkese bol keseden hata payı veren biriyseniz. İç denge biraz oynuyor. 

Astroloji ile ilgilenen bir arkadaşımın dediğine göre Ağustos ayını iyi kötü atlattıysak, kendimiz ile gurur duymamız gerekiyormuş. Eylül ayında bizi biraz daha rahatlık, biraz daha kolaylık kucaklayacakmış. Bakalım doğru mu… 

Umarım bu ay sizin için güzel geçer. Yapmak istediklerinizi yapar, tamamlamak istediklerinizi tamamlar, çok eğlenir, çok güler ve diğer duygulara da yer verirsiniz.

Bu hafta nelerimiz var? 

Bu hafta Gözde, romantikliği öldüren ekonomik sıkıntılar ile ilgili bir yazı ile bizlerle. Seven yapar, para da önemli olmaz. Sokakta el ele yürümek de romantikliktir, beraber hayalini kurduğunuz tatile çıkmak da. Bir kağıda yazılan tatlı bir not da değerlidir, düşünülerek alınan bir çift küpe de. Yani sevgiyi nereye nasıl koyduğumuza, o kişiyi nasıl hissettirdiğimize bağlı. Aşk ve finansın karışmasını yorucu ve üzücü buluyorum. Ama dünya bu, illa ki o yılışık yeşil parmağını kırmızı kalplerimize de sokuveriyor… “Para para para, varlığı bir dert yokluğu yara…”

Ben daha fazla uzatmayayım, başlayalım!

Sevgiler, 

Yasmin

💌 Bir NOT: Bu hafta bizden çok duyacaksınız. Çünkü bu serimizin son kısmını hayata geçiriyoruz: Videolar! 20’lik okurlarından 4 kişi ile yüz yüze geldik ve gündelik hayatları, iş-yaşam dengeleri, kiraları, meslekleri üzerine konuştuk. O nedenle gözünüzü dört açın, birkaç güne yine sizleyiz. <3 

Kapak: Pinterest

Subscribe now

Romantikliği Öldüren Ekonomik Sıkıntılar

Unutmayın, aşk sınır tanımaz.

Yazı:

Geçtiğimiz günlerde “Nasıl Sosyalleşiyoruz?” konusu üzerine ve sosyalleşmenin ekonomik bedelleri üzerine konuşmuştuk. Ben de bu yazıda, en sevdiğimiz konulardan biri olan romantik ilişkiler üzerine düşündüm ve sordum; “Romantiklik ekonomik sıkıntılardan dolayı ölüyor mu? Neden?” 

Hayatımızın birçok alanında hep ilk sıralarda yer almak zorunda kalan finansal konular maalesef romantik ilişkilerde de yerini belli ediyor. Partnerinizle güzel vakit geçirmek, beraber konser veya tatile gidip eğlenebilmek yıllar içinde oldukça maliyetli bir hale geldi. Romantik akşam yemeklerinin yerini ‘netflix & chill’ kültürü aldı, düşük maliyetli konforlu evler de romantikliğin tanımını değiştirdi. 

Nerede ‘seni evine bırakayım’ diyen romantikler? 

Son yıllarda akaryakıt ve araç fiyatlarına gelen zamlarla beraber partnerlerimizden ‘Seni evine bırakayım’ cümlesini daha az duyuyor olabiliriz. Romantik bir buluşmanın başlangıcı sayılabilecek ‘Seni nereden alayım’ cümlesi ulaşımdaki enflasyonlarla yerini ‘Nerede buluşuyoruz’ sorusuna bırakmış durumda. Kült filmlerde de şahit olabileceğimiz klişe datelerin kapı önü vedalarında buluşamıyoruz artık. 

Daha önce “Asgariception” adlı yazımda asgari temelli gelirlerin içinde artık romantik jestlere ayrılabilecek maddi bir yerin kalmadığından bahsetmiştim. Bknz: 1 adet kırmızı gül içeren buket 275 TL’ye satılıyor. Seven sevdiğine gülüm desin!

Romantiklik ölüyor efendim elbette ama hangi koşullarda derseniz ben şöyle bazı başlıklar ile derledim.

Uzak mesafe ilişkilerde ölen romantiklik

Uzak mesafe diyince hemen ‘E zaten uzaktalar, o nedenle romantiklik ölüyordur’ gibi bir yorum yapabilirsiniz. Ancak uzak mesafe ilişkilerinin maddi yükümlülükleri günümüzde oldukça zor bir noktada görünüyor. Şehirler veya ülkeler arası ulaşım fiyatlarının artmasıyla beraber birbirini sık sık görmeye çalışan uzak mesafe ilişkisinde çiftlerimiz maddi açıdan daha fazla zorluk yaşayabiliyor.

İstanbul-Ankara arasında bir uzak mesafe ilişkisinde çiftlerin birbirini görebilmesi adına uçakla ulaşımı tercih etmesi durumunda ekonomi sınıfında 2500 TL gibi bir maliyeti olurken güncel hızlı tren fiyatlarıyla da 470 TL gibi bir harcama yapması gerekiyor. Bireysel araç tercih etmesi halinde ise güncel benzin fiyatları yine çok iç açıcı olmayan bir yerde. Ayda en azından 3 kez görüşmek isteyen ve bu mesafeyi aşmak isteyen bir çiftimizin hızlı tren tercih edeceğini ve git gel yaparak 6 kez bu yolu aşacağını varsayarsak sadece ulaşımda harcayacağı masraf 2820 TL olacaktır. 

Ekonomik problemlerin doğurduğu psikolojik etmenlerin ilişkilerde vücut bulması 

İlişkilerde partnerlerin birbirleri ile vakit geçirmeleri, birbirlerini daha derinden tanımaları ve anlaşmaları, sağlıklı bir ilişki modeli gerektiriyor. Tahammülün, ihtimamın olmadığı ilişkiler psikolojik açıdan yıpranıyor. Tabii burada dış etmenler de bulunuyor. Partnerlerden en az birinin finansal sağlığa erişemediği noktada beraber vakit geçirmek adına yapılan harcamalar daha fazla dikkat çekmeye ve iletişimi her açıdan olumsuz etkilemeye başlıyor. Bireysel yaşamında da ekonomik sorunlar yaşayan kişi psikolojik açıdan olumsuz etkilenirken bu durumu romantik ilişkilerine de yansıtması çoğu zaman kaçınılmaz oluyor.

Verilerle ölen romantiklik

Partnerinizle beraber güzel vakit geçirmek istediğiniz bir akşam düşünelim, 2019’da ve 2024’te değişen romantiklik algıları gibi, aynı akşamı yaşamanın maliyeti de bir başka oluyor.

2019’da sinemaya giden çiftlerimiz için kişi başı ödenmesi gereken ücret 20 küsür iken, günümüzde İstanbul Avrupa yakasında bir AVM’de Ters Yüz 2’ye gitmek isteyen çiftler için ödemesi gereken ücret 540 TL. 

Yıllara göre değişen sinema bilet fiyatları böyle görünürken, birlikte keyifle geçirilebilecek bir gecenin bu denli maliyetli olması sizi bilmem ama benim içimdeki romantikliği de öldürüyor.

Bodrum’daki lahmacun fiyatlarını artık takip edemiyorun ancak TÜİK raporuna göre lokanta ve otel fiyatlarındaki enflasyon %92’yi geçmiş durumda. Böylesi büyük artışların romantik ilişkilerde beraber vakit geçirmeyi tercih edeceğiniz çoğu etkinliğin önünde engel olduğu söylenebilir. Sonuçta ‘dışarısı,’ ev genci olarak tanımlanan kitlemizin en önemli özgürlüğü. Özellikle aileleri ile yaşayan iki kişinin, romantikliğini sokaklarda yaşaması gerekiyor çünkü evde öyle bir alan çoğu zaman yok. 

Sosyo-ekonomik sebepler bahane, beraber vakit geçirmek şahane diyen romantik çiftlerimize keyifli vakit geçirmeler diliyor, tüm 20’liklere aşk dolu bir ay diliyorum.

🥰 Bu hafta Gözde romantiklik ve finans üzerine yazdı.

📺Haftaya videolar geliyor! 20’liklerin hayatlarından vinyetler paylaşıyoruz. 

💌Çevrimiçi rakı soframız olan 20'liğin Instagram hesabını buradan takip edebilirsiniz. Artık TikTok’umuz da var, bekleriz. 

💬Bu sayımızla ilgili yorumlarınızı, düşüncelerinizi bekliyoruz! Aşağıda buluşalım. 

✨ O zaman haftaya görüşmek üzere diyelim mi? ✨

Şerefe!

💕 Yasmin 💕

Selam gençler! 

Nasılsınız? Umarım iyisinizdir. Benim ya dişimde bir problem var, ya da çenemi çok sıkıyorum. Emin değilim ama merak etmeyin cevabı bulunca ilk size haber vereceğim… Bu hafta neler oldu hayatınızda? O !!!Süper Mavi Ay!!! olayı vardı, etkilendiniz mi? Ben çok astroloji insanı değildim ama biraz içli dışlı oldum bu konularla. Süper Mavi Ay beni etkiledi mi? Emin değilim. 

Bu aralar birkaç şeyden emin değilim. Doğrusu üzerine düşünüp emin olabileceğim bir yerde de değilim. O yüzden akışına bıraktım — bırakmaya çalışıyorum. 

Birkaç hayat dersi ve özlü söz ile başlayayım. Bu hafta iş çok fazla ve yoğun geldiğinde, kocaman yutulamayacak bir lokma gibi boğazıma takıldığında babam bana şunu söyledi: “Problemin çözümü kolaydır, sen onu büyütmedikçe.” 

Sonra buna benzer bir sözün Süleyman Demirel versiyonunu hatırladım. 

“Eğer meseleleri mesele etmezseniz, ortada bir mesele kalmaz!”

Bunu gen z-leştirip dedim ki “I’ll get it done, but I will cry about it first.” 

Yani ‘hallederim ama ilk bununla ilgili biraz ağlarım.’ 

Neden? Çünkü duygulara her zaman yer var, sadece duyguların sizi ele geçirmesine ve kitlemesine izin vermemek lazım. 

Tabii sonra da dünyada en sevdiğim insanlardan biri olan canım Mina’nın, hem bana söylediği sözünü hatırladım: “It’s not that deep,” yani “o kadar derin değil.” Değil. Abartmaya gerek yok. Hayat kurtarmıyoruz sonuçta. Neyse bende durumlar böyle. Konuya girmeden önce ikonik iki parça paylaşıyorum: 

Artık hangisi modunuza daha uygunsa…

Bu hafta nelerimiz var? 

Çalışmak dedik, barınmak dedik, şimdi de sosyalleşmek diyoruz. Ne okulda, ne işte olduğu düşünülen bu ‘ev’ gençleri, sokaklarda da mı değil? Sosyalleşmek, flörtleşmek, yeni insanlar ile tanışmak, boğaza sandalyelerini çekip bira-çerez keyfi yapmak, bir barda hoşlandığı kişiye bir içki ısmarlamak , randevuya çıkarırken sinema biletlerini almak, güzel manzaralara bakmak isteyen bu gençler ekonomik düzenimizde sosyal hayatlarına nasıl devam ediyorlar? Edebiliyorlar mı? 

🌟Büge Erel soruyor: sosyalleşme düşmanımız olmadan, arkadaşımız olarak kalmaya devam edebilir mi? 

🏠Bensu Cangüler, giderek evde daha çok vakit geçirmeye meyilli olduğu bir sosyallikten bahsediyor. 

🏝️Kumru Karataş, sokağa çıktığımızda gördüğümüz şeyin bizi mutlu edip etmemesini, ada ve azmanbüs örneğinden işliyor. 

O zaman hepinize iyi okumalar <3 

Küçük bir hatırlatma: çenenizi sıkmayın ve bol su için, 

Sevgiler, 

Yasmin

Subscribe now

Sosyalleşmenin (Dolaylı) Bedeli

Bireysel huzurumdan ödediğim bedeli de taksitlendirebiliyor muyum?

Yazı: Büge Erel

Türkiye’nin değişen ekonomik koşulları sosyal davranışlarımız ve beklentilerimizi yakından etkilemekte. Dolayısıyla dışarı çıkalım ya da çıkmayalım sosyalleşme eğilimlerimiz de değişime uğramaya mecbur bırakıyor. Belki ilk akla gelen,  sosyal çevremizle zaman geçirip, bir nebze olsun keyif alabilmek adına bütçemizden ne gibi bir bedel ayırmamız gerektiğini sorgulamak olacak ama ben bir de başka bir perspektiften bakalım istiyorum. 

Gelin, bunu bir adım daha öteye taşıyalım.

Artan yaşam maliyetleri ve ekonomik zorlukların, geniş kapsamlı sosyal etkinliklere katılımı da zorlaştırdığını görüyoruz; TÜİK (Türkiye İstatistik Kurumu) verilerine göre, 2022 yılında sosyal katılım oranı %15 oranında azalmış. Alternatif olarak daha küçük gruplar halinde programlar yapıldığını, daha az sıklıkla görüşüldüğünü ve sosyal medyanın sunduğu imkanlarla sosyalleşmenin arttığını görmek mümkün. Eh, bunları zaten biliyoruz dediğinizi duyar gibiyim. Peki ya dolaylı yoldan sosyalleşme tercihlerimiz için “ödediğimiz” bedeller neler olabilir? Diğer bir çok “gerekliliğe” olduğu gibi sosyalleşme de organik halini bırakıp, zorlu ekonomik koşullar altında şekil değiştirdikçe, “eskisi kadar faydalı olabilme” vagonundan kovulmuş olabilir mi?

Çok önceden plan yapmak durumunda kaldıkça; kendimize stres yaratabiliyoruz. Program yapabilmek uğruna kendimize ve çevremize yaptığımız açıklamalar da cabası. Eh, bunların bir sonucu olmalı. 

Öncelikler ve beklentiler değişti. Artık, ekonomik koşullara uyum sağlamak için sadece bütçemizden bir ödünde bulunmak yeterli olmuyor; sosyalleşme biçimlerinden de ödün vermek zorunda kalabiliyoruz. 

Örneğin; 

Stres atmak için mi sosyalleşmeyi tercih ediyorum? Farkında olmadan, nadir olarak ayarlayabildiğimi bildiğim planlar üzerine kafa patlatırken, kendime yeni stres yolları yaratıyor olabilirim. 

Spontane program yapabilmekten mi hoşlanıyorum? Sıkışık ajandalar ve bütçe yönetim planları sebebiyle, önceden program yapmak durumunda kalabilirim. 

Kendimi önceliklendirmek, biraz keyifli zaman geçirmek mi istiyorum? Yaptığım seçimleri makul ölçeklere sığdırmak adına açıklamalar yaparken bulabilirim.

Özetle, ekonomik açıdan maruz kaldığım etkiler sonucunda, öngöremediğim şekilde, kendi tercihlerimden uzak durumlarda bulabiliyoruz kendimizi. Bu durumun da bariz şekilde “strese” sebep olacağını tahmin edebiliriz. Sanki bir sorumluluk yerine getirir gibi, bir görevi yerine getirmek gibi “planlanan” ve hatta önceliklendirilen sosyalleşmeleri; eskisi kadar faydalı olabileceği ise büyüyen bir soru işareti. 

İlk aklıma gelen; sürecin doğal olarak gelişmesinden uzaklaşıp, daha planlı ve önceden tasarlanan bir hal alması oluyor, sanırım. Fazla değil en fazla 5 sene öncesinde sosyalleşme seçenekleri arasında çok daha doğal bir seçim yapabiliyorduk; neyi gerçekten istediğimiz, neyi önceliklendirdiğim daha az parametreye bağlı oluyordu ve bir karara ulaşmak sadece daha kolay değil, aynı zamanda daha doğaldı da. O anın kararları üzerinde, baskıdan uzak bir karar mekanizması işliyordu. Bugün örneğin; bir karar vermem gerektiğinde farklı seçenekleri göz önünde bulundurup, hakkettiğime inandığım bir tatil mi, yoksa aylardır kendime hep söz verdiğim o yatırım planlarına başlamak mı soruları çok daha fazla elekten geçmek durumunda.

Beklentilere gelince; sosyalleşilen etkinlikler azaldıkça, nadir olan bu anlarla daha fazla duyguyla ilişkilendiriliyor. Bir nevi daha riskli seçimlerin yapıldığı bir kumar oyunu gibi. Dolayısıyla işin heyecanı da baskısı da artıyor. Uzun süre istenildiği gibi sosyalleşemeyen kişi; tek bir etkinlikten çok fazla şey beklemeye başlıyor, haliyle.

Hem arkadaşlarımla iletişim kurabileyim hem biraz eğleneyim, belki yeni bir mekan keşfedeyim. Dolayısıyla kimi zaman tüm bu yoğun beklenti ve duygu akışı olumlu bir deneyime dönüşürken; mantığın saf dışı kaldığı bir plana veya beklentileri karşılamaktan uzak bir program yapmaya da sebep olabiliyor. Maslow piramidinin artık alışık olduğumuz sıralamasının tersine, bazı temel ihtiyaçlarımı karşılayamadan, makul olmayan tatiller yaparken bulabiliyorum kendimi. 

Tam da bu sebepten; şu sorunun önemi gittikçe artıyor: “Gerçekten ben mi istiyorum yoksa, çok iş & kısıtlı program yapabilme imkanından dolayı katılmasam, uzun süre yapamayız baskısından mı dahil oluyorum bu programa?”

Son olarak, yaptığımız seçimlerle ilgili, sonrasında kendime veya çevreme yapmak durumunda kaldığım açıklamaları da biraz daha konuşulabilir hale getirelim istiyorum.  Herkes için zorlaşan çalışma ve hayat şartları, eskiden çok daha makul gözüken sosyal etkinlikler, erişilebilirlikten uzaklaştıkça, bunu neden tercih ettiğimize yönelik yönettiğimiz “benim seçimlerim” ve “neden bunu seçtim” i sadece öncesinde değil, sosyalleşme sonrasında da birkaç kez açıklamak durumunda bırakabiliyor kişiyi. Her şey artık yeterince hakedilmeli, bolca paylaşılmalı ve absürt durum sanki açıklanmalıymışçasına… Böylece çizmemiz gereken sınırlar, bireysel seçimlerimiz konusundan teste sunularak, kendi önemini bir kez daha hatırlatıyor.

Bana kalırsa; doğal akışına döndükçe, sosyalleşmenin kalitesi eski haline göre çok daha iyi bir yere dahi gelebilir. Fakat yine de değişen süreçlere adapte olabilmek adına, merkeze alınması gereken kişinin kendi istek ve önceliklerini tanıyıp, buna göre bir etkinliklere katılımı önceliklendirmesi.

Ekonomik zorluklara rağmen insanların sosyalleşmeye devam etme çabaları, kim bilir belki de bir uyum sürecinin işaretidir. Bu durum, değişen koşullara rağmen sosyalleşme düşmanımız olmadan yaşamayı öğrenme süreci olabilir. Kendi önceliklerimizi doğru anlamlandırmak  ve bunlara bağlı kalırken esnekliğimizi korumak, önümüzdeki dönemlerde ekonomik zorlukların üzerinde yükselebilmenin yolu olmak konusunda önemli bir etken olacak. Tüm bu değişimler sonucunda bir günlük hayat inşa etmek, farkındalıkla düzenleyebileceğimiz bir geleceğin başlangıcını işaret ediyor olabilir. En azından, umuyoruz ki öyledir! 

Biz eski toplumsal özgürlüğümüzü geri kazanabileceğimiz günleri hayal etmekten vazgeçmeleyim tabii; ama kim bilir, bu süreçten bireysel olarak tahmin ettiğimizden daha da güçlenerek çıkarız belki.

Carrie’nin sorusunu bir tık öteye taşıyoruz: Sosyalleşme düşmanımız olmadan, arkadaşımız olarak kalmaya devam edebilir mi?  Ve biz bu denklemde kendi önceliklerimize bağlı ve mental esnekliğimizi koruyarak var olabilecek miyiz?

Share

Cüzdanıma bakana kadar eğleniyordum : Sosyalleşememenin ardındaki ekonomik nedenler

 Hem psikolojimizi hem de cebimizi yoran yeni dünya ekonomisi hayatımızı nasıl değiştiriyor?  

Yazı:

Geçenlerde evde yaptığım kahvenin tadının daha güzel olduğuna kendimi inandırmaya çalışırken sonunda kontrolüm dışındaki bu fiyat artışlarına yenik düştüğümü kabul ettim. Bugüne kadar kısıtlı sosyalleşme biçimlerimi korumak için ‘’ya bi kahvem var ona da veririm kaç olursa’’ diyerek hayat pahalılığını görmezden geliyordum. Dışarıda bir yemeğe ya da kahveye servet dökemem diyen pek çok yaşıtımın aksine ben hala ekonomik olarak kemer sıkmanın karşısında durmaya çalışıyordum.

Sonunda benim de kalem yıkıldı. İstanbul’dan uzak kaldığım birkaç aydan sonra artan fiyatlarla yüzleşince küçük bir şok yaşadım. Her şeyin fiyatı enflasyonun da ötesinde bir fazlalık içeriyordu. Her şeye ödediğim yüksek ücretler yüzünden kendimi sanki biraz ‘’keyif almaya zorluyormuş’’ gibi hissettim. Mental sağlığım için bir kahve ya da yemeğe fazla para ödemek çoktan lüks olmuştu. Sanırım ben de artık evim güzel evim insanı olmaya doğru itiliyordum.

Sosyalleşmek dediğimizde, ruh sağlığımıza da iyi gelen aktiviteler bütününden bahsediyoruz. Sosyalleşmenin içine sadece sevdiğimiz kişilerle iyi vakit geçirmek girmiyor. Bizi birbirimize bağlayan kaliteli ortamlar ve aktiviteler de giriyor. Lezzetli yemekleri paylaştığımız güzel sofralar, ‘’gel bi kahve içelim’’ diyerek dertlerimizi anlatmayı bahane ettiğimiz buluşmaların hepsinin içinde bir eşlikçi var. 

Pandemiyle başlayan dönemden itibaren çoğu kişinin eski ama aslında normal olan alışkanlıklarını sürdüremediğini görüyoruz. Evlerde toplanmak samimi olsa da eski kalabalıkların neşeli seslerini de özlüyoruz. Şimdi ise artık bir virüsten değil de, cüzdanlarımıza gözünü diken ve eğlence anlayışımızı baltalayan bir pahalılıktan muzdaribiz. Bu durum ciddi bir şekilde sosyalliğimizi daha dar ve keyifsiz bir şekle sokmaya çalışıyor. 

Her şeyin fiyatı banka hesaplarımızı zorlamanın da ötesinde sağlam bir şekilde sallamaya başlayınca tek bir kelime geliyor aklımıza: Tasarruf.

Uzun mesailer ve zor haftalardan sonra hala sosyalleşme biçimlerimizi cüzdanımıza göre ayarlamak zorunda kalıyoruz.  

Bir epidemiyolog ve The Spirit Level kitabının ortak yazarı Kate Pickett, insanların sosyalleşmeyi göze alamamasının ciddi bir endişe kaynağı olduğunu söylüyor. “Birbirimizle olan bağlantılarımız zihinsel ve fiziksel sağlığımızın çok büyük bir bölümünü oluşturuyor” diyor. "Arkadaş sahibi olmamanın sağlığınız için sigara içmek kadar kötü olduğunu gösteren uzun vadeli çalışmalar var.’’

Eğlenemiyoruz ama bunun sebebi sadece ekonomi değil. Eğlenemiyoruz çünkü artık neyin normal olduğunu unuttuk ve hakkımız olan tüm keyifli şeylerin her gün bizden birkaç yüz metre uzaklaşmasından yorulduk. Zaten bizim olması gereken tüm bu sosyal aktiviteler için bu kadar fiziksel ve maddi çaba sarf etmek sosyalleşmenin ulaşılabilir ve zahmetsiz olmasını her gün zorlaştırıyor.  

Zaman içinde sosyalleşme şekillerimizin peşinden koşarak onlara sahip çıkmaya çalışsak da artık sevdiğimiz şeyler için çabalamayı bıraktık çünkü sosyalleşmek onun için çaba sarf etmeyince güzeldi. Sosyalleşmelerin anlamı zaten yorulduğumuzda bize keyif vermesiydi. Ama ne yazık ki artık keyif aldığımız şeyleri yapmak bile bizi daha fazla çalışmaya zorluyor. 

Share 20'lik

Kent Güzelliği Üzerine: ‘Büyükada Günlükleri’

Sokağa çıktığımızda gördüğümüz bizi mutlu ediyor mu? 

Yazı: Kumru Karataş

İstanbul’un Adaları, tarihlerine ve güzelliklerine pek yakışmayan, dokularına uyumsuz taşıma araçlarıyla, çoğu adalının kaba bulduğu, benimsemediği dolmuşlarla mücadele halinde.

İhtiyaçlar ve işlevsellik önemlidir fakat uyum ve güzellik daha önemlidir bazen… Bu da öyle bir durum. Üstelik böyle düşünen birkaç kişi değil, ada halkının çoğunluğu. Böyleyken adalar halkı ve adaları sevenler, belediyenin konuyu gözden geçirmesi, daha hassas bir bakış açısıyla değerlendirmesi gerektiğini düşünüyor.

Ben de Büyükada’yı ziyaret edip hem olayları kendi gözümden görmek, hem de ne yalan söyleyelim, sıcak bir yaz günü adanın keyfini çıkarmaya karar verdim.

ADA YERLİSİ OLMAK

Şehirden adalara taşınanların bazıları huzur peşinde, sessizlik hayali ile taşınıyorlar. Bu adımı 2 sene önce atanlardan biri Aida Karasulu. “Çok ironiktir, buraya taşınmadan önce, burada araba yok diye düşünüp taşındık. Dedik ki şehir hayatı değil, bir kasaba hayatı var; araba yok, korna yok, kaos karmaşa yok, acele yok,” diye anlattı. Karasulu, adanın rahatlığını, denize ve ormana yakınlığını çok sevdiğini paylaştı.

Benzer bir şekilde, 3 yıldır Büyükada’da yaşayan ressam Vardal Caniş, burayı “acelesiz bir yer,” olarak tanımladı. “Telaş olmadığı için rahat bir hisle yaşamanı sağlıyor. Daha güvenilir geliyor sokağa çıkmak, burada kapınızı kilitlemeden bile dışarı çıkabiliyorsunuz, bu çok büyük bir rahatlık” dedi.

8 yıldır adada yaşayan sanatçı Aslı Çavuşoğlu, “Burada olmak bir domatesin ne kadar sürede büyüdüğü ve ne kadar su istediğine kadar birçok şeyi öğrenmemi sağladı. Böyle olunca bir şeylerin değerini daha iyi anlıyorsunuz sanırım. Burada bir pazar var, gittiğimde o kadar dikkatli alışveriş yapmaya çalışıyorum ki. Çünkü artık o sebzelerin ne kadar su ve emek istediğini biliyorum,” gibi bir yaklaşımla aslında adada yaşamanın bireyin farkındalığını değiştirdiği üzerinde durdu.

Kendisi aynı zamanda adada yaşamanın güzel taraflarından bahsederken “Sosyal çevre ve yeni insanlar tanıma açısından da çok faydası oluyor adada olmanın. Emekli İngiliz edebiyatı profesöründen tutun, 20’lerinde tasarım markası açan birine kadar pek çok kişiyle tanıştım. Hem yaş olarak hem de mesleki anlamda çok geniş bir yelpaze oluyor.” sözleriyle ada popülasyonunun çeşitliliğine dikkat çekti.

ADA VE SANAT

Vapurdan yere attığınız ilk adım ile beraber harika bir huzur ve doğayla buluşuyorsunuz burada. Bu kadar ilhamın içinde haliyle insanın aklına ilk düşenlerden biri de sanat ve eser üretimi.

Adanın sanatına, üretimine katkısının nasıl olduğu üzerine ressam Vardal Caniş, ada için “Sınırları belli bir alanın olması her şeyi kolaylaştırıyor. Burada bir şeylerin kaydını tutabilmek çok daha kolay. Buraya geldiğimde hemen buranın haritasını yapayım istedim. Adanın köpeklerini çizdim. Hep gittiğim lokasyonlar hala aynı yerde. Kadıköy’de bir kafeye gidiyorsun üç gün sonra yerinde yok. Burası kayıt tutmayı, o kaydın geçmişe dönük takibini yapmayı, dolayısıyla tarihsel bir şeyin bugünkü parçası olma halini kolaylaştırıyor. Yani aslında kentin hafızası var ve bu hafızanın belli bir ölçüde aynı kalıyor oluşu işinize de yansıyor ve kolaylaştırıyor.” dedi.

Aslı Çavuşoğlu, bu konuyla alakalı bir bilinçlenmeden bahsetti. “Burada yaşamak,beni çok daha ne tükettiğimizi bilir bir hale getirdi. O yüzden de tabii ki bu bilgi işlerime de yansıdı. Örneğin artık mümkün olduğu kadar doğada çözünebilen üretim yapmaya çalışıyorum. Hiçbir şekilde plastik ya da çözünmesi çok zaman alacak şeyler kullanmamaya çalışıyorum. Bir de mümkün olduğunca tekrar kullanılabilir şeyler üretmeye çalışıyorum.” şeklinde ifadelerle, adada yaşamanın sanatçıya getirdiği farkındalıkların üzerinde durdu.

ADA SORUNSALI: “AZMANBÜS”

Faytonların kaldırılmasının ardından toplu taşıma ihtiyacını karşılamak için getirilen bu araçların, ada halkını rahatsız eden bir diğer tarafı da tasarımları. Genel ada dokusuna ve ruhuna uymayan bu araçların hem tasarım hem büyüklük olarak gözü rahatsız etmesinin yanı sıra, fiziksel olarak yaratabileceği birtakım sorunlar hakkında kaygı duyuluyor. Adaların yollarının genişliği ile yeni minibüslerin büyüklüğü neredeyse yayaya alan bırakmayacak şekilde eşleşiyor. Dolayısıyla bu durumun olası kazalara gebe olabileceğinden endişe duyuluyor.

Adanın faytonlu zamanlarını Karasulu “Faytonlar taksi görevi görüyordu, toplu taşıma değildi. Maksimum 4 kişi alıyorlardı.” şeklinde anlattı. Ada halkının “azmanbüs” olarak adlandırdığı minibüsler hakkındaysa “yeni gelen minibüsler, şehir minibüsü, en önemlisi bu. Ulaşım ihtiyacınız varsa mini golfler ve küçük adabüsler var. Ayrıca yeni getirilen büyük minibüsler de küçük adabüsler de 13 kişi alıyor. Fakat yeni minibüsler minik adabüslerin yaklaşık 3 katı büyüklüğünde. Buraya şehir minibüsü getirirseniz, burası şehir olur. Yarın ışık da koyarlar, yaya geçidi de koyarlar.” İfadeleriyle, yeni minibüslerin problemlerinden bahsetti.

Bu gündemin sadece adanın estetik algısıyla alakalı olmadığını belirten Karasulu, ayrıca şunları ekledi; “Olay sadece “estetik” kaygısı değil. Bu araçlar küçük olsa fakat estetik olmasaydı bunun için eylem yapmazdık. Asıl problem yola sığmamaları. İki otobüs yan yana geldiği zaman geçemiyorlar. Bu minibüsleri kullanmak için İstanbul’dan metrobüs şoförleri getirdiler. Minibüslerin büyüklüğünü tahayyül etmeniz için başka ne söylenebilir ki. Bunların o kadar çok kör noktası var ki mevcut adabüsleri kullanan iett şoförlerimizin hiçbiri bu minibüsleri kullanamıyor. Birçoğunun ehliyetleri uygun değil. Burada minigolfler ve adabüslerle bile pek çok kaza yaşanırken bu kör noktası olan devasa araçlarla neler olabileceğini biz düşünmek bile istemiyoruz. Akşam eve dönerken sokakta oynayan çocuklar gördüm ve dedim ki ‘ne kadar güzel, işte ada bu,’ çocuklar sokakta oynayabilsin, insanlar bisiklete binebilsin, burası yaya öncelikli yol, burada kornaya basıyorlar. Burada en yüksek hız 20 olmak zorunda, bu araçlar 20’den hızlı gidebiliyor.”

Vardal Caniş ise adayı minibüs ile gezmek fikri hakkında “Bence özellikle turistleri; yani bir yere yetişmek için gelmemiş, adayı gezmek için gelmiş olan insanları tur otobüsüne bindirmek kadar saçma bir şey yok. 20 dakikada bütün adayı dolaşıp aynı yere bırakıyorlar insanları. Sonra onlar yine yürüyorlar zaten ama sen o otobüsünü yapınca insanlar ister istemez biniyor.” yorumunda bulundu.

Aslı Çavuşoğlu ise konuya daha geniş bir yelpazeden bakarak “Adanın yapısına, sokaklarına uymadığını düşünüyorum. Bir de “talep karşılamak için getirdik” söylemini tehlikeli buluyorum açıkçası. Şu an 60 bin ziyaretçi geldiği söyleniyor, o zaman siz bu kadar insanın ulaşımı için metrobüsler mi inşa edeceksiniz? Çünkü bu araçlar 60 bin kişi de almayacak. Dolayısıyla bu popülist söylem beni çok rahatsız ediyor.” şeklinde ifade etti.

Biz adanın tüm güzelliklerinin tadını çıkarırken yeni minibüslerin gerçekten ada estetiğine ve atmosferine hiç mi hiç uymadığı konusunda ada halkıyla hemfikir olduk. Doğası, mimarisi, sokakları ve kültürüyle İstanbul’un gözbebeği olan Prens Adaları’nın, varlıklarını olduğu gibi sürdürmesi, başta ada halkı olmak üzere birçok adaseverin endişe duyduğu problemlerin en kısa zamanda çözüme kavuşması dileğiyle…

Subscribe now

💃🕺 Bu hafta Newslab desteği ile hazırladığımız bültende sosyallik üzerine yazılar paylaştık. 

📺Haftaya yazı formatından biraz uzaklaşıp, videolar ile siz 20’liklerin hayatlarından vinyetler paylaşıyoruz. 

💌Çevrimiçi rakı soframız olan 20'liğin Instagram hesabını buradan takip edebilirsiniz. Artık TikTok’umuz da var, bekleriz. 

💬Bu sayımızla ilgili yorumlarınızı, düşüncelerinizi bekliyoruz! Aşağıda buluşalım. 

✨ O zaman haftaya görüşmek üzere diyelim mi? ✨

Şerefe!

💕 Yasmin 💕

Selam gençler! 

Haftanız nasıl geçti? Benim biraz karışıktı… Bu aralar 20’lik girişlerini yazmakta biraz zorlanıyorum, sanırım kendi düşüncelerimi dökebileceğim bir yerde değilim bu aralar. Ama bu da normal. Kendime zaman veriyorum. O zaman kısa keselim. 

Bu hafta nelerimiz var? 

Geçtiğimiz hafta çalışmak üzerine yazılar ile sizlerleydik, bu hafta ise konumuz barınmak. Geçen hafta kira krizi, maaşlar üzerine biraz kafa yorduk.

Bu hafta barınmadan bahsederken sizlerden gelen anekdotlar üzerine ilerlemek istedik.

🏠Batuhan Akkuş, sevgili ile aynı evde yaşayamamak üzerine yazdı. 

🥜Siz anlattınız, Serra Utkum İkiz çizdi. Çerezlik Hikayeler: Ev arkadaşı anıları... 

O zaman hepinize iyi okumalar <3 

Küçük bir hatırlatma: çenenizi sıkmayın ve bol su için, 

Sevgiler, 

Yasmin

🖼️Kapak görselleri: 🎨

Ayrıysak da Beraberiz

 Hep bir fazla kira.

Yazı:

Yokuş yukarı öğle sıcağında asık suratımla yürüdüğümü hayal edin. Sırtıma bir de ağır çanta ekleyin. Bir anda durup ceplerimi kontrol ediyorum. Sonra kaldırıma otururken asık suratım sinirli hale dönüşüyor çünkü biraz önce, tartıştığım sevgilime atar yapıp evinden çıktım ama kendiminkine giderken anahtarlarımı onda unuttum. Geri dönüp şeklimi bozamam. Mecbur sokakta bekleyeceğim. Belki eve gitmediğimi iPhone’daki Bul uygulamasından görür de kaza yaptığımı sanıp üzülür. Hiç sanmam kesin anahtarlarımı gördü ve sırıtarak dönmemi bekliyor. Ve evet kapı çalıyor.

Uzun süredir birlikte olmamıza rağmen ayrı evlerde yaşıyoruz. Daha doğrusu hayatlarımızı iki eve bölüyoruz. Benim evim kışın kolay ısınıyor ve bilgisayar masam ders çalışmaya müsait. Ayrıca robot süpürgem, akıllı lambalarım, hava nemlendirme cihazım ve hava temizleme cihazım var. Anlayacağınız yaşamak ideal bir ortam. Yanılıyorsunuz! Klima yok! Evim kolay ısınıyor ve soğumuyor. Ben de bunu fırsat bilip klima aldım. Ama kız arkadaşımın evine. En azından yazın ona gitmek için bahanem oldu. İyi fikir olduğunu düşünenler benim gibi yanıldılar. Kız arkadaşımın ailesinden birlikte yaşamaya karşı bir kart gelince el mecbur döndüm evime. Sıcak ama ders çalışabiliyorum. 

Kahvaltıya kız arkadaşıma gidiyorum çünkü market alışverişini onun buzdolabına yapıyoruz. Yoksa iki evden birinin peynirleri mutlaka küfleniyor.  Sonra çamaşır yıkamaya eve dönüyorum. Film izlemeye ona gidiyorum. Ders çalışmaya eve dönüyorum. Sitelerindeki havuz için ona gidiyorum. Uzaktan çalışmak için eve dönüyorum. Aşkımın yanında, o yokuşu ine çıka bacak kaslarım da arttı. Ailesi bir he dese hallolacak aslında. Tanışmışlığımız da var. Eli yüzü düzgün çocuk profiline uymaya çalıştım, yemek yemişliğimiz de var. İlla nikah mı kıymamız lazım birlikte yaşamak için? İki kira yerine bir tane vermek için zurna mı çalması lazım kapı önünde? Benim evden kaybolan tabaklarım kız arkadaşımın evinde birden belirmemesi için illa ayakta dikilip takı mı toplamalıyım? 

Aynı evde yaşama kavramının üst nesillerimizin kafasın nasıl canlandığını hayal edemiyorum. Başka bir şehirde yaşadığımız için dedikodu yapacak tanıdık bir elalem de yok. Olsa da konumuz değil. Yaşımız 30’a merdiven dayamış hatta birkaç basamak çıkmış. Aileler hariç çapraz tanışılmış. “Daha” evlenmek istemeyen iki kişi birlikte neden yaşayamıyor mantıklı bir cevap bulamıyorum. Kültürel ve dini cevaplar elbette kolaylıkla verilebilir. Bu cevapların da bizim bünyemize pek tesiri bulunmuyor. Aynı olayı farklı dünyalarda yaşayan iki nesilin orta yol bulma çabasını izliyoruz. Kazanan ev sahipleri oluyor. Hep bir fazla kira. 

Neden evlenmiyoruzdan ziyade neden evlenelim sorusunu düşünüyorum ve üzerine düşünmeyi ilişki ve aile saadetim için sonraki bir yazıma bırakıyorum. Ailelerimizin evlenmemize karşı bir tavırları yok. Aksine ağızlarımızı yokluyorlar. Bazen yoklamak terimi hafif kalıyor, dürtüyorlar. Sadece biz şu an buna hazır değiliz. Hazır olunuyor mu onu da bilmiyoruz. Yaşıtlarımızdan bolca evlenen var tabii ki. Baktığımızda onlar da ne yaptıklarını biliyor gibi durmuyorlar. Bakacağız yani, bakacağız. Nasıl olsa evleri birleştirince ortak kullanırız dediğimiz için sadece birimizin kullandığı bir sürü ev eşyamız var. Ne zaman canımıza tak ederse o zaman hazır olacağız sanki. En önemlisi hep onu seviyorum, ayrıysak da beraberiz.

Share

 Ev Arkadaşı Anıları 

Hikayeler sizden, illüstrasyonlar ’den. 

Serra 

“Evdeki sallanan koltukta sallanmayı çok seven bir ev arkadaşım vardı ve geceleri onda sallanıyordu sürekli.”

Ezgi 

“Ben dersteyken salonla odasının yerini değiştirmişti. Laf edince de annesi bana bir obje ile vurmuştu.”

Elif

“Kampa gitmiştim bir haftalığına geldim, eşyalarımı alıp gitmiş.”

T.

“Ev arkadaşımda ADHD var, hiç ev işi yapmıyor. Sevgilisi de ADHD’si var diye sürekli bahane buluyor. Bende de var ama ben yapıyorum…”

Subscribe now

🏠 Bu hafta Newslab desteği ile hazırladığımız bültende barınma üzerine anekdotlar paylaştık. 

💃🕺Haftaya odağımız sosyal hayat. Cebimize giren ile yapmak istediklerimiz uyuşuyor mu? Pek değil… 

💌Çevrimiçi rakı soframız olan 20'liğin Instagram hesabını buradan takip edebilirsiniz. Artık TikTok’umuz da var, bekleriz. 

💬Bu sayımızla ilgili yorumlarınızı, düşüncelerinizi bekliyoruz! Aşağıda buluşalım. 

✨ O zaman haftaya görüşmek üzere diyelim mi? ✨

Şerefe!

💕 Yasmin 💕

Selam gençler! 

 Nasılsınız? Her şey yolunda mı? Benim yolunda ama inanılmaz bir yoğunlukta çalışıyorum. Keyfim yerinde ama yaz nasıl geçiyor anlamıyorum. Her sabah, aynı güne uyandığımı hissetmemek için hayatıma küçük farklılıklar, oyunlar eklemeye çalışıyorum. Rutin ve spontanelik arasındaki dengeyi kurmaya çalışıyorum. Şu an hem yoğun bir şekilde tam zamanlı çalışıyorum hem de freelance işlerime devam ediyorum/ etmeye çalışıyorum. Çalışmak…  Bu hafta konumuz da bu. 

Yakında yeni sezonu yayımlanacak Emily in Paris’in ilk bölümlerinden birinde Luc, Emily’e şunu demişti: 

“Siz Amerika’lıların yanlış dengeyi tutturduğunu düşünüyorum. Siz çalışmak için yaşıyorsunuz, biz ise yaşamak için çalışıyoruz.” 

Peki çok severek yaptığın iş, en çok ilgi duyduğun şey bir anda mesleğin olursa ne oluyor? Orada hatlar biraz karışıyor. Çoğu işte iyi şeyler başarabilmek için, ne olursa olsun, durmak, dinlenmek, başka insanlarla etkileşime geçmek gerekiyor. 

Hayatı yaşamak, deneyimlemek, gözlemlemek, başkalarını dinlemek besliyor. Bu da hayatının her yerine çok güzel dokunuyor. 

Tamam bir soru daha: Peki yaşamak için çalıştığında verilen maaş yaşamana yetmiyorsa? O zaman ne yapıyoruz? 

Türk-İş’in Temmuz 2024 verilerine göre dört kişilik bir ailenin aylık gıda harcaması tutarı, yani açlık sınırı, 19.234 TL’ya yükseldi. Yani açlık sınırı, net 17 bin 2 lira 12 kuruş olan asgari ücretten yaklaşık 2 bin 232 TL daha yüksek. Bekar bir çalışanın aylık yaşama maliyetini ise 24.901 TL olarak belirlemiş Türk-İş. 

Ruuf’un paylaştığı verilere göre, mesela İstanbul’da “Ocak 2024 itibarıyla konut büyüklüğü 100 metrekare olan aynı özelliklere sahip kiralık bir konutun ortalama kirası 18.226 ₺’dir.” Haydaa. En düşük kira ortalaması ile 12.327 TL ile Silivri’de gözüküyor. 

Ben sayısalcı değilimdir ama sanki oradaki matematik tam tutmuyor gibi (!)

Peki o zaman bu hafta 20’likte ne var? 

Bu hafta 20’likte çalışmak istememek, başka yerlerde farklı hayatlar kurmak ve ‘yarınlar yokmuş gibi’ yaşamak üzerine yazılarımız var.  

💸 Merve, gençlerin harcama alışkanlıklarının yargılanması üzerine yazıyor. 

🏝️ Kardelen, sayfiye alanlarına taşınma hayalinden bahsediyor. 

🛌 Hatice, ‘tembellik hakkımız yok mu?’ diye soruyor.  

O zaman çalışın çalışın, 

Başlıyoruz. 

Çok sevgiler,

Yasmin

Yarınlar Yokmuş Gibi

Gençler para biriktirmeyi mi bilmiyor yoksa bu işte bir iş mi var?

Yazı:

Hayat döngüsünün bir parçası sanırım, kendinizden 8+ yaş (şüpheli) küçük kişilerin harcama alışkanlıklarını ve maddi kararlarını beğenmemek zorundasınız. Bu güncelleme sisteme ne zaman geliyor bilmiyorum, ama 24 yaşımda 16 yaşındaki liseli gençlerin sırt çantasına harcadığı parayı yargılamaya oturduğumu hatırlıyorum. Çalışma hayatımın ilk yıllarında ne annemin ne halamın ekonomik kararlarımı takdir etmediği de dün gibi gözlerimin önünde. İlk maaşım 2,500 TL idi, Kadıköy’deki evimizin kirası ise 2,200 TL. Bu eve iyi kötü eşyalar almak, faturaları ödemek, mecburen beslenmek gerekiyordu. Ev arkadaşlarım ve ben bir şekilde geçiniyorduk ama para yönetme biçimimizi de bir türlü kimselere beğendiremiyorduk. Dijital mecralarda da çok konuşuldu, sadece Türkiye’de değil tüm dünyada gençler harcama alışkanlıklarıyla kimseyi memnun edemiyor. Peki sorun sahiden gençlerde ve para harcadıkları ice-lattelerde mi?

Söz konusu birikimler olunca ekonomistler ve sosyal bilimciler iki ayrı tanım yapıyor. Ekonomistler diyor ki, birikim insanların fazla paralarını, hatta gözden çıkarabildikleri kaynaklarını köşeye koymalarıdır. Sosyal bilimciler ise birikim insanların beklenemez gelecek olaylarına karşı tedbir alma biçimidir, kendimizi güvende hissetmek için biriktiririz diyor. Psikoloji alanından araştırmacılar insanların para biriktirme alışkanlıklarına bakarken çok önemli trendler fark etmiş. Kişilerin yaşları, sağlık durumları, aile veya birey olarak birikim yapmaları, eğitimleri, ırkları - yani birçok parametre birikim trendlerini etkiliyormuş. Ancak ortaklaşan bazı durumlar da var, örneğin ev almak veya erken emekli olmak gibi büyük bir hedefi olanlar daha istikrarlı bir birikim grafiğine sahip.

Türkiye’de hayat pahalı, istihdamdaki az sayıda genç asgari ücret ve biraz üstünde gelire sahip. Bolca dalgalanan enflasyon ortalama bir insanın finansal planlama becerilerini köreltiyor. Benim için bu bilinenlerden öte bir de sistemik bir mesele var ki o da geleceğe dair umutsuzluk. Tanıdığım tüm ebeveynler çocuklarının süslü cafelerde badem sütlü kahvelere verdiği paradan şikayetçi ancak tanıdığım tüm gençler de yemeden içmeden kısarak kayda değer bir yatırım yapamayacağından bahsetmekte. Ne yazık ki memleketimde lükslerden vazgeçerek ilerleyen yılları garantiye alacak bir yatırım yapmak imkansız.

Mutlaka sosyal medyada denk gelmişsinizdir, yurtdışında emekli insanları çevirip ilk evlerinin fiyatını soruyorlar, sonra da o yıllarda aldıkları maaşları. Özellikle Amerika verileri ilginç, 50’li yıllarda doğup 70’lerde iş hayatına atılmış bir kişi 2-3 maaşlık geliriyle ilk evini alabilmiş. Şimdilerde yalnızca ev fiyatlarını zıplatan bir emlak kriziyle karşı karşıya değiliz, aynı zamanda ufak masraflar karşısında hızla eriyen gelirlere de şahit oluyoruz. Ücretsiz staj döngülerinden kurtulup maaşlı bir iş bulduğunuzda bile finansal istikrar elde etmiş olmuyorsunuz. 

Sınıflar arası gelir farkının hızla açıldığı bu geç kapitalizm döneminde kültürel bir yozlaşmanın da kurbanları haline geldik. Mikro pazarlama denen meret hayatımızın her alanına sızmış halde, influencelandıkça influencelanıyoruz. Bir anda hepimiz hyaluronic asit serumu olmadan yaşayamaz olduk. Her iki ayda bir almak zorunda hissettiğimiz yeni bir ayakkabı türüyor, seneyi tatilsiz kapamak zorumuza gidiyor. Elimdeki küçük ekran her saniye bana bağırıyor: “Herkes tatilde, herkes o ayakkabıyı giyiyor, herkes yeni telefon almış, o ruju sürsen pek güzel olursun, …” 

Şüphesiz bizde bir sıkıntı var. Hiçbir zaman savaş gölgesinde büyümüş babaannem gibi cildimin her derdini vazelinle çözmeye çalışmayacağım, girdiğim işlerde iyi gözükmek için hızlı modaya para dökeceğim, arada bir “treat yourself!” hop tatile kaçacağım. Ancak tek sıkıntı bizde değil. Avrupa’da 30’larına gelmiş ve işi olan bir kişi ev kredisiyle ilk evini almaya hazırlanıyor, hazırlık sürecinde daha az dışarıda yiyor, daha az “kendini şımartıyor”. Ev kredisini aldığında ise kirasına yakın taksitlerle karşılaşıyor. Pekala Avrupalı gençler ebeveynlerinin 5 yılda ödeyip bitirdiği ev kredilerini 30 yıl sırtlarında taşımak zorundalar, ama tünelin ucunda bir ışık var. Türkiye’de çalıştığım yıllar boyunca hiç ev alma umudum olmadı, ev almayı geçtim olası bir depremde ayakta kalacak bir binada ev kiralamak bile hayaldi çoğu zaman. 

Hayat pahalılığı bu noktalara gelmişken ve işsizlik tüm zamanların en yüksek oranlarını kucaklarken, gençlerin birikim yapmaması ne kadar onların suçu? Yarınlar yokmuş gibi hergün karton bardaklı kahve içmesek olur mu? Olur! Ama elde kalan parayı kumbarada biriktirsek yeridir…

Subscribe now

 Şehrin İçinde, Kaçışın Peşinde

Sayfiye yerleri bizi bekler…

Yazı:

Beyaz yakalı olmanın artık bir öneminin kalmadığı şu son yıllarda, beyaz yakalı bir insan olarak şehirde hayatın ne kadar yaşanabilir olduğunu sorguluyorum, belki de birçoğunuz gibi. Özellikle işe gitmenin zorluğunu iliklerime kadar hissettiğim şu sımsıcak yaz günlerinde bacaklarıma yapışmış pantolonların ve resmi anlarda pek de kendim gibi hissetmediğim kıyafetlerin içindeyken sorgulamalarım artıyor.

Denize paralel olmayı, yasemin çiçeğinin altında oturmayı, meyvelerin kokusunu çok seven biri olarak yazlıkçı modunu ve dolayısıyla sayfiye alanlarını aşırı seviyorum. Sulara kendini bırakmak, okey taşlarının sesini duymak, çeşit çeşit tercih arasından hep aynı dondurmayı seçmek, öğünleri karpuzla tamamlamak dururken; yetişmek için hızlı adımlarla yürümeye başladığım günü, bilmem kaç katlı binaların içinde sırtım ağrıyana kadar bilgisayar karşısında tamamlamak akıl işi gelmiyor. Fakat aklıma yatmamasına rağmen durumu sürdürmeye devam ediyorum. Çünkü beyaz yakalı olarak sayfiye yerlerinde çalışmamın hala mümkün olmadığını, işi bırakıp sahil kenarlarında kendime hayat kuracak kadar finansmanımın el vermediğini maalesef ki biliyorum. 

Alıp Başını Gidemeyenler

Türkiye’nin tarihsel sürecine bakıldığında, kırsal kesimlerden kentlere göçün yoğun olarak yaşandığı ve dolayısıyla kırsaldaki işlerin durma noktasına neredeyse geldiği dönemlerin yaşandığı biliniyor. 

Pandemi ile ekonomik krizin birleşmesi sebebiyle artan ev kiraları ve sonrasındaki barınma krizi; kentte yaşayanların ekonomik olarak daha uygun kentlere ya da kırsala taşındığı, yaşadığı kenti değiştirme olanağı olmayan ve merkezde yaşayan kesimin ise çevre ilçelere yerleşmeye başladığı biliniyor. Kenti terk edip kırsala taşınan kişilerle yapılan röportajlar güzel tablolar sunuyor. Her biri “kendisini daha iyi hissettiğini” belirtiyor. İstanbul’dan kaçanların sayıları hesaplanıyor, TÜİK bile sonuçlara şaşırıyor, kaçılsa da çevre şehirlerden pek de uzağa gidildiği gözlemlenemiyor. Bu araştırmalara ek olarak 20’likte şehir hayatını bırakan, inci kolyesiyle bahçesinde cevizini yetiştiren, işlerini kendine göre ayarlayıp sistemin çarkından çıkan çokça genç insanın hikayesi bulunuyor. Hepsini hayranlıkla okuyor, o arada hayallerimi kuruyorum.

Aklım hep yazlık yerlere giderken ben muhtemelen büyük bir kentte, bir yerlerde oluyorum. Belki kendi kendime bir bahçeyi ekebilecek isteğe ve yetkiye henüz sahip değilim fakat mesleğimi değiştirmeden, soba için odun toplamayı romantize etmeden, tamamıyla organik bir yaşama kendimi sıkıştırmadan metropollerden uzaklaşıp istediğim yerlerde yaşayabilme muhteşemliğinin neden hala mümkün olmadığını da anlayabilmiş değilim. Ya da edinilen statüleri bir kenara bırakma zorunluluğu olmadan, görece daha doğal bir hayat yaşama fikrinin kabul görmekte zorlanıldığını, edinilen “başarıları” bırakıp tamamıyla kendi istediğine yönelmenin korkutucu bulunduğunu anlayamıyorum. Birçok beyaz yakalı, İstanbul’dan taşınma hayalini kafasında her gün yeniden tasarlarken sıkışıp kalma döngüsünden de bir türlü çıkamıyor. Her şeyin bilgisayarla telefonla tabletle hallolabildiği -en azından sosyal bilimler alanında çalışanlar için diyeyim- küresel bir çağda fiziki mekanlara hala bağlı olmak ne kadar doğru?

Aldığımız maaşın metropolde hayatta kalmaya anca yettiği günler geçirirken ömrümüzden bir yazın daha bittiğinin farkına varmak haliyle tatsız oluyor. Bu yazıda vurgulamak istediğim Mandıra Filozofu filmindeki başrolün seçtiği yaşam biçimi değil, seçebilme özgürlüğü. Bitirdiğimiz okullar, yaptığımız işler bize bir statü sunarken o statülerin artılarını da hayatımıza verebilmeli. Sıkışıp kaldığımız rutin içerisinden çıkamadıktan sonra ne manevi ne de maddi statülerin bir faydası olmuyor ne yazık ki.

Kısacası; sayfiye yerlerde kendi mesleğimi yapabilmenin yollarını Google’da, mesleği bırakabilme gücümü içimde arıyorum. Bizi tek bir kentte yaşam kurmaya mecbur bırakan sistemi anlamıyor, kentten göç edip fiziki mekanlardan bağımsız çalışabilen insanlara seviniyorum.

Share

Ben çalışmak istemiyorum ya

 İpteki peynire tutulmak, peyniri kovalamayı bırakmak

Yazı:

“I was looking for a job and then I found a job, and heaven knows I'm miserable now.” (iş arıyordum, sonra iş buldum ve şimdi tanrı şahidim, çok mutsuzum) diyerek zamanında  20’li yaşların en içten ağıdını yakan Morrissey, bizim de çok iyi bildiğimiz bir şeyi biliyordu.

Bir iş sahibi olmak bazen işsiz olmaktan daha perişan ediyordu insanı.

Ekonomik bağımsızlığı, çocukluktan kalan hayalleri, çıkılacak basamakların şanını göz ardı etmek imkansız. Yanında sürükleyip getirdiği diğer gerçekleri de: Sömürünün bir kültür olduğu ajansları, cebinde akrep gezdiren patronları, yenmedik hak bırakmayan iş verenleri, maaşın uçup gittiği ay ortalarını…

Tüm bunların üstünde durma yeri bugün burası değil. Şimdi gözümüzü çevireceğimiz nokta: ‘Ben çalışmak istemiyorum ya,’ diyen ve susmayı bilmeyen iç sesimiz.

Bunu söyleyebilmek, daha doğrusu o sesin orada olduğunu duyabilmek benim senelerimi aldı. Üniversitenin ilk yılından itibaren iş peşinde koşan bir öğrenci olmak, ineklemenin son raddine erişmek ve günün sonunda sadece dağ tepe dolaşıp resim yapmak isteyen birine dönüşmek… Bu hikayenin bu yöne gideceğine hiç inanmazdım. 

‘Oku, çalış, kendi paranı kazan, bağımsız ol’ denilerek büyütülmüş hiçbir insanın da bu iç sesi kolay kolay duyabileceğini sanmıyorum. 

İdeallere giden yol bir kenarda hep duruyor zaten. Peki ya o yoldaki basamaklar bize uymuyorsa? Ya hayallerin sonu mutluluk değil yıkım getiriyorsa?

Fransız devrimci yazar Paul Lafargue 1880'de yazdığı "Tembellik Hakkı" (The Right to Be Lazy) isimli kitabında bizim tembellik dediğimiz şeyi bir hak olarak görüyor. Lafargue, çalışmanın insan doğasına aykırı olduğunu ve insanların daha az çalışarak daha mutlu ve sağlıklı olabileceğini savunuyor. Günün sonunda toplumsal refahı ve mutluluğu da yeterli düzeyde tembelliğin getireceğine inanıyor.

Şimdilerde bizi bir hayli kıskandıran Avrupa’dan haberler köşesinde, çalışma saatlerinin ve günlerinin giderek kısaltıldığı haberleri de bu tembellik hakkını gözetir ve destekler görünüyor.

O sırada bizim önümüzde bir ipe bağlanmış peynir, biz peynirin peşinden koştururken birileri ipi dalga geçer gibi kendine çekiyor. Koşup harab olsak da, şarap ve peynir yapamıyoruz. Her zamankinden çok çalışıyor, belki rakamsal olarak çok kazanıyor, ama kazandığımızla hiçbir şey alamıyoruz. 

İş sahibi olmak, maddi bir güvence sağlıyor gibi görünse de, çoğu zaman bizi kendi yaşamımızdan koparıyor. Oysa günün sonunda yaşamın bütün meselesi; öğlen uykusuna yatabilmek, kendine tasasızca ve acelesizce yemekler hazırlayabilmek, ağaçları ve kuş seslerini fark edebilmek ve bunu yılda iki haftaya sıkıştırmadan yapabilmektir.

Tabii bu mesele, modern yaşamın beklentileriyle derin bir çelişki içinde. Morrissey’in dizelerinde yankılanan mutsuzluk, belki de bu ikilemin en çarpıcı ifadesi.

Tembellik, bu bağlamda, pasif bir eylemsizlikten çok daha fazlası. Tembellik hakkı, bireyin kendi varoluşuna ve doğasına saygı göstermesi demek. 

Daha az çalışmak, daha fazla yaşamak demek.

Share

Evini açmaya, hayatını, karın ağrılarını paylaşmaya istekli gençler arıyoruz! Sizinle yaşam durumunuz, mesleğiniz/okuduğunuz bölüm, iş durumunuz, sosyal hayatınız, en zorlandığınız ve en sevdiğiniz şeyler üzerine konuşmak istiyoruz. 

Karın ağrılarımız az çok ortak, bunları dile getirmenin önemli olduğunu düşünüyoruz. 

Kısa videolardan oluşacak bu seride ev arkadaşları ile yaşayan, tek yaşayan, sevgilisi/eşi ile yaşayan, ailesi ile yaşayan insanlarla konuşmak istiyoruz! 

Bizimle hikayenizi paylaşmak ve kısa bir video serisinin parçası olmak için lütfen bu formu doldurun. Sizinle iletişime geçeceğiz <3 

Formu buradan doldurabilirsiniz!

✏️ Bu hafta Newslab desteği ile hazırladığımız bültende çalışmak üzerine yazılar paylaştık. 

🏠Haftaya odağımız barınmak. Nerede, kimle, nasıl yaşıyoruz? 

💌Çevrimiçi rakı soframız olan 20'liğin Instagram hesabını buradan takip edebilirsiniz. Artık TikTok’umuz da var, bekleriz. 

💬Bu sayımızla ilgili yorumlarınızı, düşüncelerinizi bekliyoruz! Aşağıda buluşalım. 

✨ O zaman haftaya görüşmek üzere diyelim mi? ✨

Şerefe!

💕 Yasmin 💕

Selam gençler! 

Nasılsınız? Yaz arasına girdik dedikten sonra ağustos ayını yeni bir seri ile açmak tam bizlik bir hareket… N’apacaksınız, var bizde bir duramama hali… 

Ama elimizde değil! Tatil yapmak isterken, Newslab ile yollarımız kesişti. Eğitimlerle geçen bir ayın ardından, mentor oturumlarına katıldık ve kendi projelerimizi geliştirmek için desteklendik. Bu inanılmaz öğretici ve besleyici deneyimi de geri çevirmek olmaz, yaz/tatil dinlemeden harıl harıl çalışmaya devam ettik. 

Peki bizi ağustos ayında neler bekliyor? Newslab’in desteği ile 20’likte bu ay bir terim üzerine yoğunlaşıyoruz: ev genci ya da NEET (Not in Education, Employment, or Training, "Öğretimde, İstihdamda veya Eğitimde Değil). 

Habitat Derneği’nin Türkiye’de Gençlerin İyi Olma Hali Araştırması Raporu’nda da bahsi geçen ‘ev genci’ terimi, ne işte, ne okulda olan ‘genç’ profilini konu alıyor. 2017 yılından beri iki yılda bir yürütülen bu araştırmanın 5.sinde “Türkiye’deki kentsel genç nüfusu temsil eden 28 farklı ilde, 18-29 yaş arası 1.228 gençle” yüz yüze görüşmeler gerçekleştirilmiş. 2023 yılı raporunun çıktısına göre yaşamından memnun olan gençlerin oranı %45,6’ya gerilemiş. Genel yaşam memnuniyeti de 5 yıldır düşüşte. En mutsuz kesim de iş arayan gençlermiş. Çok iyi durumda değiliz anlayacağınız… 

Sosyolog Ali Koç, Ayşe Arman’la bir sohbetinde ev gençleri ile ilgili şu cümleleri söylemiş: 

“Artık ne okuyan ne de çalışan gençler bunlar. Bitirmişler üniversiteyi mesela ve annelerinin babalarının evindeler. Ailelerinin verdikleriyle yaşıyorlar ve bu göreceli konfor alanından asla çıkmak istemiyorlar. Ev genci sayısında Avrupa’da birinci, dünyada ikinci sıradaymışız!”

Şimdi biz burada 20’lik olarak bir araya girmek istiyoruz. 

Ekonomi, aile yaşamı, politika gibi konuların gençlerin ruh sağlığını, motivasyonunu ve bazı şeyleri ‘oldurabilme’ olasılıklarını etkilediği aşikar. Ancak ‘ev genci’ teriminin altında yatan bir parmak gösterme olduğunu da gözlemlemeden edemeyeceğiz. Yeni neslin kendisi ile ilişkilendirilmesini bir türlü durduramadığı ‘şımarık, her şeyi kolay elde eden’ tanımı burada da yüzümüze çarpılıyor. 

Konfordan çıkmak istemeyen, yediği önünde yemediği ardında bir hayata alışmış genç profilini aşmak ya da en azından genişletmek / farklılaştırmak istiyoruz. Biraz durum değerlendirmesi yaptığımızda aslında gençlerin şu an hayata farklı şekillerde tutunmaya çalıştığı aşikar değil mi? Genellemeden önce biraz gençlerden de duysak mı? Duysak sanki değil mi? 

Burada +90’ın yaptığı iki video paylaşmak istiyorum: 

Z ve Y kuşağı neden istihdamda değil? I Ev genci olmak: ''Okusam da bir şey değişmiyordu''

Yeni nesil ile çalışmak zor mu? | Z kuşağı, dönüşen iş hayatı ve kariyer

Farklı sosyo-ekonomik durum ve hayat standartlarında var olmaya çalışan gençler için gündelik hayatta barınmanın, çalışmanın ve sosyalleşmenin farklı yansımaları oluyor. Kimisi için işsizlik en temel ihtiyaçların karşılanamaması anlamına gelirken, kimisi için aile evine dönme / aileden destek alma anlamına geliyor. Bu kadar geniş ve farklılaşabilen bir spektrumda da ‘ev genci’ tanımını genellemek çok da kolay olmuyor. 

20’likte Bu Ay

20’likte bu ay ‘siz bir de bizden duyun ev gencini,’ diyoruz. Gündelik hayata dair söz söylemek ve kendi düşüncelerimizi paylaşmak istiyoruz. Tabii odağımız dar: İstanbul’dayız. Çoğunlukta üniversite öğrenimini tamamlamış, farklı kariyerlerde var olan bir yazar kadromuz var. Bunları belirtiyorum çünkü bizim yazılarımız da Türkiye’yi geçin, İstanbul’daki her gençliği ve onların gerçekliklerini yansıtamayacak. Ama inanın, bu küçük gruptan bile kalıplaşmış fikirlere meydan okuyan sesler çıkıyor.

📣 SİZDEN DUYMAK İSTİYORUZ! 📣

Bu özel paketin bir ayağı ise video röportajlar. Sizlerden duymak istiyoruz! Evini açmaya, hayatını, karın ağrılarını paylaşmaya istekli gençler arıyoruz! Sizinle yaşam durumunuz, mesleğiniz/okuduğunuz bölüm, iş durumunuz, sosyal hayatınız, en zorlandığınız ve en sevdiğiniz şeyler üzerine konuşmak istiyoruz. 

Karın ağrılarımız az çok ortak, bunları dile getirmenin önemli olduğunu düşünüyoruz. 

Kısa videolardan oluşacak bu seride ev arkadaşları ile yaşayan, tek yaşayan, sevgilisi/eşi ile yaşayan, ailesi ile yaşayan insanlarla konuşmak istiyoruz! 

Bizimle hikayenizi paylaşmak ve kısa bir video serisinin parçası olmak için lütfen bu formu doldurun. 💖 Sizinle iletişime geçeceğiz 💖

FORM

🌞 Bu hafta Newslab desteği ile başlayan yeni editoryal paketimizi tanıttık. Bizimle konuşacak gençler arıyoruz!

✏️Haftaya odağımız çalışmak. Hayat pahalılığı, çalışmak istememek, birkaç işte çalışmak gibi konular işleyeceğiz.  

💌Çevrimiçi rakı soframız olan 20'liğin Instagram hesabını buradan takip edebilirsiniz ( tabii bu işler biraz zorlaştı şimdi ama). Artık TikTok’umuz da var, bekleriz. 

💬Bu sayımızla ilgili yorumlarınızı, düşüncelerinizi bekliyoruz! Aşağıda buluşalım. 

✨ O zaman haftaya görüşmek üzere diyelim mi? ✨

Şerefe!

💕 Yasmin 💕

Selam 20’likler ve 20’lik kalanlar, 

Nabersiniz? Ben çok iyiyim, müzik dolu bir haftayı geride bırakıyorum. Pazar günleri bizden haber almaya alışkın değilsiniz ama bu da bir hoşmuş, ne dersiniz? Pazartesi sendromunuza güneş gibi doğmaya geldik! Bu ay, Beats by Girlz Türkiye’nin İstanbul’un çeşitli yerlerinde gerçekleşen 10-günlük festivali, Bu Festival Bizim’in medya sponsorlarından biriydim. 20’lik logosunu Şişhane’de ve Kadıköy’de görmek inanılmaz iyi bir histi. Tamam… Benim logomu görünce yaşadığım heyecanımı bırakalım, asıl festivalden bahsedelim değil mi? 

Ama durun, şuna bakın:

Ya da şuna:

Tamam. Tamam… Durdum… Başlıyoruz. 

Müzikten teknolojiye, kreatif pek çok alanda tüm renklerin aynı canlılıkta parladığı bir dünya yaratan Beats By Girlz Türkiye Festivali’nin ikincisi 1-10 Kasım tarihlerinde gerçekleşti. Festival konserler, konuşmalar ve atölyelerle şehrin her yerine yayıldı ve bize müzik ve dans ile dolu harika bir hafta yaşattı. 

Peki nedir Beats by Girlz? Genç kadın müzisyenleri destekleyen bir müzik ve teknoloji gelişimi. New York merkezli bu girişim, şu an Türkiye dahil dünyanın 40’tan fazla ülkesinde faaliyet gösteriyor. 

Türkiye odağında, topluluğu güçlendirmek için müzik ve teknoloji odaklı eğitim projeleri, ve toplumsal cinsiyet eşitliği için farkındalık artıracak içerikler geliştiriyor.

Müzik dolu haftalar,

Yasmin <3

Bu Hafta Nelerimiz Var?

Evet gençler, festivalde gerek organizasyon ekibinde yer alan, gerek sahne alan birçok ilham veren kadından ikisini bu hafta bültenimizde konuk ediyoruz. Onlarla bu 10 gün içerisinde tanışma, konuşma, kafa sallayarak müzik dinleme ve dans etme şansım oldu, inanılmaz keyifliydi. 20’liğe dahil oldukları için de çok mutluyum. O zaman Beril Sarıaltun ve Dilhan Şeşen’i sahneye çağırıyorum! 👏👏Alkış, alkış, şak şak 👏👏

🪩 Beats By Girlz Türkiye'nin kurucusu Beril Sarıaltun ile festival organizasyonu, 20’li yaşlar ve sanat üzerinden demokratikleşme üzerine konuştuk. 

🎤🐸 Alıp Başını Gidenler soframıza katılan yeni adımız: Dilhan Şeşen’le Gönülden Laflar ve Tezatlar. 

Keyifli okumalar!

Subscribe now

10 Soru, 10 Cevap: Beril Sarıaltun ile Festival Sohbeti

Beats By Girlz Türkiye'nin kurucusu Beril Sarıaltun ile festival organizasyonu, 20’li yaşlar ve sanat üzerinden demokratikleşme üzerine konuştuk! 

Beats by Girlz, müzik gibi genç kadınların yeterince temsil edilmediği sektörlerde yaratıcılık ve teknoloji yardımı ile çözümler geliştiriyor. Bunu erişilebilir ve kapsayıcı bir yerden yapıyor. Bu Festival Bizim de aynen bu hislerin yansıması olan bir festivaldi. Kendimi daha güvende, mutlu, sakin hissettiğim bir festival hatırlamıyorum. Bir sevgi çemberi gibiydi. Kadınların birbirini desteklediği, ezmeden yükselttiği bir topluluk oluşturmak gerçekten günümüz dünyasında ve ülkemizin gerçekliğinde çok değerli. Bu nedenle Beats by Girlz Türkiye kurucusu ve direktörü Beril Sarıaltun ile röportaj yapıp, içgörü almak benim için çok değerliydi. Keyifli okumalar. 

1. Beats by Girlz Türkiye, 2021’de çevrimiçi bir lansman ile başladı, o günden bugüne değişimini nasıl tanımlarsın? 

Beats By Girlz Türkiye’yi kurduğumda gerçekten bugün dönüştüğü şeyi hayal etmemiştim. Sadece bana anlamlı ve güzel gelen bir girişim başlatmak istemiştim. Başladığımız an itibariyle çok iyi bir karşılık bulunca, hayallerimiz ve vizyonumuz genişledi. Daha stratejik bir cevap verirsem kurumsallaşıp köklenmeye çalışıyoruz da diyebilirim. 2024 yılı itibarıyla kabuk değiştirip yenileneceğiz, ekip olarak bir taraftan bu hale adapte olmaya çalışıyoruz. 

2. Şimdi 10 güne yayılan, şehrin ‘kalbi’ olarak tanımlayabileceğimiz farklı mahallelerde atölyeler ve konserlerle dolu dolu bir festival halini aldı. Bunun organizasyon tarafında olmak nasıl bir histi? Bir festival organize etmenin kolay ve zor yanları nedir? (not. çünkü benim beynim alamıyor). 

Bu şartlarda böyle bir festival yaratmak gerçekten zor :) Bunu asla inkar etmeyeceğim. Festival lansmanında söylediğim cümleyi tekrarlamak istiyorum: Bu festivali mümkün kılan şey onu var eden ekibin iradesi, iyimserliği ve kararlılığı oldu. Günün sonunda çok doğru bir iş yaptığımızı biliyorum. Sanırım ekip arkadaşlarım için de, benim için de bu festivali var edebilmek bu yüzden bu kadar değerli oluyor. Festival yapmanın kolay bir tarafı var mı, onu bilmiyorum ama başlangıç yapıldığı andan itibaren yokuş aşağı ilerleyip bir şekilde akıyor, bunu biliyorum. Zor taraflarıyla ilgili de, çok deneyimli bir ekip olmadığımız için bazen Amerika’yı yeniden keşfettiğimize inanıyoruz. Ama tabii ki de işin aslı öyle olmuyor. Operasyonel zorluklar çok mühim değil ama festivale kaynak yaratmak ve öncesinde bunu var edebilmek bana en güç gelen şey. (Belki de ekipte aldığım sorumluluk bu olduğu için de böyle geliyordur gerçi, ekip arkadaşlarım adına konuşmayayım :)) 

3. Bu sene festivalle ilgili bizimle bir anekdot paylaşabilir misin?

3 Kasım akşamı Feriye’de Birleşmiş Milletler Kız Çocuklarının Eğitimi İnisiyatifi ile ortak etkinlik yaptık. Sen de gelmiştin hatta, çok güzel bir geceydi ve biz ekip olarak aşırı rockstar bir haldeydik. :) Onun hemen bitişinde ekipçe toparlanıp gecenin bir yarısı Müze Gazhane’ye gidip 4-5 Kasım için kurulum yapmamız gerekiyordu. Biz bağımsız bir kurum olduğumuz için, festival yapmak gerçekten Kül Kedisi gibi hissettiriyor bazen. Sağdan say, soldan say toplam birkaç kişi ve aşırı destek aldığın bir yer yok - sen kendin ve ekibinle bir iş başarmaya çalışıyorsun. Kan, ter, gözyaşı ama bolca kahkaha… Kuruluma gitmek aşırı üzücüydü, yorgunluktan ağladığımız bir an. Ama sonra bir vinç operatörünün eşiyle birlikte bizim tasarımlarımızı Gazhane’ye astığını gördüğümde çok mutlu olmuştum. Çok görünür, kocaman bir şey :) 

Bu vinç operatörüyle ilgili sevgili Çağıl Güner’e ve Ezgi Karadayı’ya bağlamadan geçemeyeceğim bir anımız daha var. Festivalden bir önceki hafta sonu Müze Gazhane’de ekip toplantısı yapıyorduk. O esnada Gazhane’ye bir vinç geldi. Onu görüp Çağıl’a “bu vinççiyle tanışabilir misin, biz de bir şey tasarlatıp buraya assak çok güzel olmaz mı?” demiştim. Bu esnada 90 tane konuyu konuşup planlama yapıyoruz, son dakikaya kadar operasyon planlaması yapılıyor. Ezgi ve Çağıl benimle “her şeyimiz tamam, bir vincimiz eksik” şeklinde dalga geçmişti. (Genelde böyle yaparlar, tam olarak mahalle yanıyor ve o sırada ben saçımı tarıyorum gibi düşünün :)) O esnada Çağıl sağ olsun benimle dalga geçse de, aşırı sosyal ve sıcakkanlı birisi olduğu için bir anda vinç operatörüyle tanışıp onu hemen bağladı, ardından sihirli ama yorucu 3 Kasım gecesine bağlandık, teşekkürler. 

4. Beats by Girlz Türkiye harika ve çok değerli bir proje. Özellikle Türkiye’de böyle bir topluluğun/ girişimin önemi nedir?

Sanat ve teknoloji yoluyla toplumsal cinsiyet eşitliğinin sağlanmasına ve dolayısıyla  demokratikleşmeye inanıyoruz. Kültür sanatın farklı toplumsal kesimler tarafından üretilmesinin ve tüketilmesinin gücüne de… Türkiye’de ihtiyaçlar listesinde asla önceliklendirilmediğini biliyorum ama çok temel bir haktan bahsediyoruz. Bu sorulara artık ateşli cevaplar veremiyorum ama Türkiye’de ihtiyaç olmasaydı bu kadar karşılığını bulan bir proje olmazdık diye düşünüyorum özetle. 

5. Birkaç kelime ile Beats by Girlz Türkiye’yi nasıl özetlersin?

Dinamik, birliktelik, mutluluk, değişim. 

6. Aslında sen çok fazla şapka takıyorsun. Beats By Girlz’ün Türkiye direktörü olmanın yanısıra, Asya, Afrika ve Avrupa ‘chapter’ları ile de yakından çalışıyorsun. Bunun yanı sıra müzisyensin, ses tasarımcısısın. Festival organizasyonu yapıyorsun. Liste uzuyor da uzuyor. Bana burada ilginç gelenlerden biri Siyaset Bilimleri mezunu olman. Okuduğun şeyden, şu an kariyerin diyebileceğimiz yere gelmen, nasıl bir yolculuk izledi? Bu değişim zor muydu? 

Siyaset Bilimi’ni Boğaziçi Üniversitesi’nde okudum. Ankara’dan Boğaziçi’ne gelmemin en büyük sebebi sinemayla uğraşmak istemem ve Türkiye’de öğrencilerin çıkardığı üniversite düzeyinde ilk Kürtçe edebiyat dergisinin çıktığına yükselmemden, bir de Ece Temelkuran’ın tesadüf eseri bir imza gününde “Boğaziçi’nde gideceksen bari İşletme okuma tam concon işi” demesinden kaynaklanıyordu :) Boğaziçi’ne gelince okulun müzik kültürüne de hayran kaldım ve yönümü değiştirdim. Bölümden yüksek bir dereceyle mezun olmuştum ama okuduğım sırada gerçekten sadece okul kulüplerinde vakit geçiriyordum. O yüzden Siyaset Bilimi’nden doğru devam etmem hiç mümkün değildi bence. Bir taraftan annem bölüm tercihi yaptığım esnada, ‘‘hariciyeci’’ olmamı hayal ediyordu. Büyük bir hayal kırıklığıyım o açıdan. Şimdilerde “en azından uluslararası işler yapıyorsun, bence bir nevi benim dediğime geldin” diyerek kendi hayal kırıklığını tamir etmeye çalışıyor sanırım. Müzisyen olarak amatör olarak bildiklerimi derinleştirmeye ve hayatımın geri kalanını müzisyen olarak geçirmeye karar verdiğim dönem çok zordu. Mezun olduktan sonra Türkiye’de yapabileceğim tek şey İTÜ MİAM’da bir bölümde yüksek lisans yapmak olacaktı. Sonra yine yön değiştirip daha zor bir yola girdim. Şu an iyi ki yapmışım diyorum, iyi ki Berklee’de okumaya cesaret etmişim. Bildiğim sulardan uzaklaşmak aldığım en iyi karar oldu. 

7. Doğru hesapladıysam (:D) bu sene 30 yaşına bastın. 20’lerin senin için nasıl geçti? Bu 10 senelik dönemle ilgili aldığın dersler ne oldu? 

20’ler başka türlü bir kabuk değiştirme kesinlikle. Çok kötü ama bazen çok iyi. Cesaret aşısı almak gibi bence aşırı iyi bir yanı var. Bazı şeylere cüret etmek cahillikle ve 20’li yaşlarda olmakla açıklanabilir bence. (kendi örneğimde biraz buna da inanıyorum :)) Bir de üniversiteden mezun olduğun dönemde hemen büyük kararlar vermek bence imkansız, insanların kendilerine zaman ayırabildikleri alanlar açmaları gerekiyor. Üniversitede okuduğum zamanlar, Türkiye’de üniversitelerin nazaran özerk ve daha demokratik olduğu bir dönemdi. Bu bir ders değil ama herkes için en büyük dileğim olabilir sanırım, 

8. Müzik sence neden güçlü bir sivil savunuculuk yöntemi olarak karşımıza çıkıyor? 

İnsanların birlikte gülümsediği, dans ettiği ve kendini iyi hissettiği anların gücüne inanıyorum. Birlikte müzik yaparken kendimizi eşit hissedebildiğimiz ve var edebildiğimiz anlar daha da özgürleştirici bence. Bir klişe söz oldu ama önyargılardan  arınabildiğimiz nadir vakitler böyle gerçekleşiyor diye düşünüyorum. 

9. Kendin için ve Beats By Girlz Türkiye için gelecek planların, hayallerin neler? 

Benim kişisel çooook hayalim var :) Globaldeki sorumluluklarımı artırmak ve Türkiye dışında yaptığım işleri genişletmek istiyorum. Beats By Girlz Türkiye için en büyük hayalim sürdürülebilir bir kurum olmak, festival için de Türkiye’de akıllara gelen nitelikli festivallerden birisi olmak. Şu aralar en büyük dileğim festivalin yarattığı birkaç günlük hissi daha kalıcı bir mekanda var edebilmek. Bir mekanımızın olması, 2024 ve sonrasında üzerinde durmak istediğim en önemli konu. 

10. Son olarak, Beats by Girlz Türkiye bir şarkı olsaydı, hangi şarkı olurdu? Sence girişimin enerjisi, misyonu ile uyuşan şarkı nedir?

Feeling Good olsun :) (Her şeye rağmen…) 

BBGz Sosyal Medya hesapları:

Instagram | Youtube | TikTok @beatsbygirlztr

Share

Gönülden Laflar ve Tezatlar: Dilhan Şeşen 

Bu haftanın Alıp Başını Gideni Dilhan Şeşen!

Yazı: Yasmin Güleç 

Dilhan Şeşen, her konserinin öncesinde, sound check’te sahneye yatar. Dizlerini kırarak, Converselerini sağlamca yere basar, sırtını bir güzel yere yaslar, saç köklerinden parmak uçlarına kadar her yerinin sahneyi hissettiğine emin olur. Müziği iliklerinde hisseder, kafasını sağa sola sallayarak ritim tutar ve teşekkür eder. O sahneye teşekkür eder. Ondan önce bu sahnede yer almış sanatçılara teşekkür eder. Sonra gelir konser vakti. Grubu ile, Berke Koymen, Bahadır Kartal, Barış Ergün ve Seda Kireççi, el ele tutuşulur, ardından da güzel bir enerji ile sahneye çıkarlar. 

Dilhan, 1998, İstanbul doğumlu bir müzisyen. Yumuşacık bir sesi, sıcacık bir varlığı var. Annesinin adı Dilara, babasının adı Burhan. Dilara’nın Dil’i, Burhan’ın Han’ını alarak oluşturdukları bir isim olduğunu paylaşan ailesi onun bir “aşk çocuğu” olduğunu söylüyormuş. Ama aynı zamanda gönülden söyleyen demek. 

Uzun bir müzisyen aile ağacının 20’lik kadrosunda yerini almış. Grup Gündoğarken’den yakinen bildiğimiz Burhan ve İlhan Şeşen babası ve amcası. Abisi, Serhan Şeşen müzisyendi, annesi deseniz Best FM’de DJ’ydi. “Başka yerden fırlatılmış bir aile gibiyiz hani. Herkes müzikle uğraşıyor, tuhaf bir şey,” diyor Dilhan. Şeşen toplantısı adını koydukları mezeli, müzikli rakı sofraları kurarlarmış. O da büyürken müziksiz bir ortam bilmemiş. 

“Küçükken okulda ne olmak isterdiniz diye sorduklarında, çok düşünüp şeyi bulduğumu hatırlıyorum: veteriner de olabilirim o zaman. Ya da dansöz de olabilirim. Ama zorluyordum. Başka bir şey var mı hayatta?” diye soruyor. 

Müzikal bir aile olmanın en güzel kısmının da o gönül bağını kurabildikleri yerin, ortak paydalarının, müzik olmasıymış. 

“Meselemiz bu. Senin geçtiğin yollardan kaç kez daha geçti onlar, bahsettiğin hisleri biliyorlar, oluşturmak istediğin şeyi az çok anlıyorlar. O yüzden çok şanslıyım. İnanılmaz şanslıyım. Çok belirli bir gelirin yok başta, çok isteyecekleri bir şey değil aslında,” diyerek gülüyor. 

17 yaşından beri müzisyenlik yolunda ilerleyen Dilhan’ın müzisyen olduğunu babası son iki senede, çalışkanlığı gün yüzüne vurduğunda söylemeye başlamış. Yıllardır bunu kabul etmemiş olmasının onu motive ettiğini belirtti. 

“Hep ona soru sorarım, hocam, ön ilikleme, çok severim o hareketleri. Baksana ceket var üzerimde yani,” diyerek siyah ceketinin önünü ilikliyormuş gibi yapıyor. Gülüyorum. Bu röportaj Kadıköy’deki Cuba Coffee’de gerçekleşiyor ve Dilhan beni sürekli güldürüyor.

Dilhan’ın kendine müzisyen diyebilmesi de biraz değişkenlik gösteriyormuş. Kimi zaman o sorumluluğu almak istemiyor, kimi zaman da bayılıyormuş ‘müzisyen’ olmanın getirilerine. İlk başladığı anın, Bodrum’da gitarist arkadaşı ile cover çaldıkları zaman olduğunu paylaşıyor. Kazandıkları para ile, edindikleri arkadaşlara mojitolar ısmarlar, dans etmeye çıkarlarmış. Tabii alkol o zaman daha ucuzdu… 

Müzikle ilgili hatırladığı ilk anılarından biri babasının Maslak’ta -1. kattaki az ışık alan “gotik” stüdyosundaymış. Abisi, 10-yaşındaki Dilhan için o dönemler popüler olan High School Musical’ın alt yapısını düzenler, ona şarkı söyletirmiş. 

“'Aferin lan iyi söyledin,' 'helal' gibi şeyler söyleyerek şımartırdı beni. İlk o kayıtları hatırlıyorum. Çocuksun parka gitmek istiyorsun, o seni tutuyor gel stüdyoda bunları kaydedeceğiz. Teşekkür ederim yani ona,” diyor. 

Bu sene çıkan, Kumdan İnşa Putlarla albümü de aslında tüm bu yılların birikiminin ve Dilhan’ın kendisiyle kurduğu gönül ilişkisinin bir yansıması. Tabii aynı zamanda grubundan Bahadır ve Barış ile beraber lahmacun yerken gelen bir fikir. Ama en temelinde yazma sürecinde kendi içinde yaşadıklarını; rahatsız olduğu durumları, keyif aldıklarını yazıyor, cümleler yakalayıp onların üstüne gidiyormuş. Katman katman, ince ince işliyormuş bulgularını müziğinde. 

“Çok merak ediyorum kendimi, kobay faresi gibi işlemekten çok keyif alıyorum. Biraz da işimiz bu gibi geliyor açıkçası buradayken,” diyor. 

Tezatlar da bu albümünün yapı taşlarından biri. Mesela Gök Mavi adlı şarkısında, zorlanılan bir ilişkiden bahsederken aynı zamanda masmavi, apaçık bir gök betimliyor Dilhan.

“Çok öyle bir tipim çünkü. Dünümle bugünüm tutmaz. Şaşırtmalı biri olduğumu söyler en yakın arkadaşım, çok pürüzsüz bir tip değilim. Seviyorum öyle şeylerle oynamayı n'apıyım Ayrı yapıların bir araya gelmesinden çıkan şey daha ilginç ve daha işlenebilir geliyor,” diye paylaşıyor. 

Çok güzel bir örnekle geliyor. Anneannesinin vefat ettiği gün, kedileri doğum yapmış. “Biz böyle iki tuhaf durumun ortasında bir kaldık. O minnoş, küçük kıl yumağına aşırı seviniyoruz. Ama anneanne vefat etti orada. Dedik ‘ulan tam da böyle bir şeyin içerisindeyiz zaten.’ Durmadan her hareketimizde bir şeyi yitiriyoruz. Bu bir duygudur, bi durumdur, ardından yenisinin hareketi başlıyor” diyor. 

Bu süreçte de aslında adapte olmak ve akışta kalmanın öneminin altını çiziyor. Yıllar önce Dilhan’ın babası ona çok önemli bir hayat dersi vermiş. Bir öğlen gitar çalarken, balkona çok güzel güneş vurmuş ve babası ona balkona çıkmasını söylemiş. Dilhan da bestesini bitirdikten sonra çıkacağını söyleyince, babası sinirlenmiş. “‘Hayır güneş şu an var’ dedi. ‘O balkona şu an çıkman gerekiyor. Hayat öyle bir şey değil, senin besteni beklemez güneş.’” O da sonra hemen gitarını bırakıp balkona çıkmış. “O ısıyı alınca dediği şeyi o kadar iyi anladım ki.. Tamamen babamın tavsiyesini gençlere satabilirim. Bence muazzam bir tavsiye. Bizim bedensel vaktimize uyumlu değil yaşam. Bizim ayak uydurmamız gerekiyor.”

Burhan Şeşen’in bu harika hayat dersi ile beraber, Dilhan’ın da 20’lerinin ilk yarısını nasıl değerlendirdiğini merak ediyorum; 

“Duygusal olarak çok fazla duygu durumu ile şenlendiğim, partilediğim ve boğuştuğum bir şey oldu. o yüzden çok şanslı hissediyorum. Aşık oldum, saçmaladım, toparladım, batırdım. Farkında olmadığım bir sürü şey vardı, onun dışında fikren sadece kendi saçlarımı sevebilirim. Pişman olduğum hiçbir şey yok,” diyor. 20’lerinin başındakilerin de bazı temel duyguları deneyimleyip 25’lere gelmelerini diliyor. 

“Umarım bir-iki darbe almış olurlar. Umarım zor koşullar içerisinde yaşamışlardır, duygusal olarak zorlanmışlardır. Öyle olursa 25 ve sonrası daha kıyak geçecektir. 20'lerin başında bunu yiyip yutmak daha iyi,” diyor. 

Gelecek için planları da aslında bu minvalde. Devam. Sanatsal olarak iyi beslendiği bir hayat istiyor. 

Beats by Girlz Türkiye kapsamında gerçekleşen konserdeyiz. Kadıköy, Müze Gazhanedeyiz. Yerlere atılan minderlerde erkenden yer kapıp oturanlar da var, evlerindeki balkonlarından sahneyi izleyenler de. Bu projede yer almayı aynen şöyle özetliyor: 

“Üf daha iyisi ne olabilir? İnsan en büyük sabotajı kendisine yapıyor ya, kendisinin içerisinde olduğu bir yapıyı desteklemesi bazen daha zordur. O yüzden çok zor bir şey yapıyorlar bakınca. Çok hayranlık uyandırıcı. Muazzam. Ben çok mutluyum. Güvende hissediyorsun, çok büyük çabayla yaptıklarını biliyorsun, arka planını biliyorsun. Bunun iyi ve kaliteli bir şey olduğunu biliyorsun.” 

Sahnede, onun deyişi ile “muazzam” bir enerji ile şarkılarını söylüyor ve dans ediyor. Şarkı arasında seyircisine kurbağalar ile ilgili bir hikaye anlatıyor. İki kurbağa varmış. Biri babaanne hırkası giyiyor, diğeri deri ceket giyiyormuş. Beraber evlerine gidip bira yapmaya gitmişler. Seyirci gülüyor. Ben gülüyorum. Mutluyuz. Gönlümüze dokunuyor. Sonra şarkısına başlıyor… “Güzel günlerin ardına düş bir kere…” 

Share 20'lik

🪩 Evet gençler, bir 20’lik sayısının daha sonuna geldik. Umarım bu bonus bültenden zevk almışsınızdır. Haftaya, normal devam ediyoruz. Beats by Girlz Türkiye’ye beni harika festivallerine dahil ettikleri için çok teşekkür ediyorum. Beril’e sorularımı cevapladığı için öpücükler yolluyorum. Dilhan’a da benimle hikayesinin bir kısmını paylaştığı için, bu sürece beni dahil ettiği için de bolca kucak.

💌Çevrimiçi rakı soframız olan 20'liğin Instagram hesabını buradan takip edebilirsiniz. Artık TikTok’umuz da var, bekleriz. 

💬Bu sayımızla ilgili yorumlarınızı, düşüncelerinizi bekliyoruz! Aşağıda buluşalım. 

✨ O zaman haftaya aynı saatte diyelim mi?✨

Şerefe!

💕 Yasmin 💕

20'lik

'Ben n'apıyorum ya' diye soranlardan oluşan, gençliğin nabzını tutan ve yeni jenerasyona ses veren yayın.

By Yasmin Güleç